พ่อแม่ในความทรงจำของซูชิงอวี๋เป็นใคร? แล้วความทรงจำในหัวของเธอมาจากไหนกัน?
ดึกมากแล้ว
สิ่งประหลาดสยองไม่จำเป็นต้องนอน ไม่ว่าจะกลางวันหรือกลางคืน พวกมันก็ยังมีสภาพเหมือนเดิม ราวกับเวลาหยุดนิ่งเมื่ออยู่กับพวกมัน
ซูชิงอวี๋บันทึกเอกสารเรียบร้อย จากนั้นจัดแฟ้มเอกสารกระดาษแยกเป็นหมวดหมู่แล้ววางบนชั้นหนังสือ ปิดเครื่อง ลุกขึ้นยืนบิดเอวคลายเมื่อย แล้วเดินออกจากห้องหนังสือ
พอเปิดประตูออกมา โยวโยวยังคงนั่งอยู่บนพื้น จ้องตากับไร้ใจ
เมื่อเห็นซูชิงอวี๋ออกมา ไร้ใจก็เก็บธนบัตรเงินตราใต้พิภพทั้งหมดในมือ เสียงไร้อารมณ์เอ่ยว่า “ภารกิจของฉันเสร็จแล้ว”
“อืม ไปทำธุระของนายเถอะ” ซูชิงอวี๋โบกมือ ไร้ใจจึงหันหลังเดินจากไป
โยวโยววางมือลงบนหลังเท้าของซูชิงอวี๋ เก็บสีหน้าให้เรียบร้อย กลับไปทำท่าทางเหมือนมนุษย์ แล้วพูดเอาใจว่า “ผมรอเจ้านายมาตั้งนานแล้ว”
ซูชิงอวี๋ก้มมองเขา “อย่านั่งกับพื้น ลุกขึ้นเถอะ”
โยวโยวยื่นมือออกมา เอียงศีรษะ กระดิ่งบนหมวกส่งเสียงกรุ๋งกริ๋ง
“เจ้านายดึงผมสิ แล้วผมจะลุก”
“อย่าอ้อน” ซูชิงอวี๋ตบฝ่ามือเขาเบา ๆ แล้วเดินไปทางห้องนั่งเล่น
ในครัว ซวงสี่กำลังอบเค้กด้วยเนื้อสัตว์ประหลาด บนหน้าเค้กราดซอสข้นสีแดงคล้ำ แถมยังปักกระดูกนิ้วมือมนุษย์ไว้สองชิ้น
อาหารของสิ่งประหลาดสยองน่าขยะแขยงเกินไป ซูชิงอวี๋จึงจัดให้มีห้องครัวสองห้องในวิลล่า ทั้งหม้อ กระทะ ชาม จาน และตู้เย็นในครัวก็เตรียมไว้เหมือนกันห้องละชุด แบบนี้เรื่องอาหารการกินของทั้งสองฝ่ายจะได้ไม่ก้าวก่ายกัน