สวีเว่ยชะงักงัน
เรื่องเล่ากับรากฐานของแผ่นดิน สองคำที่ไม่เกี่ยวข้องกันแม้แต่น้อย กลับถูกจับมาผูกโยงเข้าด้วยกันอย่างฝืนทน
ฟังเผิน ๆ แล้วกลับรู้สึกว่ามีเหตุผลอยู่หลายส่วน
ในคัมภีร์หลี่จี้กล่าวไว้ว่า วิถีแห่งบุ๋นและบู๊ย่อมมีตึงมีหย่อน
เป็นคนย่อมต้องพักผ่อน เมื่อมีเวลาว่างย่อมอยากทำเรื่องที่ไม่ต้องใช้สมอง
เรื่องที่ไม่ต้องใช้สมองก็มิใช่เรื่องสามัญหรอกหรือ
«ความสูงส่งกับความสามัญมิใช่ศัตรูกัน หากไร้ความสามัญ ไฉนเลยจะมีความสูงส่ง»
หลินหลางกล่าวด้วยน้ำเสียงแก่แดดว่า «เจ้าไปสำนักเจียวฟาง นับว่าสามัญหรือไม่? ความอยากกินอยากดื่มนับว่าสามัญหรือไม่?»
«ตนเองทำเรื่องสามัญที่สุดอยู่แท้ ๆ กลับชี้นิ้วตำหนิผู้อื่นที่อ่านเรื่องเล่า»
«หรือทุกคนควรไม่ต้องทำสิ่งใด เอาแต่ถือคัมภีร์ปราชญ์ไว้ในมือทุกวัน จึงจะถูกต้อง?»
«ผู้มีคุณธรรมในใจ ย่อมรองรับกลิ่นอายชีวิตสามัญของมนุษย์ได้ จึงนับเป็นวิญญูชน»
«สวีเว่ยเอ๋ย สวีเว่ย การบำเพ็ญของเจ้ายังห่างไกลนัก»
เขากล่าวพลางส่ายหน้าและถอนหายใจ ราวกับอาจารย์ที่ผิดหวังในตัวศิษย์อย่างถึงที่สุด
เมื่อได้ยินเช่นนั้น
ดวงตาสวีเว่ยสว่างวาบ เขาโบกมืออย่างตื่นเต้นพลางกล่าวว่า «ผู้มีคุณธรรมในใจ ย่อมรองรับกลิ่นอายชีวิตสามัญของมนุษย์ได้!»
«วาจาล้ำค่าดุจทองหยกโดยแท้!»
«บทกวีสามร้อยบท ที่สะเทือนใจที่สุดกลับเป็นเพลงพื้นบ้าน»
«ความสูงส่งมีต้นกำเนิดจากความสามัญ ข้าจะทอดทิ้งมันราวกับรองเท้าเก่าได้อย่างไร!»
หลินหลางดึงตู้เวยถอยหลังไปสองก้าวตามสัญชาตญาณ
ชายชรามีท่าทีว่าจะคลุ้มคลั่งอีกแล้ว
คราวนี้เขาคาดผิด หลังสวีเว่ยกล่าวจบก็หันกลับเข้าเรือน หยิบเรื่องเล่าเล่มนั้นขึ้นมา «อ่าน» อย่างตั้งใจ ท่าทางดูราวกับคิดจะหยั่งรู้บางสิ่งจากในนั้น
ตู้เวยมองหลินหลางอย่างเหม่อลอย คำพูดไม่กี่ประโยคกลับทำให้ท่านเหวินฉางผู้เลื่องชื่อมีท่าทีเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
เป็นเรื่องที่ยากจะจินตนาการได้จริง ๆ
ไม่เพียงสวีเว่ย แม้แต่นางเองหลังจากได้ฟัง ก็รู้สึกว่าเรื่องเล่าที่ตนเขียนพลันศักดิ์สิทธิ์ขึ้นมา