ในหุบเขาแห่งหนึ่ง
เงาคนราวสามสิบกว่าชีวิตกำลังสะดุ้งเฮือกวิ่งฝ่ายหน้าไปตามพื้นก้นหุบเขาอย่างบ้าคลั่ง
เสื้อผ้าขาดยับ ใบหน้าเปื้อนฝุ่นธุลี เสียงหอบถี่หนักก้องกัมปนาทอยู่ในหุบเขา
มีคนวิ่งไปได้ไม่ทันไร ขาทั้งสองก็หมดแรงล้มลงกับพื้นหินขรุขระ หัวเข่ากระแทกจนเนื้อเยื่อฉีกเละ แต่ความน่าสะพรึงที่เหมือนจะมีบางอย่างสยองขวัญตามมาจากเบื้องหลัง บีบบังคับให้พวกเขาต้องลุกขึ้นคลานไปข้างหน้าต่อ
ปลายสุดของคาราวาน
พ่อคนหนึ่งร่างผอมบางกำลังกอดเด็กชายตัวเล็กไว้แน่น พลางวิ่งพลางเอ่ยเบา ๆ
"ทริอาน...ทนหน่อยนะ...ห้ามหลับ อย่าหลับเด็ดขาด..."
เด็กชายชื่อทริอาน ดูเหมือนจะอายุเพียงราว 7 ขวบ
ตอนนี้ท้องของเขาถูกฉีกเป็นแผลบาดลึก เลือดสีแดงเข้มซึมซาบเปื้อนเนื้อผ้าของพ่อไปหมด ไหลหยดลงบนดินทรายตามรายทาง
ได้ยินเสียงเรียกของพ่อ ทริอานน้อยพยายามขยับริมฝีปากที่ไร้เลือดฝาดเพียงนิด เงยหน้าพยักเบา ๆ
"พอถึงจุดอพยพ...เราก็จะไปถึงเมืองกระดูกสันหลังเหล็ก...ถึงที่นั่น จะมีหมอ มีอาหาร ทุกอย่างจะดีขึ้น..."
พูดจบ พ่อผู้ผอมบางฉีกผ้าขาด ๆ ที่ยังพอสะอาดจากชายเสื้อออกมาชิ้นหนึ่ง คลุมใบหน้าทริอานน้อยเบา ๆ เพื่อกันความร้อนร่างกายรั่วไหล
ทำทุกอย่างเสร็จ ชายผู้ผอมบางกัดลิ้นตัวเองจนแตก รีดพลังสุดท้ายในร่างออกมา แล้วสาวเท้าวิ่งฝ่ายหน้าต่อ
......
บนโขดหินสูงของหุบเขา
จ่าทหารหนึ่งนายที่สวมชุดเกราะโครงภายนอกมองภาพด้านล่างได้ครบถ้วน