หลังส่งนักพรตจากไป หลินหลางก็อารมณ์ดีเป็นอย่างยิ่ง ถึงกับลงมือช่วยเช่าลานเรือนข้างเคียงให้
อีกทั้งยังจัดหาข้าวของเครื่องใช้จำเป็นในชีวิตประจำวันมาให้อย่างเอาใจใส่ พร้อมเอ่ยความรู้สึกซาบซึ้งว่า ญาติห่าง ๆ มิสู้เพื่อนบ้านใกล้เรือนเคียง
ทว่าสวีเว่ยกลับไม่รู้จักรับน้ำใจ ความปรารถนาดีของเขาจึงไม่ทำให้สวีเว่ยหวั่นไหวแม้แต่น้อย
“จัดของเรียบร้อยแล้ว พวกเราก็แค่มีผนังกั้น ต่อไปมีธุระอันใดก็เรียกข้าได้ทุกเมื่อ” หลินหลางวางฟูกผืนใหม่ลง ก่อนเอ่ยพลางยิ้ม
สวีเว่ยจ้องเขา ไม่พูดไม่จา
หลินหลางกล่าวว่า “ฉลองที่ย้ายบ้านใหม่สักหน่อยดีหรือไม่? เย็นนี้เจ้าเป็นเจ้ามือ”
สวีเว่ยยังคงเงียบงัน
หลินหลางกล่าวว่า “หรือถูกผีเข้าอีกแล้ว? เสี่ยวชุ่ย รีบไปเชิญนักพรตกลับมาเร็ว”
รูม่านตาของสวีเว่ยสั่นไหว เขากัดฟันเอ่ยว่า “อย่ารังแกกันให้มากเกินไป!”
หลินหลางนั่งลงข้างกายเขา แล้วหัวเราะหึ ๆ “อย่าโกรธไปเลย ข้าจะพูดเรื่องสำคัญกับเจ้า”
สวีเว่ยดื้อดึงหันหน้าไปอีกทาง
หลินหลางดึงแขนเสื้อเขาเบา ๆ “เจ้ารู้หรือไม่ว่าไทเฮาทรงโปรดสิ่งใด?”
“ไม่รู้” สวีเว่ยตอบเสียงเย็นชา
“เสี่ยวชุ่ย ไปเชิญนักพรต...”
“ข้าไม่รู้จริง ๆ!”
สวีเว่ยกล่าวอย่างเดือดดาลว่า “ไทเฮาประทับอยู่ในวังลึกมานาน พวกเราจะล่วงรู้ความโปรดปรานของพระนางได้อย่างไร”
“เช่นนี้ก็ลำบากแล้ว” หลินหลางพึมพำ
อีกเพียงสองวันก็จะต้องเข้าวังไปถวายพระพร เขามัวแต่วุ่นวายกับเรื่องอื่น จนยังไม่ได้เตรียมสิ่งใดไว้เลย
สวีเว่ยหันมามองเขาแวบหนึ่ง คล้ายคาดเดาได้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น
“เจ้าคงยังไม่ได้เตรียมเรื่องเล่าที่จะนำไปพูดกระมัง?”