ภรรยาเจ้าของร้านยืนมองอยู่ข้าง ๆ มานานแล้ว พอได้ยินคำเรียกก็รีบถือรองเท้าไปเปลี่ยนหลังโต๊ะคิดเงิน
เป็นดังที่หลินหลางกล่าว รองเท้าส้นสูงช่วยเสริมบุคลิกของผู้สวมใส่ได้อย่างเห็นผล
เถ้าแก่เนี้ยที่วัน ๆ วนเวียนอยู่กับการค้าขาย ถูกงานกรำจนความงามร่วงโรยไปนานแล้ว
ทว่าทันทีที่เปลี่ยนรองเท้าแล้วลุกขึ้นยืน นางกลับดูราวกับเป็นคนละคน เปี่ยมด้วยความสง่างามและละเมียดละไม
การเปลี่ยนแปลงของบุคลิกเช่นนี้มีส่วนมาจากท่วงท่าเพียงเล็กน้อย ที่สำคัญกว่านั้นคือสภาพจิตใจ จู่ ๆ ก็สูงขึ้นโดยไม่รู้ตัว จึงยืดแผ่นหลังตรง ความมั่นใจที่แผ่ออกมาจากภายในต่างหากคือสิ่งสำคัญที่สุด
เจ้าของร้านจ้องภรรยาที่ครองคู่กันมาหลายปี ก่อนกลืนน้ำลายลงคอ
เหลือเชื่อยิ่งนัก!
เป็นเพียงรองเท้าคู่หนึ่งแท้ ๆ กลับทำให้นางงดงามจนบรรยายไม่ถูก
ทั้งที่สูงขึ้นเพียงสองชุ่น แต่กลับทำให้เอวดูเพรียวระหง สัดส่วนร่างกายก็ยิ่งดูสมบูรณ์แบบ
“ท่านจ้องข้าทำไม?” เถ้าแก่เนี้ยเอ่ยอย่างกระเง้ากระงอด
เจ้าของร้านตอบอย่างซื่อ ๆ ว่า “งดงามจริง ๆ”
“อายุปูนนี้แล้วยังพูดจาเช่นนี้ต่อหน้าคนนอก ไม่รู้จักอายบ้างหรือ” เถ้าแก่เนี้ยหน้าแดง ทว่าไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าน้ำเสียงของนางอ่อนโยนลง
“ข้าพูดจริง วันนี้เพิ่งรู้ว่าเจวียนเอ๋อร์งดงามถึงเพียงนี้ เมื่อก่อนข้าช่างตาบอดเสียจริง” เจ้าของร้านกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน
ความสามารถในการเกี้ยวพาสตรีของบุรุษดูจะติดตัวมาแต่กำเนิด แม้เจ้าของร้านวัยกลางคนก็ยังเอ่ยถ้อยคำหวานหูได้อย่างคล่องปาก
เถ้าแก่เนี้ยยกมือปิดหน้า ทั้งเขินทั้งยินดี “โอ๊ย พูดเหลวไหลอะไรเช่นนั้น”
เจ้าของร้านก้าวเข้าไปจับมือนาง “เจวียนเอ๋อร์ ข้าพูดจริง ตอนที่เราพบกันครั้งแรก ข้าก็หลงใหลเจ้าแล้ว วันรุ่งขึ้นจึงไปเชิญแม่สื่อ...”