นายกองธงเล็กกลัวหลินหลางจะไม่พอใจ จึงรีบอธิบายว่า “น้องหลินต้องทนลำบากอย่างมากก็แค่สามเดือน พอขึ้นปีใหม่ ข้าจะหาทางทำให้เจ้าได้บรรจุเป็นขุนนางเต็มตัว!”
ยามพูด เขามีท่าทีรู้สึกผิดอยู่บ้าง เงินสินบนหนึ่งพันตำลึงนั้นเขาเก็บไว้หกร้อยตำลึง ฉินชางได้สองร้อยตำลึง ส่วนผู้ช่วยนายกองอีกสองคนได้คนละหนึ่งร้อยตำลึง
เงินที่หลินหลางมอบให้เพียงครั้งเดียว ต่อให้เก็บออมหลายปีก็ยังหาไม่ได้เท่านี้
บัดนี้กลับจัดการเรื่องราวเสียจนเป็นเช่นนี้ ในใจเขาจึงรู้สึกละอายใจยิ่งนัก
“ฮ่า ๆ ๆ” หลินหลางหัวเราะอย่างเบิกบาน “เรื่องแค่นี้จะนับเป็นความลำบากอันใด เป็นผู้ช่วยงานชั้นผู้น้อยยังไม่ต้องไปเข้าเวรเสียด้วยซ้ำ อากาศหนาวเหน็บเช่นนี้ ข้าตื่นไม่ไหวหรอก”
นายกองธงเล็กถอนหายใจอย่างโล่งอก แล้วเออออตามว่า “ก็จริงอย่างที่ว่า ทุกวันต้องไปเข้าเวร วุ่นวายจนแทบเอาชีวิตไม่รอด”
ฉินชางที่อยู่ข้าง ๆ ฉวยโอกาสแทรกขึ้นมาว่า “ถ้าคิดเช่นนี้ ข้าก็กลายเป็นผู้บังคับบัญชาโดยตรงของเจ้าแล้วสินะ? ผู้ช่วยงานชั้นผู้น้อยที่คอยวิ่งธุระล้วนอยู่ใต้บังคับบัญชาของผู้ช่วยนายกอง”
พูดจบเขายังหัวเราะอย่างนึกว่าตนเองมีอารมณ์ขันอยู่หลายครั้ง ครั้นเห็นสีหน้านายกองธงเล็กไม่สู้ดี ก็รีบหดคอลง “ข้าแค่พูดไปตามประสา”
……
ในห้องครัว
ตู้เวยพบเสี่ยวชุ่ยซึ่งกำลังชงชา จึงกำชับว่า “สองท่านนี้เป็นสหายของหลินหลาง อีกสักครู่เจ้าไปซื้อสุราดีและอาหารเลิศรสที่ถนนตะวันตกมา อย่าได้ต้อนรับขาดตกบกพร่องเป็นอันขาด”
เสี่ยวชุ่ยพยักหน้ารับคำ จากนั้นถามด้วยความห่วงใยว่า “คุณหนู ท่านกับคุณชายหลินคิดจะแต่งงานกันเมื่อใดหรือเจ้าคะ?”
ตู้เวยชะงักไป ก่อนถอนหายใจ “สุดท้ายข้าก็ออกมาจากหอคณิกา แม้บัดนี้จะกลับตัวเป็นคนดีแล้ว แต่ชาติกำเนิดเช่นนี้ก็ยังเป็นมลทินอยู่ดี”
“หลินหลางเป็นคนใจกว้าง ทำสิ่งใดก็ไม่ยึดติดกรอบ คนเช่นเขาย่อมมีวันได้ผงาดขึ้นมา หากเพราะชาติกำเนิดของข้าทำให้อนาคตของเขาต้องเสียหาย จะทำอย่างไรเล่า”