“เช่นนั้นให้ข้าน้อยหาหญิงคณิกาบริสุทธิ์ให้นายท่านสักคนหรือไม่?” ชายเฝ้าหอคณิกาถามหยั่งเชิง
หลินหลางเอ่ยอย่างครุ่นคิด “นานทีจะได้ออกมาเที่ยวสักครั้ง ข้าไม่ค่อยเข้าใจกฎเกณฑ์ของหอคณิกา เจ้าจัดการตามเห็นสมควรเถิด”
ชายเฝ้าหอคณิกาเข้าใจในทันที
คนเช่นนี้ไม่ขาดแคลนเงินทอง สิ่งที่ต้องการก็คือความสำราญเต็มที่
“ข้าน้อยขอพูดสักหน่อย หญิงคณิกาบริสุทธิ์ขายเพียงศิลปะ ไม่ขายเรือนร่าง หากนางพึงใจนายท่านย่อมเป็นเรื่องดี หากไม่เป็นเช่นนั้น นายท่านก็อย่าได้ขุ่นเคือง การออกมาหาความสำราญอย่าให้เสียบรรยากาศกันเลย” ชายเฝ้าหอคณิกากล่าวกฎตามธรรมเนียม
เมื่อได้รับคำตอบจากหลินหลาง เขาก็ยกสุราและของว่างชั้นเลิศมาให้ทันที ทั้งยังจุดกำยานไม้จันทน์หนึ่งกระถาง
ดูเพียงรูปทรงอันประณีตของขนม ก็คะเนได้ว่าชุดนี้คงราคาไม่น้อย
ความประหม่าเล็กน้อยยามหลินหลางก้าวเข้าประตูได้มลายไปแล้ว เขานั่งฟังท่วงทำนองอย่างผ่อนคลาย พลางเคาะจังหวะตาม
พูดตามคำของเขาก็คือ ต่อให้เกิดเรื่องขึ้นก็ไม่กลัว อีกหนึ่งเดือนยังต้องเข้าวังไปเล่านิทานถวายไทเฮา ต่อให้หอคณิกาเก่งกาจเพียงใดก็ไม่กล้าล่วงเกินราชวงศ์
“มีที่มาอย่างไร?”
แม่เล้าเรียกชายเฝ้าหอคณิกามาถาม
“ไม่ทราบขอรับ นายท่านผู้นี้หน้าตาไม่คุ้น พูดน้อย แต่ใจกว้างยิ่ง” ชายเฝ้าหอคณิกาตอบตามจริง
แม่เล้าต้องการเพียงคนใจกว้าง
ทำอาชีพนี้ก็เพื่อหาเงิน ขอเพียงมีเงินก็พอ
“นายท่านประเภทนี้สายตาสูง ไปเรียกหญิงคณิกาบริสุทธิ์มาสักคน”
……
“พี่หลางจะทำอะไรต่อหรือ?”
มือเล็ก ๆ ของฉินอาเฉี่ยวซึ่งซ่อนอยู่ในแขนเสื้อชุ่มเหงื่อ
นางกลัวเหลือเกินว่าจะถูกผู้อื่นมองออก หากเป็นเช่นนั้นต่อไปคงไม่มีหน้าไปพบใครอีก
“รอ” หลินหลางตอบเสียงเบา
“รออะไรหรือ?”
“รอให้คนเดินมาหาเอง”
ราวกับคำพูดนั้นเป็นจริง เสียงฝีเท้าแผ่วเบาก็ดังใกล้เข้ามา