“เงินสิบตำลึงฟังดูเหมือนมาก ทว่าต้องดูด้วยว่าลูกค้าเป็นผู้ใด”
หลินหลางกล่าวอย่างจริงจังว่า “ในสายตาคุณหนูตระกูลใหญ่ทั้งหลาย เงินสิบตำลึงกับหนึ่งตำลึงแทบไม่ต่างกัน”
ตู้เวยเห็นด้วยกับคำพูดนี้เป็นอย่างยิ่ง นางพบเห็นสตรีมากมายในเรือนชิ่งชุ่ย ซึ่งควักเงินหลายสิบหรือกระทั่งหลายร้อยตำลึงออกมาได้โดยไม่สะทกสะท้าน
ตระกูลร่ำรวยช่างมั่งคั่งจริง ๆ
“แต่ถึงอย่างไรสิ่งที่ข้าเขียนก็เป็นเพียงนิยายเรื่องเล่า นิยายเรื่องเล่านั้นไม่มีราคา”
“เช่นนั้นก็เพิ่มมูลค่าให้มันเสียสิ” หลินหลางยิ้ม พลางใช้นิ้วขีดเขียนเบา ๆ ลงบนฝ่ามือนางสองครั้ง
ใบหน้าตู้เวยแดงเรื่อ นางเอ่ยอย่างเขินอายว่า “พูดจาดี ๆ สิ แล้วมูลค่าเพิ่มที่ว่าคืออะไร”
หลินหลางหัวเราะเสียงดัง “เจ้ารู้จักคุณหนูตระกูลใหญ่ไม่น้อย นัดพวกนางมารวมตัวกันจัดงานเปิดตัวหนังสือเล่มใหม่สิ”
“ในงานเปิดตัว อาหารและเครื่องดื่มล้วนต้องจัดอย่างดีที่สุด เรื่องนี้ข้าคงไม่ต้องกล่าวให้มากความ”
“สิ่งสำคัญคือการโฆษณานิยายเรื่องนี้ในงาน!”
“นางคณิกาอันดับหนึ่งแห่งนครปักกิ่ง ยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อความรัก นี่คือจุดเด่นข้อหนึ่งของหนังสือ”
“เป็นผลงานชิ้นแรกของเจ้า ซึ่งทุ่มเทแรงกายแรงใจตลอดชีวิต อีกทั้งยังเป็นตัวแทนจิตวิญญาณอิสระของสตรี นี่คือจุดเด่นข้อสอง”
“ข้อสาม หนังสือเล่มนี้ได้รับคำชี้แนะจากท่านผู้ลึกลับภายในวังหลวง ซึ่งก็คือข้าเอง”
“เมื่อชูจุดเด่นทั้งสามนี้ขึ้นมาอย่างหนักแน่น ต่อให้ขายสิบตำลึง ข้ายังเห็นว่าถูกไป”
คำพูดของเขามิใช่เพียงคิดขึ้นมาชั่ววูบ
ตั้งแต่เห็นต้นฉบับ เขาก็ครุ่นคิดอย่างจริงจังแล้วว่าจะขายอย่างไร
ไม่ว่ายุคสมัยใด การขายหนังสือก็ขายทั้งภาพลักษณ์และจุดขาย
เรื่องราวปลุกใจของตู้เวยที่ยอมขายทรัพย์สินทั้งหมดเพื่อไถ่ถอนตัวเองนั้น แพร่สะพัดในวงสังคมเล็ก ๆ ของคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์มานานแล้ว สตรีเหล่านั้นอาจดูแคลนชาติกำเนิดของตู้เวยที่เคยเป็นพ่อค้าเกลือเถื่อน ก่อนจะถูกขายเข้าโรงคณิกา แต่พวกนางย่อมชื่นชมความกล้าหาญของนางอย่างแน่นอน