“หลินหลาง ท่านคิดว่าพรุ่งนี้จะขายหนังสือได้จริงหรือ?”
ตู้เวยนั่งอยู่ในลานบ้าน สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล
สองวันนี้นางแทบไม่ได้หยุดพัก พาเสี่ยวชุ่ยไปเยี่ยมคุณหนูและฮูหยินที่เคยรู้จักกัน
นางใช้วาจาเกลี้ยกล่อมอยู่นาน กว่าจะขอร้องให้พวกนางมาร่วมงานเปิดตัวในวันพรุ่งนี้ได้
เพื่อให้งานเปิดตัวดูหรูหรามีระดับ นางยังจงใจเลือกสถานที่เป็นสำนักศึกษาชิงหย่า
ยิ่งเตรียมการพร้อมเพียงใด นางก็ยิ่งกังวล หากไม่มีใครสนใจนิยายเรื่องนี้ นางคงกลายเป็นตัวตลกในหมู่สตรีเหล่านั้น
เป็นตัวตลกที่ไม่รู้จักประมาณตน!
“แม้เจ้าไม่เชื่อมั่นในตนเอง ก็ควรเชื่อข้าบ้าง” หลินหลางกล่าวปลอบพร้อมรอยยิ้ม “วางใจเถิด เจ้าทำได้แน่”
ตู้เวยพยักหน้า ก่อนจะส่ายหน้ารัวอีกครั้ง “ไม่ได้ ข้าเพียงนึกถึงงานเปิดตัวพรุ่งนี้ก็ใจคอไม่ดีแล้ว”
“เช่นนั้น... หลินหลางไปเป็นเพื่อนข้าได้หรือไม่?”
มีเรื่องดีเช่นนี้ด้วยหรือ?
หลินหลางยินดีนัก งานชุมนุมของเหล่าสาวงาม ต่อให้เพียงมองดูก็ชวนให้เบิกบานทั้งกายใจแล้ว
เขาแสร้งกล่าวอย่างลังเลว่า “มีแต่สตรีทั้งนั้น ข้าเป็นบุรุษไปด้วยจะถูกไล่ออกมาหรือไม่?”
ตู้เวยยกมือปิดปากหัวเราะ “ไม่เป็นไร พวกนางเองก็อยากรู้นักว่าบุรุษเช่นไรที่พาข้าหนีไปได้”
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าก็ยอมละทิ้งความละอายแก่ใจ ไปเป็นเพื่อนเจ้าสักครา” หลินหลางหัวเราะคิกคัก
“ท่านรับปากจริงหรือ?” ตู้เวยดีใจจนเนื้อเต้น โผเข้าหาอ้อมอกเขา “ข้ารู้อยู่แล้วว่าท่านดีกับข้า!”
ดูเถิด นางช่างเป็นหญิงสาวที่พอใจได้ง่ายเสียจริง