ห้วงเสน่หาคือสถานที่ที่ทำให้คนตกต่ำได้ง่ายที่สุด
ด้านนอกลมหนาวพัดหวีดหวิว ภายในห้องมีเตาดินเผาต้มน้ำชา
ตู้เวยนั่งอยู่ข้างหน้าต่าง เกล้ามวยผมดำขลับสามพันเส้นขึ้นสูง ดูสง่างามขึ้นหลายส่วน
“นี่เจ้าเขียนเองหรือ?”
หลินหลางนอนอยู่บนเตียง ชี้ไปยังฉากหนึ่งในหนังสือที่ชวนให้หน้าแดงก่ำ พลางเบิกตาค้าง
ด้วยประสบการณ์ของเขา เพียงเห็นข้อความบรรทัดนี้ก็รู้สึกเลือดลมพลุ่งพล่านไปทั่วร่าง หากเหล่าหญิงสาวและภรรยาหนุ่มได้เห็นเข้า คงเป็นลมกันเป็นแถว
“อืม...” ตู้เวยโน้มตัวเข้ามาดู พอเห็นก็หน้าแดง ก่อนจะแย่งหนังสือกลับไป “ข้าคัดมาจากหนังสือเล่มอื่น”
หลินหลางจุ๊ปาก รู้สึกประหลาดใจยิ่งนัก
ใคร ๆ ต่างกล่าวว่าคนโบราณหัวโบราณ ทว่ายามนี้ดูเหมือนจะมิใช่เช่นนั้น
แค่กระบวนท่าที่จู่ ๆ ก็ร่วงลงมาจากฟากฟ้านั่น เขาครุ่นคิดจนแทบหัวแตกก็ยังนึกไม่ออก
ภูมิปัญญาของบรรพชนช่างล้ำเลิศ!
สายตาของเขาหยุดอยู่บนเรือนร่างอรชรของตู้เวย ความคิดที่จะเรียนรู้พลันผุดขึ้นมา
ตู้เวยไหนเลยจะไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไร นางยกมือเรียวขึ้นตบเขาเบา ๆ พลางเอ่ยอย่างงอน ๆ ว่า “ลุกขึ้นเถิด วันนี้ยังมีธุระอีกมาก เจ้ายังต้องไปไถ่ตัวเสี่ยวชุ่ย แล้วไปทำสัญญาซื้อขายเรือนกับนายหน้า”
“ยังมีพี่ฉินผู้นั้นอีก ข้ามาทีเดียวก็เบียดเขาออกไปเสียแล้ว รู้สึกผิดอยู่บ้าง”
“เมื่อจัดการธุระเสร็จแล้ว จงแวะไปที่กองบัญชาการเป่ยเจิ้นฝู่ซือ เชิญเขามากินข้าวที่บ้าน หากพบใต้เท้านายกองธงเล็ก ก็เชิญมานั่งด้วยกัน”
“ที่เขารับปากจะจัดให้เจ้าเป็นองครักษ์เสื้อแพร อาจเป็นเพียงคำพูดตามมารยาทหลังดื่มสุรา กินข้าวด้วยกันอีกสักมื้อเพื่อยืนยันให้แน่ใจจะดีกว่า”
หลินหลางฟังจนหน้าผากมีเส้นดำผุดขึ้นเต็มไปหมด แต่ก็จำต้องพยักหน้ารับอยู่หลายครั้ง