เฝิงเป่าฟังจบก็ประสานมือคำนับแล้วถอยออกมา เมื่อเดินมาถึงหัวมุมทางเดิน
ซุนเสี่ยนซึ่งรออยู่ที่นี่รีบคำนับ “คารวะท่านผู้ประทับตรา”
“มีเรื่องอันใด?” เฝิงเป่าถามเสียงเรียบเย็น เบื้องพระพักตร์ไทเฮาเขาเป็นเพียงขันทีผู้ต่ำต้อย แต่ต่อหน้าผู้อื่นกลับเป็นผู้บัญชาการสำนักพิธีการและผู้บัญชาการสำนักบูรพา
ซุนเสี่ยนกล่าวว่า “เรียนท่านผู้ประทับตรา ช่วงหลายวันนี้กองดนตรีจงกู่พบคนเล่านิทานผู้หนึ่ง จึงอยากให้ฝ่าบาททอดพระเนตร เพื่อคลายความเบื่อหน่ายพ่ะย่ะค่ะ”
เฝิงเป่ากล่าวอย่างไม่พอใจ “ซุนเสี่ยน เจ้ามิใช่เพิ่งเข้าวังวันแรก กฎระเบียบในวังไม่ควรเป็นสิ่งที่เจ้าไม่รู้กระมัง อยากเข้าเฝ้าฝ่าบาท มิใช่เรื่องง่ายดายปานนั้น”
ซุนเสี่ยนเข้าใจความหมายของเขา จึงกัดฟันกล่าวว่า “ข้าน้อยเข้าใจแล้ว อีกสักครู่จะให้คนนำไปส่งที่จวนส่วนตัวของท่านผู้ประทับตรา”
เมื่อได้ยินดังนั้น
สีหน้าเฝิงเป่าก็ดีขึ้นไม่น้อย
เมื่อคำนึงว่ายามบ่ายวันนี้เป็นวันพักผ่อนของฮ่องเต้ การจัดเวลาให้สักชั่วยามสองชั่วยามย่อมไม่ยาก
อีกทั้งยังช่วยผ่อนคลายความสัมพันธ์อันตึงเครียดระหว่างเขากับฮ่องเต้ในช่วงนี้ได้พอดี
“ช่างเถิด รอให้พระราชพิธีวันประสูติสิ้นสุดลงแล้ว เจ้าค่อยพาเขามาที่ตำหนักตะวันออกของตำหนักเฉียนชิง”
เฝิงเป่าผู้คิดว่าตนเฉลียวฉลาดไม่เคยคาดคิดเลยว่า นี่จะเป็นการตัดสินใจที่เขาเสียใจที่สุดในชีวิต
……
เฉินหลิวแห่งสำนักเจียวฟางลงมือได้เด็ดขาดยิ่ง
เขาให้เวลากองดนตรีจงกู่เพียงชั่วเวลาจิบชา จึงจัดการแสดงกลขึ้นอย่างเร่งรีบเพื่อให้เรื่องจบลง
ไม่มีผู้ใดสนใจการแสดงครั้งนี้นอกจากผู้เกี่ยวข้อง แม้แต่จูอี้จวินที่เฝ้ารอชมการฝึกช้างก็ยังลืมเรื่องนี้ไปเสียแล้ว
หลินหลางยืนอยู่นอกตำหนักอุ่น พอนึกว่าตนต้องรอฮ่องเต้เสด็จกลับมา ในใจก็พลันเกิดความอับอายคล้ายกำลังรอให้เลือกถวายตัว