ชายผู้นั้นกลอกตาครุ่นคิด ก่อนกล่าวว่า “ใคร ๆ ก็มีช่วงเวลาที่ขัดสนกันทั้งนั้น ท่านเก็บเสื้อบุนวมตัวนี้ไว้เถิด พัดเล่มนี้ก็รับไว้ด้วย สะดวกเมื่อใดค่อยนำเงินมาส่งก็แล้วกัน”
หลินหลางยิ้มบาง ๆ “ดูออกแล้วหรือ?”
ชายผู้นั้นพยักหน้ารัว “ค้าขายมานาน ย่อมมีสายตาเฉียบคมอยู่บ้าง”
“เช่นนั้นข้าก็ไม่เกรงใจแล้วนะ?” หลินหลางถามยิ้ม ๆ
“ท่านอย่าได้เกรงใจเป็นอันขาด” ชายผู้นั้นยิ้มประจบ พลางยื่นพัดให้ “การได้ปรนนิบัติท่านนับเป็นวาสนาของผู้น้อย”
หลินหลางปัดปลายแขนเสื้อ กล่าวอย่างลึกล้ำยากหยั่งถึงว่า “นับเป็นคนค้าขายอยู่บ้าง เอาละ ข้าจำไว้แล้ว”
จากนั้นเขาหันไปมองฉินอาเฉี่ยว เอ่ยอย่างเฉยเมยว่า “เปลี่ยนแล้วให้ข้าดูหน่อย”
เสียงไม่ดังนัก แต่แฝงน้ำเสียงที่ไม่เปิดช่องให้ปฏิเสธ
ฉินอาเฉี่ยวงุนงง ทว่าเผลอทำตามอย่างว่าง่าย
นางเดินเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องด้านใน ส่วนหลินหลางนั่งลงพักสายตาอย่างเป็นธรรมชาติ
หญิงเจ้าของร้านกระซิบดึงชายผู้นั้นไปด้านข้าง แล้วลดเสียงถามว่า “ท่านปล่อยให้เขาเอาเสื้อบุนวมไปเช่นนี้เลยหรือ?”
“ผมยาวแต่ไร้ความรู้ เจ้านึกรู้หรือว่าเขาเป็นใคร?” ชายผู้นั้นกล่าวอย่างตื่นตระหนก “เขาออกมาจากวัง คนเช่นนี้ใครจะกล้าล่วงเกิน?”
“ขันทีหรือ?” หญิงผู้นั้นถามอย่างตกตะลึง
ชายผู้นั้นตอบอย่างมั่นใจ “ต้องเป็นขันทีแน่ เจ้าไม่เห็นหรือว่าใบหน้านั้นงามเกินกว่าจะเป็นบุรุษ”
“แรกเห็นพัด ข้ายังไม่กล้ายืนยัน จนกระทั่งเห็นป้ายเอวของเขา กองดนตรีจงกู่”
“นั่นเป็นคนจากฝ่ายใน มีหน้าที่รับใช้ฝ่าบาท”
หญิงผู้นั้นแอบมองไป เห็นป้ายเอวที่เป็นสัญลักษณ์ของขันทีจริง ๆ ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็ยังรู้สึกไม่ถูกต้อง “แต่บนใบหน้าเขามีรอยหนวดนี่”
ชายผู้นั้นกล่าวอย่างจริงจัง “คนที่ถูกตอนตั้งแต่เด็กย่อมไม่มีหนวด แต่หากเข้าวังตอนโตแล้ว แน่นอนว่าต้องมีหนวด”