“ตอนข้าให้เงินเจ้า เหตุใดไม่พูดเล่า?” หลินหลางขบกรามด้วยความขุ่นเคือง
เฒ่าจั้งเบ้ปาก “ข้านั่งตากแดดอยู่ตรงนี้ มีคนให้เงิน เหตุใดข้าต้องไม่รับ?”
หลินหลางสบถ “บัดซบ...”
เฒ่าจั้งเห็นสีหน้าเขาบึ้งตึง จึงเลิกหยอกล้อแล้วเอ่ยยิ้ม ๆ “เมื่อครู่เจ้าคิดจะไปโรงรับจำนำจี๋เสียงใช่หรือไม่?”
“เห็นแก่ที่เจ้าเลี้ยงสุราข้า ขอเตือนสักคำ เถ้าแก่โรงรับจำนำจี๋เสียงแห่งนี้กินคนไม่คายกระดูก สิ่งของราคาสิบส่วนตกอยู่ในมือเขา มีค่าเพียงสองส่วน”
หลินหลางมิได้ใส่ใจ โรงรับจำนำย่อมหากำไรจากส่วนต่างนี้อยู่แล้ว
อีกอย่าง
ของที่เขาจะนำไปจำนำครานี้ไม่เหมือนของทั่วไป
“ขอบใจ”
หลินหลางพยักหน้า
“อย่าเพิ่งไปสิ” เฒ่าจั้งร้องเรียกเขาไว้อีกครั้ง
หลินหลางถามอย่างหงุดหงิด “อะไรอีก?”
เฒ่าจั้งถูมือไปมาเหมือนแมลงวัน แล้วเอ่ยหน้าด้าน ๆ ว่า “เมื่อจำนำได้เงินแล้ว แบ่งให้คนแก่สักเล็กน้อยได้หรือไม่?”
หลินหลางเดือดดาล “ข้าถึงขั้นต้องนำของไปจำนำแล้ว ส่วนเจ้าอยู่เรือนหลังใหญ่ ยังมาขอเงินข้าอีกหรือ? เป็นคนช่วยมีมโนธรรมบ้างได้หรือไม่?”
เฒ่าจั้งรู้ว่าตนทำเกินไป จึงรีบกล่าวว่า “ข้าเขียนอักษรให้เจ้าได้สักแผ่น”
หลินหลางแทบจะหัวเราะด้วยความโมโห
ตาเฒ่าผู้นี้คิดว่าตนเป็นบุคคลสำคัญจริง ๆ หรือไร
ใครจะอยากได้กัน!
“อย่าเพิ่งไปสิ คนแก่อย่างข้าเขียนอักษรได้ทุกแบบ ทั้งอักษรหวัด อักษรบรรจง อักษรตวัดพู่กัน และอักษรแบบสำนักศึกษา...”
หลินหลางทำเป็นไม่ได้ยิน ก้าวเข้าไปในโรงรับจำนำจี๋เสียง
โรงรับจำนำทั่วหล้าล้วนมีรูปแบบคล้ายคลึงกัน
เคาน์เตอร์ไม้สูงใหญ่ ใต้ช่องลูกกรงมีช่องเล็ก ๆ เปิดไว้
เสี่ยวเอ้อนั่งอยู่หลังลูกกรง มองลูกค้าจากที่สูง ผู้มาเยือนจึงเหมือนด้อยกว่าอยู่หนึ่งช่วงตัว แม้แต่ตอนจำนำของก็พลอยหมดความมั่นใจไปด้วย