เมื่อได้ยินเฒ่าจั้งเอ่ยถึงเรื่องนี้อย่างไม่เห็นผู้ใดอยู่ในสายตา หลินหลางก็มีสีหน้าหม่นคล้ำ
สิ่งที่เขากังวลที่สุดก็คือเรื่องดำมืดในอดีตนี้จะถูกผู้อื่นล่วงรู้ ใจจึงลอบหมายมาดไว้แล้ว
บนโลกนี้มีคนอยู่ประเภทเดียวที่ไม่มีวันพูดจาเหลวไหล!
ในยุคที่ไร้สิ่งเฝ้าตรวจ หากฆ่าคนสักคน คงไม่มีใครสืบสาวมาถึงตัวเขาได้กระมัง…
เฒ่าจั้งถูกเขาจ้องจนขนลุกซู่ จึงนึกขึ้นได้ว่าชายหนุ่มตรงหน้าไม่ใช่คนดีมีเมตตาอะไร
คนที่กล้าลงมือกับพระราชหัตถเลขา ย่อมไม่มีเรื่องใดที่ทำไม่ได้
“ข้าแค่พูดไปตามเรื่อง เจ้าอย่าได้คิดมากเชียว เรื่องนั้นข้าไม่เคยเอ่ยกับใครอื่นมาก่อน”
หลินหลางได้สติกลับมาอย่างเลื่อนลอย ในใจพลันเกิดความหวาดหวั่นขึ้นเป็นระลอก
นับแต่เดินทางมาถึงต้าหมิง ความคิดหลายอย่างของเขาก็ค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงไปโดยไม่รู้ตัว
หากเป็นเช่นนี้ต่อไป อีกไม่กี่ปีก็คงกลายเป็นนักสู้ผู้ยึดมั่นในระบอบศักดินาที่ผ่านการทดสอบมาอย่างโชกโชน
การเปลี่ยนแปลงเช่นนี้ควบคุมไม่ได้จริง ๆ ยุคสมัยต่างกัน วิถีชีวิตย่อมต่างกัน
หลินหลางข่มความคิดฟุ้งซ่าน ก่อนกล่าวว่า “อายุมากปูนนี้แล้วยังมาสำนักเจียวฟางอีก เก็บเงินไว้ใช้เสียบ้าง มิฉะนั้นตายไปแม้แต่โลงศพก็ไม่มี”
เฒ่าจั้งจุ๊ปากกล่าวว่า “วันนี้มีสุราก็ดื่มวันนี้ พรุ่งนี้มีทุกข์ก็ค่อยว่ากัน พวกเราอายุปูนนี้แล้ว ไม่แน่ว่าวันใดลมหายใจก็ขาดห้วง มิสู้ใช้ชีวิตให้เป็นสุขเสียหน่อย”
“ท่านมาที่นี่เป็นประจำหรือ?” หลินหลางถาม
เฒ่าจั้งตอบว่า “เมื่อก่อนมาบ่อย ต่อมาพอตกอับก็ไม่ได้มาอีก ดูท่าทางเจ้าแล้ว นี่เป็นครั้งแรกหรือ?”
หลินหลางไม่ได้ปฏิเสธ บัดนี้เขายังมืดแปดด้าน จำต้องมีผู้นำทาง