ตำหนักฉือหนิง
ภายในตำหนักจัดวางบัลลังก์มังกรหงส์ไว้สองที่ ไทเฮาเฉินผู้เป็นพระมารดาเลี้ยงประทับอยู่ตรงกลาง ส่วนไทเฮาหลี่ประทับถัดลงมาเล็กน้อย ฉลองพระองค์ลายหงส์และมงกุฎหงส์งดงามหรูหราเป็นอย่างยิ่ง
ไทเฮาทั้งสองมิใช่หญิงชราวัยทองอย่างที่หลินหลางคาดเดา ไทเฮาหลี่ปีนี้มีพระชนมายุเพียง 36 พรรษา ส่วนไทเฮาเฉินที่มีพระชนมายุสูงกว่านั้นเล็กน้อยก็ยังไม่ถึง 40 พรรษา
ต่างจากบรรยากาศเคร่งขรึมด้านนอก ยามนี้ไทเฮาทั้งสองยังมีเวลาว่างสนทนากัน
“น้องหลี่วันนี้เปล่งปลั่งงดงามยิ่ง พี่ขอให้น้องสุขภาพแข็งแรง ทุกสิ่งราบรื่น อายุยืนหมื่นปี” ไทเฮาเฉินตรัสพลางแย้มพระสรวล
ไทเฮาหลี่ลุกขึ้นตอบว่า “หลายปีมานี้ พี่เป็นคนแรกที่อวยพรวันเกิดให้น้อง ทำให้น้องอบอุ่นใจยิ่งนัก”
ไทเฮาเฉินตรัสว่า “เราเป็นครอบครัวเดียวกัน ไยต้องมากพิธีเช่นนี้”
“ได้ยินว่าเมื่อวานน้องไปตำหนิถึงตำหนักเฉียนชิงอีกแล้ว เรื่องนี้ไม่ค่อยดีนัก อย่างไรฮ่องเต้ก็ยังทรงพระเยาว์ ค่อย ๆ อบรม อย่าทำให้พระองค์ตกพระทัย”
ไทเฮาหลี่ถอนพระทัย “ช่วงนี้ฮ่องเต้เกียจคร้านขึ้นไม่น้อย ทรงตื่นสายเวลาเข้าเฝ้า อีกทั้งท่องตำราก็ไม่ตั้งใจ”
“หากไม่เข้มงวด แล้ววันหน้าจะรักษาแผ่นดินบรรพชนไว้ได้อย่างไร”
ไทเฮาเฉินลอบเศร้าพระทัย หากนางมีโอรสธิดา ก็คงได้สัมผัสความกลัดกลุ้มที่ต้องคอยเป็นห่วงบุตรบ้าง
“มีอัครเสนาบดีจางคอยอบรมก็เพียงพอแล้ว พวกเราอย่าเข้าไปก้าวก่ายมากเกินไปจะดีกว่า”
ไทเฮาหลี่แย้มพระสรวล “พี่พูดถูก มีท่านอาจารย์จางอยู่ ข้าก็ไม่ต้องเป็นห่วงมากนัก เพียงแต่เป็นมารดาก็ควรแสดงท่าทีให้เห็นบ้าง เพื่อไม่ให้ท่านอาจารย์จางเกรงใจจนไม่กล้าอบรมเต็มที่”
ไทเฮาเฉินพยักพระพักตร์ ไม่ตรัสสิ่งใดอีก เรื่องอบรมบุตรนั้นนางไม่มีสิทธิ์ออกความเห็นมากนัก