ผลลัพธ์ของกฎประเมินผลงานเห็นได้ชัดเจนยิ่งนัก
ไม่ต้องกล่าวถึงเรื่องไกลตัว เพียงยกตัวอย่างการขึ้นทะเบียนครัวเรือน หากเป็นสมัยเจียจิ้ง อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาสิบวันถึงครึ่งเดือน ทั้งยังต้องจ่ายเงินติดสินบนอีกด้วย
คราก่อนหลินหลางได้รับแผ่นทะเบียนเหลืองภายในวันเดียว ประสิทธิภาพที่เพิ่มขึ้นมิใช่เพียงเล็กน้อย
“ให้ขุนนางทั้งหลายลำบากบ้าง มิใช่เรื่องเลวร้าย” หลินหลางกล่าวพลางยิ้ม
นายกองธงเล็กมองเขาด้วยสีหน้าพิกล “เจ้าคิดว่าเขาทำถูกแล้วหรือ?”
หลินหลางย้อนถาม “มีสิ่งใดผิดเล่า อย่างน้อยพวกขุนนางที่สุขสบายจนเคยตัวก็จะได้นอนหลับอย่างวางใจน้อยลงสักหน่อย”
นายกองธงเล็กมิได้กล่าวอะไร
หลินหลางรู้สึกไม่เข้าใจอย่างยิ่ง “ตามเหตุผลแล้ว ขุนนางเกลียดจางจวีเจิ้งก็ไม่แปลก แต่เจ้าเองก็เกลียดเขาด้วยหรือ?”
ฉินชางที่อยู่ข้าง ๆ เอ่ยเสริมเสียงเบา “องครักษ์เสื้อแพรก็มีการประเมินผลงานของตนเองเช่นกัน หัวหน้าของข้าเคยเป็นนายกองธงใหญ่ แต่ทำเป้าหมายการประเมินไม่สำเร็จ จึงถูกลดขั้นเป็นนายกองธงเล็ก”
หลินหลาง “……”
เมื่อมีจุดยืนทางชนชั้นต่างกัน เช่นนั้นยังจะพูดอะไรได้อีก
นายกองธงเล็กก้มหน้าดื่มสุราจนหมดจอก ก่อนเอ่ยเสียงขรึม “ที่จริงข้ามิใช่คนไร้เหตุผล หากเป็นประโยชน์ต่อบ้านเมืองและประชาชน ข้าก็สนับสนุนเต็มที่”
“เพียงแต่ในใจข้ากลัดกลุ้ม เมื่อคิดว่าบรรพบุรุษของข้า สวีเจิ้น เคยรุ่งโรจน์เพียงใด ไฉนมาถึงรุ่นข้าจึงรักษาตำแหน่งนายกองธงใหญ่ไว้ไม่ได้แม้แต่ตำแหน่งเดียว”
รู้จักกันมานานถึงเพียงนี้ หลินหลางเพิ่งรู้ชื่อนายกองธงเล็ก จึงถามด้วยความสงสัย “ไม่ทราบว่าบรรพบุรุษของเจ้าคือผู้ใด?”
พอเอ่ยถึงบรรพบุรุษ สวีเจิ้นก็เชิดอกขึ้นอย่างภาคภูมิ “กั๋วกงแห่งแคว้นเว่ย!”