“นับแต่ฝ่าบาทขึ้นครองราชย์เมื่อพระชนมายุสิบพรรษา ก็ทรงตื่นบรรทมตั้งแต่ยามสี่ทุกวันเพื่ออ่านหนังสือ ยามห้าทรงว่าราชการ พอเลิกประชุมก็ทรงอ่านตำราและฝึกเขียนอักษรต่อ”
“อัครเสนาบดีเข้มงวดอย่างยิ่ง เพียงปลายพู่กันเอียงไปสักนิดก็จะถูกตำหนิเสียงดุดัน”
“ยามเที่ยงเสวยพระกระยาหารแล้วได้พักเพียงครึ่งชั่วยาม จากนั้นยังต้องท่องพระคัมภีร์ อัครเสนาบดีก็นั่งฟังอยู่ข้าง ๆ หากผิดแม้แต่คำเดียวก็ถูกดุด่า”
“มิใช่เพียงวันสองวัน แต่เป็นเช่นนี้มาหลายปีแล้ว”
“ใต้เท้าอัครเสนาบดีกล่าวไว้ว่า ตราบใดที่ไม่ประชวร การศึกษาก็ห้ามหยุด แม้แต่เทศกาลสำคัญก็ยังได้หยุดเพียงครึ่งวัน”
ซุนเสี่ยนเอ่ยด้วยความสงสาร ฮ่องเต้ว่านลี่ทรงเติบโตขึ้นมาต่อหน้าต่อตาขันทีอย่างพวกเขา ความทุกข์ระทมเหล่านั้นมีเพียงพวกเขาที่รู้ดีที่สุด
“หากเพียงอ่านหนังสือจนเหน็ดเหนื่อยก็ยังพอว่า ที่สำคัญคือมือของอัครเสนาบดียื่นยาวเกินไป”
“เดือนสามปีนี้ ฝ่าบาทรับสั่งให้สำนักเครื่องแต่งกายหลวงตัดชุดลำลองลายมังกรให้หนึ่งชุด อัครเสนาบดีก็ถวายฎีกาในวันเดียวกัน กล่าวยืนกรานว่าจักรพรรดิควรยึดความประหยัดเป็นหลัก ลายมังกรผิดระเบียบ อาจก่อให้เกิดกระแสฟุ่มเฟือย บีบให้ฝ่าบาทเปลี่ยนกลับไปสวมชุดเรียบ ๆ”
“ครอบครัวชาวบ้านยังตัดเสื้อผ้าใหม่ใส่ในเทศกาลปีใหม่ได้ แล้วเขามีสิทธิ์อะไรห้ามฝ่าบาทสวมเสื้อใหม่?”
“เรื่องอาหารก็เช่นกัน เขาเอ่ยเพียงประโยคเดียวว่า ‘ประหยัดเพื่อรักราษฎร ต้องเริ่มจากเขตพระราชฐาน’ สำนักเครื่องเสวยหลวงก็ต้องลดเนื้อสัตว์ลง ฝ่าบาทยังทรงพระเยาว์ จะขาดเนื้อสัตว์ได้อย่างไร?”
“จะควบคุมเครื่องนุ่งห่มและอาหารก็ช่างเถิด ต่อหน้าคนนอกก็ยังไม่ไว้พระพักตร์แม้แต่น้อย”