ของที่ฉีเยวี่ยยกให้ไปแล้ว ต่อให้อีกฝ่ายจะได้ทรัพยากรดีแค่ไหนจากมัน เธอก็ไม่ถึงกับไร้ยางอายจนแย่งทุกอย่างกลับมาเป็นของตัวเอง
คิดได้ดังนั้น ฉีเยวี่ยจึงบอกอีกฝ่ายว่า “ให้เธอแล้วก็เป็นของเธอ ถ้าเปิดได้ของดี ก็แปลว่าเธอโชคดีมาก แต่การ์ดทักษะน่าจะมีเงื่อนไขในการแลกเปลี่ยนด้วยใช่ไหม?”
ดูเหมือนเด็กสาวจะประหลาดใจที่ฉีเยวี่ยรู้เรื่องนี้ด้วย ดวงตาเป็นประกายขณะพยักหน้าให้เธอ “การเปิดใช้งานการ์ดทักษะใบนี้ต้องใช้เหรียญพิศวงตั้ง 100 เหรียญ! แพงเกินไปแล้ว!”
“แต่การ์ดทักษะป้องกันระดับสีน้ำเงินใบนี้มีมูลค่าสูงกว่าแว่นตาคู่นี้มาก ถ้าพี่สาวไม่เอาการ์ดทักษะไป ก็ต้องรับแว่นตาไว้ค่ะ”
“ไม่อย่างนั้นฉันคงรู้สึกผิดที่รับหีบสีน้ำเงินล้ำค่าขนาดนี้จากพี่ฟรี ๆ”
น้ำเสียงของเด็กสาวจริงใจ ไม่เหมือนพูดตามมารยาท ฉีเยวี่ยจึงไม่ได้ปฏิเสธอีก
ทั้งสองคุยกันสั้น ๆ ก่อนเพิ่มเพื่อนกัน
ฉีเยวี่ยกลับไปที่หอพัก วางแว่นตาลง แล้วจึงลงไปชั้นล่างพร้อมเจียงเย่
พวกเธอเสียเวลาไปหลายนาที จึงลงไปไม่ทัน
ส่วนหลิวฉี่หยวนที่ได้ยินประกาศแล้วรีบลงไปทันที รออยู่นานก็ยังไม่เห็นใคร จึงเริ่มส่งข้อความในกลุ่มแชตไม่หยุด
【กลุ่มครอบครัวรักใคร่สามัคคี】
หลิวฉี่หยวน: พี่เย่ พี่ฉง วันนี้พวกพี่ไม่ขยันเก็บขยะกันเลยหรือไง? แต่สถานการณ์ตรงหน้านี่ ต่อให้พวกพี่วาร์ปลงมาก็ไม่ช่วยอะไรแล้วล่ะ
หลิวฉี่หยวน: ไม่สิ พวกพี่หายไปนานขนาดนี้ แอบหาที่ไปที่ดีกว่าโดยไม่บอกฉันหรือเปล่า?
หลิวฉี่หยวน: อย่าทิ้งฉันไว้สิ~~~ เอาฉันไปห้อยเป็นเครื่องประดับก็ยังดี!