ร่างแยกหุ่นเชิดคือไพ่ตายที่ช่วยชีวิตฉีเยวี่ยได้มากที่สุด เธอไม่มีทางยอมให้ใครรู้เรื่องนี้เด็ดขาด
โชคดีที่หลังจิตสำนึกแยกออกจากร่างแยกหุ่นเชิดแล้ว เธอสามารถเก็บมันไว้ในกระเป๋าของร่างหลักได้อย่างสมบูรณ์
เมื่อจิตสำนึกกลับคืนสู่ร่างหลัก ฉีเยวี่ยก็เก็บร่างแยกกับกระถางต้นไม้ที่คัดลอกออกมาไว้ในกระเป๋า จากนั้นตรวจดูห้องอีกครั้งให้แน่ใจว่าไม่มีอะไรที่ไม่ควรให้คนอื่นเห็น
เธอจึงค่อยขยับไปที่ประตู แล้วมองออกไปข้างนอกผ่านตาแมว
คนที่ยืนอยู่หน้าประตูคือเจียงเย่จริง ๆ
เขาหายใจหอบเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าวิ่งมาตลอดทาง
ฉีเยวี่ยเปิดประตูแล้วถอยหลังสองก้าว ส่งสัญญาณให้เขาเข้ามาคุยกัน
หอพักก็เล็กจนน่าเวทนาอยู่แล้ว แถมยังติดตั้งโถส้วม และมีถุงเสบียงใบใหญ่ของเจียงเย่วางอยู่บนพื้นอีก
ตอนนี้ฉีเยวี่ยกับเจียงเย่จึงได้แต่จ้องตากัน ยืนเบียดอยู่บนพื้นที่ไม่ถึงหนึ่งตารางเมตร บรรยากาศชวนให้รู้สึกประหลาดอย่างบอกไม่ถูก
แต่เธอตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว
ตราบใดที่ประตูหอพักยังไม่ถูกทำลาย เจ้าของหอพักที่อยู่ภายในจะไม่ได้รับอันตรายจากการโจมตีทุกชนิด แถมยังโจมตีผู้บุกรุกได้ หรือเพียงแค่คิดก็ขับไล่ผู้บุกรุกออกจากหอพักได้ทันที
เจียงเย่ยังกล้ายืนอยู่ตรงนี้ ฉีเยวี่ยยิ่งไม่มีอะไรต้องกังวล
ฉีเยวี่ยเชิดคางไปทางถุงใบใหญ่บนพื้น แล้วมองเขาพลางถามว่า “เล่ามาสิ ส่งของพวกนี้มาให้ฉันทั้งหมด มันหมายความว่ายังไงกันแน่?”
เจียงเย่มีสีหน้าเปิดเผย “คุณอยากดูฝีมือ ผมก็เลยส่งไปให้ไง”
ฉีเยวี่ยหัวเราะ “งั้นถ้ามีใครมาพูดกับคุณว่า ‘พี่ชาย ส่งเสบียงทั้งหมดมาให้ดูฝีมือหน่อย’ คุณก็จะส่งของทั้งหมดไปให้โดยไม่ถามสักคำงั้นเหรอ?”