เมื่อดอกตูมถูกเด็ดออกมา ศพของเทพวานรชราก็เน่าเปื่อยอย่างรวดเร็ว บัดนี้เหลือเพียงก้อนเละ ๆ กองหนึ่ง
ซูชิงอวี๋ถามด้วยความเป็นห่วงว่า “อวี้ลั่ว ท้องของเธอเป็นอย่างไรบ้าง?”
บาดแผลที่ท้องของอวี้ลั่วสมานแล้ว
ในท้องของนางยังซ่อนทารกประหลาดสยองตนหนึ่งเอาไว้ ทารกตนนั้นช่วยรับการโจมตีถึงตายจากลิงขนดำแทนอวี้ลั่ว
“นายหญิงไม่ต้องเป็นห่วงข้า เพียงแค่เถาวัลย์ขาดไปสองเส้น ไม่เป็นไรหรอกเจ้าค่ะ” อวี้ลั่วขยับเข้าใกล้ซูชิงอวี๋ น้ำเสียงแผ่วพลิ้วดุจสายน้ำ ไพเราะอ่อนโยนจับใจ “แค่ข้าช่วยนายหญิงคลายความกังวลไม่ได้ แถมยังทำให้นายหญิงเป็นห่วงอีก ข้ารู้สึกผิดเหลือเกิน”
“จะโทษเธอได้อย่างไร? ไม่มีใครคาดคิดว่าลิงขนดำจะเปลี่ยนทิศทางการโจมตีได้หรอก” ซูชิงอวี๋ประคองดอกไม้ตูมไว้ตรงหน้าอวี้ลั่ว “เรื่องนั้นไว้ก่อน ช่วยดูให้หน่อยได้ไหมว่ายังพอมีทางแก้ไขดอกนี่หรือเปล่า?”
อวี้ลั่วงอกกิ่งเล็ก ๆ ออกมา แล้วแตะดอกตูมเบา ๆ
นางส่ายหน้าอย่างเสียดาย “มันเติบโตต่อไม่ได้แล้ว”
ได้ยินคำตอบเช่นนั้น ซูชิงอวี๋ก็อยากลากลิงขนดำตัวเมื่อครู่ออกมาแล้วเฆี่ยนซ้ำให้สาสม
ไป๋ฮั่วอุ้มศพที่ไม่สมบูรณ์เดินออกมาจากประตู
ซูชิงอวี๋เหลือบมองศพแวบเดียว ก่อนจะเบือนสายตาหนี
ศพแห้งกรัง ไร้ชีวิต
ดันเจี้ยนและมลพิษพรากชีวิตผู้คนไปมากเกินไปแล้ว
ไป๋ฮั่วยืนเดียวดายในความมืด ผมสั้นสีเงินร่วงปรกใบหน้า ปิดบังสีหน้าของเขาไว้ เขาดูเงียบงัน ร่างกายซีดขาว ราวกับบทกวีที่ถูกกาลเวลาทอดทิ้ง