หลินหลางสะกดกลั้นความยินดีล้นอก ก่อนรับป้ายเอวมาแล้วพินิจดูอย่างละเอียด
บนงาช้างสีขาวนวลสลักคำว่า ‘ขันทีฝึกหัด—กองดนตรีจงกู่—อักษรเน่ย หมายเลขสองร้อยสิบสาม’
มีป้ายนี้ก็เท่ากับได้รับความคุ้มครองจากซุนเสี่ยน
อย่ามองว่าซุนเสี่ยนในวังมีตำแหน่งธรรมดา เมื่ออยู่นอกวัง เขาคือผู้ถือประทับตราแห่งสำนักในอันเลื่องชื่อ นี่เป็นป้ายทองคำชั้นดี!
“กงกง การให้ผู้อื่นยืมป้ายเอวเป็นการส่วนตัว ไม่ตรงตามระเบียบกระมัง?”
เสียงของฉินชางดังขึ้นอย่างผิดที่ผิดเวลา
ซุนเสี่ยนเหลือบมองเขาอย่างเย็นชา “ป้ายเอวนี้ถูกยกเลิกไปแล้ว ข้าเพียงมอบไว้ให้เขาเป็นที่ระลึก ยังไม่ได้หรือ?”
“ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น...” ฉินชางรีบก้มหน้า
น้ำเสียงของซุนเสี่ยนเย็นเยียบยิ่งขึ้น “เช่นนั้นเจ้าหมายความว่าอย่างไร?”
ฉินชางอึดอัดจนหน้าแดง แต่กลับเอ่ยไม่ออกสักคำ
เมื่อเห็นเช่นนั้น หลินหลางก็รีบช่วยคลี่คลายสถานการณ์ “กงกงโปรดระงับโทสะ เขาเพียงกังวลว่าท่านจะพลอยเดือดร้อนไปด้วย”
“จริงสิ ที่กงกงบอกเมื่อครู่ว่าป้ายเอวถูกยกเลิกแล้ว หมายความว่าอย่างไร?”
ในเมื่อซุนเสี่ยนคิดจะใช้หลินหลาง ย่อมต้องไว้หน้าเขาบ้าง “หลังเลื่อนตำแหน่ง ด้านหลังป้ายเอวจะประทับตราว่าสละตำแหน่ง ป้ายที่ถูกยกเลิกแล้วใช้เข้าวังไม่ได้”
หลินหลางพลิกป้ายเอวดู ก็เห็นว่าด้านหลังสลักคำว่า ‘ทิ้ง’ ไว้ตัวใหญ่จริงดังว่า
มิน่าเล่าป้ายเอวสำคัญเช่นนี้ถึงกล้ามอบให้เขา
แต่ถึงอย่างไร
ป้ายที่ถูกยกเลิกแล้วก็เพียงพอสำหรับเขา
ซุนเสี่ยนหมดอารมณ์สนทนา จึงลุกขึ้นและกล่าวเสียงเรียบว่า “ข้าเหนื่อยแล้ว”
หลินหลางรู้กาลเทศะ จึงพาฉินชางเอ่ยลา
เมื่อเดินพ้นลานออกมา ฉินชางก็เอ่ยเสียงอู้อี้ว่า “ขอบใจ”