พล็อตคร่ำครึเช่นนี้ หากนำมาใช้ในต้าหมิงกลับนับว่าล้ำยุคอยู่มาก
หลังฟังหลินหลางเล่าจบ สีหน้าของตู้เวยก็เปลี่ยนไปหลากหลาย
“คุณชายช่าง...ช่างจินตนาการล้ำเลิศนัก เป็นข้าเองที่คิดตื้นเขินเกินไป”
หลินหลางหัวเราะเสียงดัง “เขียนนิยายก็จงปล่อยใจให้โลดแล่น ขอเพียงทำตามที่ข้าบอก รับรองว่าสำเร็จแน่”
ความมั่นใจของเขามิใช่เพียงคำพูด
พล็อตเช่นนี้ผ่านการขัดเกลามานานหลายสิบปีในยุคหลัง ย่อมไม่มีปัญหาเรื่องกระแสตอบรับจากตลาด
ตู้เวยมิได้สงสัยคำพูดของเขา นางพยักหน้าอย่างจริงจัง “เช่นนั้นข้าจะลงมือแก้ไขบัดนี้”
“เรื่องแก้ต้นฉบับยังไม่ต้องเร่งร้อน”
หลินหลางเก็บรอยยิ้ม ก่อนถามเสียงเบาว่า “ข้าได้ยินมาว่าช่วงนี้เจ้ากินไม่ค่อยลง เกิดเรื่องใดขึ้นหรือ”
ตู้เวยชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ขมวดคิ้วเรียวงาม “คงเป็นเสี่ยวเหลียนพูดจาเหลวไหล ข้าเพียงอดอาหารไปสองมื้อ มิได้เป็นอันใดมาก”
หลินหลางมองนางโดยไม่เอ่ยคำ
ตู้เวยคิดจะแก้ตัวต่อ ทว่าเมื่อนึกถึงความคิดเล็กน้อยของตนเอง ก็พลันตระหนักว่าหลินหลางอาจมองออกตั้งนานแล้ว
เพราะถึงอย่างไร...
หลินหลางก็คือผู้รู้ใจของนาง
“ความจริงมิใช่เรื่องใหญ่อันใด เพียงมีปัญหากันเล็กน้อยตอนขอไถ่ตัว” ตู้เวยแสร้งกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ
วันนั้นหลังหลินหลางจากไป ตู้เวยก็ไปหาแม่เล้า
พอได้ยินว่านางต้องการจากไป แม่เล้าก็ร้อนใจขึ้นมาทันที
ที่นางให้ตู้เวยวางตัวเป็นหญิงบริสุทธิ์ ก็เพื่อรอทำกำไรก้อนโต ยามนี้คิดจะไปย่อมเป็นไปไม่ได้
ทีแรกยังเกลี้ยกล่อมด้วยถ้อยคำดีๆ ครั้นเห็นว่าเกลี้ยกล่อมไม่สำเร็จ ก็เริ่มคิดหาทางเอาเปรียบเรื่องเงิน