นักเล่านิทานแห่งรัชศกว่านลี่

ตอนที่ 8 หากวันหน้ารุ่งเรือง อย่าลืมพวกเรา

8 นาที· 1.7K คำ

คำถามนี้ทำให้หลินหลางตั้งตัวไม่ทัน

เขาเองก็ไม่รู้ว่าในราชวงศ์หมิงมีพริกหรือไม่ หรืออาจมีแต่ไม่ได้เรียกชื่อนี้

ขณะที่กำลังครุ่นคิดว่าจะอธิบายอย่างไร หางตาก็เหลือบเห็นดอกไม้ใบหญ้าบนขอบหน้าต่าง

“พริก?!”

หลินหลางชี้ไปยังต้นไม้กระถางหนึ่งอย่างตกตะลึง “นี่คือพริก!”

ใช่แล้ว!

เป็นพริกจริง ๆ กระถางหนึ่ง

ต้นพริกย่างเข้าสู่ฤดูหนาวจนแห้งเหี่ยว บนกิ่งยังห้อยพริกแห้งสีแดงสดอยู่สิบกว่าผล

“เจ้าหมายความว่า หญ้าห้าดาวต้นนี้คือพริกหรือ?” ซุนเสี่ยนลุกขึ้นเดินไปตรงหน้ากระถางพริก สีหน้าเจือความสงสัย

หญ้าห้าดาวกระถางนี้เป็นไม้ประดับที่แพร่เข้ามาในคราวเปิดท่าเรือสมัยหลงชิ่งเมื่อสิบกว่าปีก่อน ได้ชื่อนี้เพราะกลีบดอกแผ่ออกเป็นรูปดาวห้าแฉกยามผลิบาน

อาจมีคนลองชิมผลหลังดอกโรยแล้ว ทว่าในระยะเวลาอันสั้นมันยังไม่แพร่ไปถึงเมืองหลวง

ผู้ที่ปลูกหญ้าห้าดาวในเมืองหลวงล้วนมีฐานะไม่ธรรมดา ย่อมไม่เสี่ยงชิมของที่อาจเป็นพิษด้วยตนเอง

หลินหลางกล่าวว่า “ถูกต้อง นี่คือพริกที่ข้าพูดถึง รสเผ็ดร้อนยิ่งนัก เมื่อเทียบกับความเผ็ดของจูอวี๋และมัสตาร์ดแล้ว รสชาติเผ็ดของมันบริสุทธิ์กว่า”

ซุนเสี่ยนเด็ดผลหนึ่งลงมาอย่างไม่แน่ใจนัก แล้วลองกัดชิมเล็กน้อย

ชั่วพริบตา ความเผ็ดร้อนก็แผ่ซ่านไปทั่วปาก จนเขาสำลัก ใบหน้าแดงก่ำ

“น้ำ แค่ก ๆ... รีบนำน้ำมา... แค่ก ๆ...”

ขันทีน้อยยกชาที่ชงเสร็จมาถึงพอดี จึงรีบรินชาแล้วยื่นให้

เมื่อดื่มชาร้อนลงไป ใบหน้าซุนเสี่ยนก็แดงคล้ำราวตับหมู ความเจ็บแสบในปากราวกับถูกไฟลวก เขาสะดุ้งจนถ้วยชาหล่นพื้น แตกกระจายเป็นเสี่ยง

หลินหลางมองด้วยความเสียดายยิ่ง ของเก่าแก่สมัยราชวงศ์หมิงดี ๆ ชิ้นหนึ่งต้องสูญไปเสียแล้ว

“น้ำเย็น เอาน้ำเย็นมา” ซุนเสี่ยนร้องสั่ง

ขันทีน้อยรีบไปตักน้ำเย็นมาอีกชาม

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป