“เป็นอย่างไร? สำเร็จหรือไม่?”
ฉินชางเห็นหลินหลางเดินออกมา ก็รีบก้าวเข้าไปถามทันที
หลินหลางโบกพัดพับในมือ พลางหัวเราะหึ ๆ “ย่อมสำเร็จโดยง่ายดายดุจม้าถึงที่หมาย”
“ได้รับเลือกจริงหรือ?” ฉินชางเบิกตากว้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
ในความทรงจำของเขา คนที่จะได้เข้าวังล้วนเป็นยอดคนในหมู่มนุษย์ หรือไม่ก็เป็นพวกที่ไม่มีทางผงาดขึ้นมาได้
แต่ไม่ว่ามองอย่างไร หลินหลางก็ไม่เหมือนคนประเภทนั้น
ใครกันเล่าจะเป็นคนดีที่คอยรีดไถเงินจากนายกองเล็ก ๆ อย่างเขาทุกวัน?
“แล้วเจ้าคิดว่าอย่างไรเล่า?”
หลินหลางปรายตามองอีกฝ่าย ก่อนโยนพัดไปให้ตามใจ “กินข้าวกับเจ้าตั้งหลายวัน ไม่ให้เปล่าหรอก ยกให้เจ้าแล้วกัน”
ฉินชางรับพัดไว้อย่างทุลักทุเล เห็นบนซี่พัดไม้จี้ฉีสลักอักษรเล็ก ๆ แถวหนึ่งว่า ‘ใช้ในกองดนตรีจงกู่’
เมื่อคลี่พัดออก ก็เห็นภาพทิวทัศน์ขุนเขาสายน้ำวาดอยู่บนนั้น
หัวใจเขาพลันอบอุ่นขึ้นมา นี่เป็นของที่ออกมาจากในวังเชียวนะ
หากนำไปจำนำ อย่างน้อยก็แลกเงินได้หลายตำลึง ต่อให้ไม่ขาย ยามกลับบ้านช่วงปีใหม่ก็ยังทำให้บิดาชราภาคภูมิใจได้
บิดาของฉินชางเป็นบัณฑิตอยู่ครึ่งตัว ที่ว่าเป็นครึ่งตัวก็เพราะสอบมาหลายสิบปีก็ยังสอบไม่ผ่านแม้แต่ระดับซิ่วไฉ
พัดพับจากในวังเพียงด้ามเดียว ก็เพียงพอให้ชายชราผู้นั้นเชิดหน้าชูตาแล้ว
“ได้มาจากที่ใด?” ฉินชางถามอย่างระมัดระวัง
หลินหลางตอบอย่างไม่ใส่ใจ “ขันทีซุนมอบให้”
ฉินชางยิ่งตกตะลึง ซุนเสี่ยนนั้นขึ้นชื่อว่าไม่ยอมเสียเงินแม้แต่เสี้ยวเดียว
เป็นไก่เหล็กที่แม้แต่เงินตกอยู่บนพื้นยังไม่เก็บก็นับว่าขาดทุน