นักเล่านิทานแห่งรัชศกว่านลี่

ตอนที่ 11 ไปหอคณิกาหาเงินสักหน่อย

8 นาที· 1.8K คำ

ชายผู้นั้นกลอกตาครุ่นคิด ก่อนกล่าวว่า “ใคร ๆ ก็มีช่วงเวลาที่ขัดสนกันทั้งนั้น ท่านเก็บเสื้อบุนวมตัวนี้ไว้เถิด พัดเล่มนี้ก็รับไว้ด้วย สะดวกเมื่อใดค่อยนำเงินมาส่งก็แล้วกัน”

หลินหลางยิ้มบาง ๆ “ดูออกแล้วหรือ?”

ชายผู้นั้นพยักหน้ารัว “ค้าขายมานาน ย่อมมีสายตาเฉียบคมอยู่บ้าง”

“เช่นนั้นข้าก็ไม่เกรงใจแล้วนะ?” หลินหลางถามยิ้ม ๆ

“ท่านอย่าได้เกรงใจเป็นอันขาด” ชายผู้นั้นยิ้มประจบ พลางยื่นพัดให้ “การได้ปรนนิบัติท่านนับเป็นวาสนาของผู้น้อย”

หลินหลางปัดปลายแขนเสื้อ กล่าวอย่างลึกล้ำยากหยั่งถึงว่า “นับเป็นคนค้าขายอยู่บ้าง เอาละ ข้าจำไว้แล้ว”

จากนั้นเขาหันไปมองฉินอาเฉี่ยว เอ่ยอย่างเฉยเมยว่า “เปลี่ยนแล้วให้ข้าดูหน่อย”

เสียงไม่ดังนัก แต่แฝงน้ำเสียงที่ไม่เปิดช่องให้ปฏิเสธ

ฉินอาเฉี่ยวงุนงง ทว่าเผลอทำตามอย่างว่าง่าย

นางเดินเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องด้านใน ส่วนหลินหลางนั่งลงพักสายตาอย่างเป็นธรรมชาติ

หญิงเจ้าของร้านกระซิบดึงชายผู้นั้นไปด้านข้าง แล้วลดเสียงถามว่า “ท่านปล่อยให้เขาเอาเสื้อบุนวมไปเช่นนี้เลยหรือ?”

“ผมยาวแต่ไร้ความรู้ เจ้านึกรู้หรือว่าเขาเป็นใคร?” ชายผู้นั้นกล่าวอย่างตื่นตระหนก “เขาออกมาจากวัง คนเช่นนี้ใครจะกล้าล่วงเกิน?”

“ขันทีหรือ?” หญิงผู้นั้นถามอย่างตกตะลึง

ชายผู้นั้นตอบอย่างมั่นใจ “ต้องเป็นขันทีแน่ เจ้าไม่เห็นหรือว่าใบหน้านั้นงามเกินกว่าจะเป็นบุรุษ”

“แรกเห็นพัด ข้ายังไม่กล้ายืนยัน จนกระทั่งเห็นป้ายเอวของเขา กองดนตรีจงกู่”

“นั่นเป็นคนจากฝ่ายใน มีหน้าที่รับใช้ฝ่าบาท”

หญิงผู้นั้นแอบมองไป เห็นป้ายเอวที่เป็นสัญลักษณ์ของขันทีจริง ๆ ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็ยังรู้สึกไม่ถูกต้อง “แต่บนใบหน้าเขามีรอยหนวดนี่”

ชายผู้นั้นกล่าวอย่างจริงจัง “คนที่ถูกตอนตั้งแต่เด็กย่อมไม่มีหนวด แต่หากเข้าวังตอนโตแล้ว แน่นอนว่าต้องมีหนวด”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป