“ได้”
หลินหลางคลายความตึงเครียดลง การค้าครั้งนี้กำไรเท่าทุนถึงหนึ่งเท่า แบ่งให้เขาห้าส่วนย่อมไม่ใช่เรื่องใหญ่
เฒ่าจั้งมองเขาอย่างลึกซึ้ง “คนหนุ่มสมัยนี้...เก่งกว่าข้าในตอนนั้นมากนัก”
“น่าเสียดาย...น่าเศร้า...น่าทอดถอนใจ...”
เห็นได้ชัดว่าเฒ่าจั้งเป็นคนมีเรื่องราว
แต่หลินหลางไม่อยากฟังเรื่องของเขา
ทั้งสองทำเรื่องที่อาจต้องเสียหัว หากต่างฝ่ายต่างเก็บงำความลับไว้ย่อมดีกว่า
จะได้ไม่ถูกอีกฝ่ายลากเข้าไปพัวพัน หากเรื่องแดงขึ้นมาในวันใด
เฒ่าจั้งเป็นคนตรงไปตรงมา ในเมื่อรับปากแล้วก็ไม่คิดหน้าคิดหลังให้มากความ
อีกทั้งเมื่อก่อนเขาคงเป็นผู้มีฐานะอยู่บ้างจริงๆ
ป้ายพระราชทานของว่านลี่ทำจากกระดาษเซวียนของสำนักเฉิงซินถัง กระดาษสำหรับใช้ในวังนั้นมิได้มีไว้สำหรับราชวงศ์โดยเฉพาะ
เฒ่าจั้งค้นกระดาษที่เนื้อและสภาพใกล้เคียงกันจากตู้หนังสือได้หลายแผ่น ตัดขอบที่ถูกหนอนหนังสือแทะเป็นรูออก แล้วตัดให้มีขนาดใกล้เคียงกัน ปัญหาเรื่องกระดาษก็เป็นอันคลี่คลาย ทั้งยังไม่ต้องเสียแรงทำให้ดูเก่าอีกด้วย
ส่วนหลินหลางนำเงินก้อนสุดท้ายที่มีไปซื้อหมึกฮุยโม่สนหนึ่งแท่ง
ที่เหลือก็ต้องพึ่งฝีมือของเฒ่าจั้ง
หลังฝึกเขียนคร่าวๆ อยู่หลายรอบ เฒ่าจั้งก็จับความรู้สึกของลายมือได้ สีหน้าขรึมลง เขาสูดลมหายใจแล้วสะบัดพู่กันเขียน
【นางกำนัลประจำห้องบรรทม อวิ๋นซิ่ว รับใช้ใกล้ชิด ขยันขันแข็ง เข้าเวรกลางคืนไม่เคยเกียจคร้าน】
【พระราชทานเงิน 10 ตำลึง ผ้าไหมจูซือ 2 พับ และดอกไม้ในวัง 4 กิ่ง】
【พระอักษรว่านลี่】
——
【นางกำนัลยกชา เหออี๋ ยกชาได้เหมาะสม วาจาฉะฉาน】
【พระราชทานเงิน 5 ตำลึง ผลไม้เชื่อม 2 กล่อง และผ้าแพร 1 ผืน】