สำนักศึกษาชิงหย่าอยู่ในเขตเมืองชั้นนอก
เมื่อรถม้าใกล้ถึงประตูบูรพา ในที่สุดก็เห็นประตูใหญ่สูงตระหง่าน กำแพงอิฐเขียวสลับขาว เหนือซุ้มประตูมีอักษรสีชาดสี่ตัวเขียนไว้ว่า—สำนักศึกษาชิงหย่า!
เพียงเห็นชื่อก็รู้แล้วว่าไม่เหมือนสำนักศึกษาที่จริงจังสักนิด กลับคล้ายสำนักเอกชนไร้ชื่อเสียงที่เปิดขึ้นมาเพื่อให้คนได้ใบรับรองการศึกษาเสียมากกว่า
“ในสำนักศึกษาแห่งนี้มีสตรีอยู่มาก เมื่อเข้าไปแล้วอย่าจ้องมองผู้อื่นไปทั่ว” ตู้เวยรู้ดีถึงนิสัยของเขา จึงเอ่ยเตือนเสียงเบาก่อนเข้าประตู
“วางใจเถิด ข้ารู้ตัวดี” หลินหลางหัวเราะพลางก้าวเข้าไปในสำนักศึกษา
เพิ่งเดินไปได้ไม่กี่ก้าว เขาก็เข้าใจแล้วว่าเหตุใดตู้เวยจึงเตือนเช่นนั้น
สำนักศึกษาชิงหย่าแห่งนี้ควรเรียกว่าสำนักศึกษาสตรีเสียมากกว่า!
มองไปเพียงแวบเดียว ในหมู่ศิษย์ที่จับกลุ่มกันสองสามคนพลางถือหนังสืออยู่ สตรีมีอยู่ราวหกส่วน
กลิ่นแป้งหอมลอยอวลอยู่ในอากาศ ชวนให้รู้สึกราวกับพระถังซัมจั๋งหลงเข้าไปในแคว้นสตรี
“อย่ามองแล้ว รีบเดิน!” ตู้เวยแค่นเสียง นางใจกว้างและเอาใจใส่เพียงใด ยามนี้ก็ยังอดหึงหวงมิได้
หลินหลางยิ้มกล่าวว่า “พวกนางงดงามสู้เจ้าไม่ได้”
เพียงประโยคเดียวก็ทำให้ตู้เวยทั้งเขินทั้งยินดี นางหลุบตาลง เอ่ยเสียงเบาว่า “อย่าพูดเหลวไหล ระวังผู้อื่นได้ยินเข้า”
หลินหลางลอบละอายใจ สตรีที่หลอกง่ายถึงเพียงนี้ เขากลับรู้สึกผิดต่ออีกฝ่ายอยู่บ้าง
เขาข่มใจไม่ให้เหลียวมองไปทั่ว ก่อนถามว่า “สำนักศึกษาชิงหย่ามีที่มาอย่างไร เหตุใดจึงมีสตรีมากมายถึงเพียงนี้?”
ตู้เวยกล่าวว่า “เดิมทีสำนักศึกษาชิงหย่าเป็นสำนักสตรีที่พ่อค้าผู้มั่งคั่งทั้งหลายในเมืองหลวงร่วมกันลงเงินเปิดขึ้นมา ต่อมาศิษย์เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ สำนักจึงขยายใหญ่ขึ้น ขุนนางไม่น้อยก็ส่งบุตรสาวมาเรียนที่นี่”