ในต้าหมิง ชาวบ้านสามัญชนที่อยากร่ำเรียนหนังสือมีอยู่สองหนทาง
หนทางแรกเรียกว่าโรงเรียนการกุศล
นี่คือสำนักศึกษาที่ราชสำนักจัดตั้งขึ้น ค่าเล่าเรียนของโรงเรียนการกุศลไม่สูงนัก ค่าใช้จ่ายก้อนใหญ่ที่สุดคือหนังสือกับหมึกพู่กัน
หนทางที่สองคือสำนักศึกษาเอกชน
เมื่อเทียบกับการอ่านออกเขียนได้ในหนทางแรกแล้ว การส่งบุตรหลานไปเรียนสำนักศึกษาเอกชนย่อมมีเป้าหมายเพื่อให้ได้ดีในภายหน้า และสอบให้ได้ตำแหน่งขุนนาง
นอกจากนี้ ตระกูลใหญ่บางตระกูลยังว่าจ้างบัณฑิตจวี่เหรินผู้ทรงเกียรติมาสอนหนังสือเบื้องต้นแก่บุตรหลานด้วยค่าตอบแทนสูง เรื่องเช่นนี้พบเห็นได้บ่อยทางใต้
ทางเหนือประสบภัยพิบัติหรือสงครามต่อเนื่องหลายปี โดยมากเพียงเข้าเรียนโรงเรียนการกุศลสักสองปีก็นับว่าเรียนจบแล้ว
ฉินอาเฉี่ยวเป็นสตรี โรงเรียนการกุศลของทางการจึงไม่รับ หากอยากรู้หนังสือก็ทำได้เพียงจ้างคนมาสอน หรือให้คนในบ้านที่เคยร่ำเรียนเป็นผู้ถ่ายทอด
ความรู้ของนางอาจไม่ถึงกับลึกซึ้ง แต่อย่างน้อยก็เพียงพอสำหรับอ่านนิยายเรื่องเล่า
“เช่นนั้นก็นับว่าเก่งกาจยิ่งแล้ว” หลินหลางกล่าวจากใจ
ฉินอาเฉี่ยวเท้าคาง เอ่ยว่า “ข้าได้ยินว่าทางราชสำนักมีใต้เท้าหลี่ผู้หนึ่งคิดจะจัดการสอบสตรี ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องจริงหรือไม่ หากจัดขึ้นได้ ข้าอาจทันเข้าสอบขุนนางก็เป็นได้”
หลินหลางฟังแล้วเกือบสำลักหมั่นโถว
เรื่องนี้เขาเคยได้ยินมาเช่นกัน
ขุนนางผู้นั้นชื่อหลี่จื้อ ถึงกับวิพากษ์วิจารณ์ปรัชญาสำนักเฉิงจูอย่างเปิดเผยว่าเป็นเพียงวาทกรรมลอยๆ อีกทั้งกล่าวว่าความจริงใจคือหลักแห่งสวรรค์ และต่อต้านจารีตพิธีอันจอมปลอม
เขายังต่อต้านคำกล่าวที่ว่าสตรีไร้ความรู้จึงจะเป็นกุลสตรี โดยยกย่องสตรีว่าเป็นบุรุษผู้โดดเด่นแห่งยุค