“เจ้าหนุ่มเอ๋ย คนบนโลกนี้ล้วนฉลาดกันทั้งนั้น” ซุนเสี่ยนส่ายหน้าพลางกล่าวต่อ “คณะทูตเหล่านั้นก็ไม่ขาดทุนหรอก แค่ให้หม้อเหล็ก ใบชา หรือแพรไหมไปไม่กี่อย่าง พอขนกลับไปก็ทำกำไรได้แล้ว”
“ยิ่งส่งบรรณาการ ก็ยิ่งได้กำไร”
หลินหลางเห็นด้วยอย่างยิ่ง ระหว่างแคว้นย่อมยึดผลประโยชน์เป็นสำคัญ
ต้าหมิงได้ประโยชน์จากเรื่องนี้ อีกฝ่ายก็หาใช่คนโง่ไม่
“ขอบคุณท่านขันที ข้าน้อยได้รับคำสั่งสอนแล้ว”
ซุนเสี่ยนพยักหน้าอย่างพึงพอใจ ก่อนกล่าวว่า “ข้าเห็นเจ้าเข้าตาเท่านั้น หากเป็นคนอื่น ข้าคงคร้านจะเสียเวลาพูดด้วย”
ที่ท่านเห็นเข้าตานั่นก็เพราะเงินต่างหาก!
หลินหลางแอบด่าในใจ ก่อนยิ้มกล่าวว่า “ท่านขันทีกล่าวได้ถูกต้อง การได้พบท่านขันทีนับเป็นวาสนาของข้าน้อย”
ซุนเสี่ยนยิ่งพึงพอใจ หัวเราะร่วนพลางกล่าวว่า “ไม่กี่วันก่อนมีคนส่งเขากวางอ่อนมาให้ข้าคู่หนึ่ง ข้าไม่รู้จะเอาของเช่นนั้นไปทำอะไร หากเจ้าว่างก็รับไปเถิด”
วันนี้ขันทีเฒ่ากระตือรือร้นเกินเหตุไปแล้ว
หลินหลางฟังออกถึงความผิดปกติ จึงหยั่งเชิงว่า “โบราณว่าไร้ความชอบย่อมไม่ควรรับรางวัล ท่านขันทีเมตตาข้าน้อยถึงเพียงนี้ ทำให้ข้าน้อยรู้สึกหวาดหวั่นยิ่งนัก”
“รับไปเถิด พวกเรายังต้องเกรงใจกันด้วยหรือ แต่ว่า...”
ซุนเสี่ยนเปลี่ยนเรื่องฉับพลัน “หากเจ้ายังไม่สบายใจ ข้ามีเรื่องหนึ่งต้องให้เจ้าไปจัดการ”
เขากวาดตามองรอบด้าน เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่ใกล้พอจะได้ยิน จึงกวักมือเรียกแล้วกระซิบว่า “เจ้าไปสำนักเจียวฟางสักเที่ยว”
หืม?
หลินหลางตาเป็นประกาย งานนี้ดีทีเดียว!
แต่ยังไม่ทันดีใจได้ชั่วอึดใจ ซุนเสี่ยนก็กล่าวต่อว่า “ได้ยินว่ามีขุนนางในราชสำนักเที่ยวหอนางโลม แล้วแพร่ข่าวฎีกาออกไป ยามเจ้าไปจงหาหลักฐานมาให้ได้ ใครเป็นคนแพร่งพราย แพร่งพรายเรื่องใด จดไว้ให้ครบ”