สามเมตร สองเมตร หนึ่งเมตร ครึ่งเมตร ระยะห่างลดลงเรื่อย ๆ
สวี่อี้ยกดาบฟันขึ้นมา กำด้ามแน่นด้วยสองมือ ก่อนฟันใส่ต้นคอของผู้ติดเชื้อ
ศีรษะหนึ่งหัวถูกสวี่อี้ฟันกระเด็นออกไปทันที
ไม่ต้องออกแรงมากเลยเหรอ?
สวี่อี้เผยรอยยิ้มตื่นเต้นออกมานิดหนึ่ง เขารู้ว่านี่เป็นผลจากสารเสริมสมรรถภาพขวดนั้น แถมยังได้ผลดีกว่าที่คิดไว้เสียอีก
ผู้ติดเชื้อไม่ได้ล้มลง ร่างกายเพียงแข็งทื่อไป แต่ยังคงยืนอยู่ตรงนั้น
สวี่อี้กวาดตามองอย่างรวดเร็ว ไม่เห็นผู้ติดเชื้อคนอื่น
สวี่อี้ถอยกลับไป แล้วกวักมือเรียกหลิงเยว่
หลิงเยว่รีบลงบันได แล้วก็เห็นร่างของผู้ติดเชื้อที่ถูกฟันหัวขาด
การฟันหัวให้ขาดไม่ใช่เรื่องง่ายนัก เพชฌฆาตในสมัยโบราณล้วนเป็นคนร่างกายแข็งแรง ถึงอย่างนั้นก็ใช่ว่าจะฟันหัวให้ขาดได้ในดาบเดียว
สวี่อี้ดูไม่เหมือนคนมีกำลังมากนัก แถมยังดูผอมบางด้วยซ้ำ
หลิงเยว่จึงรู้สึกประหลาดใจ
แต่ตอนนี้ไม่มีเวลามาสงสัยแล้ว สวี่อี้เดินออกไปข้างนอกแล้ว
ยังเหลือบันไดอีกสามช่วง หลิงเยว่รีบตามสวี่อี้ลงไป
“หลิงเยว่ รอพวกเราด้วย”
เสียงดังมาจากหน้าต่างชั้นสอง
แม้คนพูดจะพยายามลดเสียงลง แต่สวี่อี้ก็ยังได้ยิน เขาขมวดคิ้วทันที
“เร็วเข้า” สวี่อี้กลัวจะถูกถ่วงแข้งถ่วงขา จึงเร่งหลิงเยว่
“ทางนี้” หลิงเยว่เริ่มวิ่ง เธอเองก็ไม่อยากถูกคนอื่นลากไปตายด้วย
ตอนนี้เป็นวันสิ้นโลกแล้ว เธอไม่ใช่ผู้กอบกู้ แค่เอาชีวิตรอดได้ก็นับว่าโชคดีมากแล้ว
สวี่อี้ตามหลิงเยว่ทันอย่างรวดเร็ว อย่างไรเสียกำลังของเขาก็ดีกว่าหลิงเยว่ที่ไม่ได้กินอะไรมาหลายวัน
“พวกเขาลงมาแล้ว เร็ว!” พูดจบสวี่อี้ก็คว้ามือหลิงเยว่ แล้ววิ่งไปทางลานจอดรถ
รถออดี้อาร์ 8 สีแดงคันหนึ่ง สวี่อี้รู้ว่านั่นเป็นรถของหลิงเยว่
หลิงเยว่พกกุญแจมาด้วย พอเข้าใกล้รถก็รีบกดปุ่มบนกุญแจ
รถส่งเสียงดังขึ้นหนึ่งครั้ง แล้วประตูก็ปลดล็อก
“ขับออกไปเลย” สวี่อี้บอกหลิงเยว่
“ได้” หลิงเยว่รู้ว่าสวี่อี้กลัวเธอจะพาคนพวกนั้นขึ้นรถมาด้วย
ทั้งคู่รีบขึ้นรถ สวี่อี้หันกลับไปมองแวบหนึ่ง
คนพวกนั้นวิ่งลงมาถึงชั้นล่างแล้ว และกำลังวิ่งตรงมาทางรถ
หลิงเยว่สตาร์ตรถได้อย่างราบรื่น ไม่มีอะไรผิดพลาด
“ข้างหน้ามีรถจอดเปิดประตูทิ้งไว้ พวกเขาคงตามเรามา” หลิงเยว่พูดพลางถอยรถออกไป
“ไม่ต้องสน ขับไปเลย ขนมอยู่ไหน?” สวี่อี้ไม่อยากถูกหลอก
“กล่องด้านหลังนั่น ข้างในมีแต่เฟรนช์ฟรายส์ นมหนึ่งกล่อง แล้วก็ขนมอื่น ๆ อีกกล่อง” เดิมทีเธอเตรียมของพวกนี้ไว้เอากลับหอพัก
หลิงเยว่เป็นคนท้องถิ่น แต่บางครั้งก็พักที่หอในมหาวิทยาลัย
สวี่อี้รีบปีนไปด้านหลัง ตั้งใจเปิดกล่องตรวจดู
“ผะ...ผู้ติดเชื้อเห็นเราแล้ว กำลังวิ่งมาทางนี้!” หลิงเยว่เพิ่งขับขึ้นถนน เสียงของเธอก็สั่นจนฟังได้ชัด
“ส่งเป้มาให้ฉัน แล้วขับพุ่งไปเลย พวกมันกลายเป็นสัตว์ประหลาดไปแล้ว ชนให้กระเด็นก็พอ” สวี่อี้เปิดกล่องออก แล้วเห็นมันฝรั่งทอดเต็มกล่อง
จากนั้นสวี่อี้ก็เปิดกล่องอีกใบ
ข้างในเป็นขนมแบบถุง มีสารพัดอย่าง
กล่องสุดท้ายเป็นนม สวี่อี้เปิดดูเช่นกัน
จากนั้นเขาหยิบเป้ลงมา คาดเข็มขัดนิรภัย แล้วเริ่มเอานมกับขนมใส่เป้ของตัวเอง
ใครจะไปรู้ว่าที่หลบภัยที่หลิงเยว่พูดถึงจะถูกยึดไปแล้วหรือยัง?
ต่อให้ยังไม่ถูกยึด กำลังติดอาวุธที่มีอยู่ก็คงจำกัดมาก
หายนะวันสิ้นโลกมาถึงกะทันหันเกินไป ไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้าเลยสักนิด ไม่มีประเทศไหนรับมือโต้กลับได้อย่างมีประสิทธิภาพ
ถ้าทำได้ พวกเขาคงเริ่มกวาดล้างผู้ติดเชื้อไปนานแล้ว ไม่ใช่เงียบงันกันอยู่จนถึงตอนนี้
อีกอย่าง สวี่อี้ก็กังวลว่าถนนจะสัญจรได้สะดวกหรือไม่ เขาคิดว่ารถอาจขับไปไม่ถึงที่หลบภัย
ดังนั้นต้องเตรียมพร้อมทิ้งรถหนีเอาชีวิตรอดได้ทุกเมื่อ
“นาย...ขับรถเป็นไหม?” หลิงเยว่เหยียบคันเร่ง รถก็เร่งความเร็วขึ้นทันที พุ่งออกไปข้างหน้า
สวี่อี้อดคิดขึ้นมาไม่ได้ว่า ถ้าเขาเช็กอินบนรถ จะได้ทักษะขับรถหรือได้อย่างอื่นกันแน่?
“ตอนนี้ยังขับไม่เป็น เธอขับไปก่อน เดี๋ยวฉันป้อนของกินให้” สวี่อี้คิดว่านอกจากกลัวแล้ว หลิงเยว่อาจอยากกินอะไรด้วย
สวี่อี้จึงยัดนมกับมันฝรั่งทอดใส่เป้ของหลิงเยว่ แล้วโยนกล่องขนมอีกใบไปไว้ที่นั่งข้างคนขับ
สวี่อี้ถือขวดนมกลับมาด้านหน้า คาดเข็มขัดนิรภัยให้เรียบร้อย แล้วแกะถุงมันฝรั่งทอด หยิบขึ้นมาป้อนหลิงเยว่
ฝีมือขับรถของหลิงเยว่ไม่เลว เธอหลบผู้ติดเชื้อหลายสิบคนที่อยู่ข้างหน้า แล้วขับตรงไปทางประตูมหาวิทยาลัย
สวี่อี้ผลัดกันยื่นมันฝรั่งทอดกับนมให้หลิงเยว่
ครู่หนึ่งต่อมา สวี่อี้เห็นรถสีเทาเงินคันหนึ่งตามมาจากกระจกมองหลัง
แต่รถคันนั้นขับไม่ค่อยมั่นคง คนขับคงไม่เคยเรียนขับรถเท่าไรนัก ถึงได้ฝืนใจขับตามมา
อย่างไรเสียพวกเขาก็เป็นนักศึกษา คนที่มีใบขับขี่มีอยู่เพียงส่วนน้อย
“แย่แล้ว ข้างหน้าถูกปิดตายหมดเลย” หลิงเยว่เห็นสภาพถนนข้างหน้า สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที
“ชนฝ่าไปได้ไหม?” สวี่อี้หันกลับไปมอง ผู้ติดเชื้อด้านหลังตามมาทันแล้ว ระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่ร้อยเมตร อีกไม่นานก็จะเข้ามาใกล้
“คงไม่ได้ ถุงลมนิรภัยน่าจะทำงาน แรงกระแทกอาจทำให้เราหมดสติด้วย เสี่ยงเกินไป เว้นแต่รถเราจะมีตัวถังสูงมาก หนังกับชีวิตจริงมันคนละเรื่อง ฉันไม่แนะนำให้ชน เราอ้อมไปทางอื่น หรือทิ้งรถแล้วปีนข้ามไปก็ได้”
เมื่อได้ฟังคำอธิบายของหลิงเยว่ สวี่อี้ก็ตัดสินใจทันที
“ทางนี้มีหอพักอยู่ อาจเป็นผู้รอดชีวิตข้างในที่เอารถมาปิดถนน เราทิ้งรถแล้วปีนข้ามไป”
พอได้ยินสวี่อี้พูด ดวงตาของหลิงเยว่ก็เป็นประกายขึ้นมาทันที
เพราะสิ่งที่เขาพูดมีความเป็นไปได้สูงมาก
ถ้าไม่ใช่ผู้รอดชีวิต แล้วใครจะเอารถสี่ห้าคันมาปิดถนนจนสนิทแบบนี้?
“จอดข้างทางไว้ รถอาจยังมีประโยชน์” สวี่อี้เตือน แล้วหยิบเป้ด้านหลังขึ้นมา
พอได้ยินสวี่อี้ หลิงเยว่ก็เร่งความเร็ว แล้วจอดรถไว้ข้างทาง
ทั้งคู่หยิบเป้ลงจากรถ สวี่อี้ยังเอากล่องขนมอีกใบลงมาด้วย อาหารพวกนี้อาจกลายเป็นเสบียงช่วยชีวิต จะทิ้งง่าย ๆ ไม่ได้
“ฉันขึ้นไปก่อน” สวี่อี้สะพายเป้ให้เรียบร้อย แล้วส่งกล่องให้หลิงเยว่
บนรถที่ขวางอยู่ตรงหน้ายังมีกองสิ่งของวางทับอยู่ไม่น้อย ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะปีนข้ามไป
สวี่อี้ถอยหลังไปหลายเมตร ก่อนเร่งฝีเท้าวิ่งเข้าใส่ แล้วกระโดดขึ้นไปทันที
พลังในการกระโดดของเขาเพิ่มขึ้นด้วย เขาจึงปีนขึ้นไปบนหลังคารถได้อย่างราบรื่น
หลิงเยว่ตอบสนองไวเช่นกัน รีบส่งกล่องให้สวี่อี้ทันที
จากนั้นสวี่อี้ก็ฉุดหลิงเยว่ขึ้นไปบนหลังคารถ
“รีบไป พวกมันอาจชนเข้ามา” หลิงเยว่เตือน แล้วกระโดดไปบนหลังคารถอีกฝั่ง
สวี่อี้ตามไปติด ๆ ทั้งคู่ข้ามไปได้อย่างรวดเร็ว
พอลงถึงพื้น ทั้งสองก็วิ่งต่อไปข้างหน้า
วิ่งไปได้ช่วงหนึ่ง สวี่อี้กับหลิงเยว่ก็เห็นกลุ่มผู้ติดเชื้ออยู่ข้างหน้า
“โครม!”
ด้านหลังมีเสียงกระแทกดังสนั่น
สวี่อี้หันกลับไปมอง รถพวกนั้นไม่ได้ถูกชนให้เคลื่อนออกไป
“ทำยังไงดี ตอนนี้จะทำยังไง?” ฟันของหลิงเยว่เริ่มกระทบกันด้วยความกลัว