เถ้าแก่ใหญ่ผู้เห็นแก่ผลประโยชน์ยากนักจะซื่อตรงสักครั้ง
เงิน 1,100 ตำลึงนี้นับว่ายุติธรรมแล้ว
มองไปทั่วโรงรับจำนำทั้งเมืองหลวง ไม่กล้ารับก็ไม่มีปัญญาจ่ายราคานี้
เว้นแต่หลินหลางจะหาผู้ซื้อที่เหมาะสมได้ด้วยตนเอง แต่หากหาได้ เขาคงไม่มาที่โรงรับจำนำ
“คราวนี้เห็นทีจะยุ่งยากอยู่บ้าง”
หลินหลางยืนพึมพำอยู่หน้าร้านรับจำนำจี๋เสียง “ตู้เวยยังขาดอีก 2,000 ตำลึง ทั้งยังต้องส่งของกำนัลให้ขันทีเฒ่าผู้นั้นอีกหนึ่งชุด”
“ฮ่องเต้ดูจะไม่ได้มีค่ามากมายเพียงนั้นกระมัง”
เขาถือป้ายพระราชทานไว้พินิจซ้ำไปซ้ำมา ไม่นานความคิดอันบ้าบิ่นก็ผุดขึ้นในสมอง
ปลอมแปลง!
ป้ายพระราชทานหนึ่งแผ่นมีค่าถึง 1,000 ตำลึง หากปลอมสัก 10 แผ่นก็ได้ถึง 10,000 ตำลึง!
พอความคิดนี้ผุดขึ้นมา แม้แต่ตัวเขาเองยังสะดุ้งตกใจ ลอบกวาดตามองรอบด้านอย่างร้อนใจ กลัวผู้อื่นจะมองออกว่ากำลังคิดสิ่งใด
ปลอมพระอักษร หากถูกจับได้ย่อมมีโทษถึงตาย
แต่เมื่อลองคิดอีกที ไม่มีผู้ใดถือพระอักษรไปอวดโอ่ และไม่มีใครวิ่งไปเบื้องพระพักตร์ฮ่องเต้เพื่อพิสูจน์ว่าเป็นของจริงหรือปลอม
ขอเพียงเลียนลายพระหัตถ์ได้เหมือน เรื่องนี้ก็ใช่ว่าจะทำไม่ได้
เมื่อความคิดนี้เกิดขึ้นแล้ว ก็ยากจะหักห้ามใจ
หลินหลางประจักษ์แก่ตนเองถึงถ้อยคำในตำราว่าด้วยทุน เมื่อเผชิญกับผลกำไรมหาศาลจากการปลอมพระอักษร หัวใจของเขาก็เต้นเร็วขึ้นไม่หยุด
ไถ่ตัวตู้สือเหนียง!
ซื้อบ้าน!
มั่งคั่งจนเป็นอิสระ!
หาตำแหน่งขุนนางสักตำแหน่ง!
สร้างกำแพงสูง!
สะสมเสบียงให้มาก!
แม้ต้องสละชีวิตก็ยอม...
หลินหลางหัวเราะหึ ๆ อย่างโง่งม ความคิดล่องลอยไปไกล
“เฮ้ เจ้าหัวเราะบื้ออะไรอยู่?” เฒ่าจั้งจ้องเขามาครู่ใหญ่ ก่อนอดใจไม่ไหวขยับเข้ามาถาม