เจ้าลิงขนดำในกระจกพุ่งออกมาตรง ๆ
มันยื่นกรงเล็บแหลมคมออกมา ไป๋ฮั่วไหวตัวทันที กระโดดถอยหลังไปทั้งตัว จากนั้นคีบเครื่องรางด้วยสองนิ้วแล้วขว้างใส่เจ้าลิงขนดำตรงหน้า
ซูชิงอวี๋เองก็สาดเครื่องดื่มสีแดงในมือใส่เจ้าลิงขนดำจนหมด
ทั้งสองร่วมมือกันอย่างเต็มที่
ทว่าเครื่องรางกับเครื่องดื่มสีแดงกลับทะลุผ่านร่างเจ้าลิงขนดำไป ตกใส่จื้อซวีซ่านเหรินที่อยู่ด้านหลังทั้งหมด จื้อซวีซ่านเหรินกรีดร้องเสียงแหลม ก่อนควันดำจะลอยขึ้นจากร่าง
“อาจารย์!” ไป๋ฮั่วกำลังจะเข้าไปดูอาการ
ซูชิงอวี๋รีบห้ามไว้
“อย่าเข้าไป เจ้านั่นไม่ใช่อาจารย์ของนายแล้ว”
ไป๋ฮั่วหยุดฝีเท้า
“ศิษย์…หนีไปจากที่นี่…แคก ๆ ๆ…อยู่ต่อ…อยู่ที่นี่ตลอดไป…” เครื่องรางกับเครื่องดื่มสีแดงช่วยให้จื้อซวีซ่านเหรินได้สติกลับมาเพียงชั่วครู่ ขนดำทั่วร่างร่วงหล่น ก่อนจะงอกขึ้นมาใหม่
ไป๋ฮั่วทำได้เพียงยืนมองจื้อซวีซ่านเหรินดิ้นรนอย่างทรมานอยู่ในความมืด
เขาแปะเครื่องรางลงบนกระจกที่เจ้าลิงขนดำเพิ่งพุ่งออกมา
จื้อซวีซ่านเหรินยื่นมือที่เต็มไปด้วยขนดำไปฉีกเครื่องราง
“แคก ๆ ๆ…”
“ข้าจะช่วยท่าน” ไป๋ฮั่วเห็นชามกระเบื้องใบบนโต๊ะ จึงหยิบมันฟาดพื้นจนแตก แล้วเก็บเศษกระเบื้องขึ้นมา “อาจารย์ ข้าจะไม่ยอมให้ท่านกลายเป็นสิ่งที่ท่านไม่อยากเป็นที่สุด”
ส่วนเจ้าลิงขนดำที่พุ่งออกมาจากกระจก กำลังจะกระโจนเข้าหาซูชิงอวี๋