นักเล่านิทานแห่งรัชศกว่านลี่

ตอนที่ 49 ข้าส่งเจ้าไปพบฮ่องเต้ได้

7 นาที· 1.6K คำ

เสียงนั้นดังไม่น้อยเลย

ผู้คนโดยรอบต่างหันมามองตามเสียงทันที

“บัดซบ!”

หลินหลางรีบก้มหน้า ทำทีราวกับไม่รู้ไม่เห็นสิ่งใด

ผู้ตรวจการที่อยู่ด้านหน้าพอเห็นว่ามีเรื่องให้จัดการ ก็สาวเท้าเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว

เขาตรวจดูป้ายประจำตัวของสวีเจิ้น ก่อนควักสมุดเล่มเล็กออกมาจดว่า “องครักษ์เสื้อแพร นายกองธงเล็กสวีเจิ้นแห่งกองบัญชาการเป่ยเจิ้นฝู่ซือ หมายเลขยี่สิบเจ็ด หัวเราะโดยไม่มีเหตุอันควร”

สีหน้าของสวีเจิ้นสลับทั้งเขียว ซีด และแดง เขายืนนิ่งงัน ทำอะไรไม่ถูก

ผู้ตรวจการเพิ่งจดเสร็จ ก็ได้ยินเสียงคนไอขึ้นมาอีก จึงหันไปตามหาต้นเสียง

“เห็นหรือไม่ ก่อเรื่องเข้าแล้ว” หลินหลางเบือนหน้าไปอีกทาง

สวีเจิ้นถลึงตามองเขาอย่างดุดัน ก่อนเค้นคำพูดออกมาจากไรฟัน “เจ้ายังมีหน้ามาพูดอีก!”

หลินหลางรู้ว่าตนผิด “ค่าเหล้าของเดือนนี้ ข้าเลี้ยงเอง”

“อย่างนี้ค่อย...” สวีเจิ้นยังพูดไม่ทันจบ พอเห็นผู้ตรวจการมองมาทางนี้ ก็รีบหุบปากทันที

ขบวนเคลื่อนตัวไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้า

กระทั่งดวงตะวันลอยสูง ในที่สุดก็ถึงคราวคณะทูตต่างแคว้นเข้าเฝ้าในท้องพระโรง

สำนักหงหลูก็เริ่มวุ่นวายตามไปด้วย พรมขนสัตว์ถูกปูลงบนลานด้านล่างบันไดตำหนัก

หัวหน้าคณะสำนักเจียวฟางนำเหล่านักดนตรีและนางรำเตรียมพร้อมเรียบร้อย

เมื่อเจ้าหน้าที่พิธีการขับขานถ้อยคำบางอย่างขึ้นอีกครั้ง เสียงดนตรีอันยิ่งใหญ่ก็พลันบรรเลงกึกก้อง

คนกว่าร้อยร่วมบรรเลงเพลงชื่อ “ว่านเหนียนฮวน” ฟังแล้วชวนให้นึกถึงเพลงเฉลิมฉลองปีใหม่

ไทเฮาทั้งสองเสด็จออกจากตำหนักฉือหนิง โดยมีฮ่องเต้และเหล่าพระญาติห้อมล้อม

หลินหลางอยู่ห่างไกล มองเห็นได้เพียงคร่าวๆ พอจับเค้าได้ว่าไทเฮาทั้งสองน่าจะมีพระชนมายุราวสามสิบถึงสี่สิบปี

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป