“เหรอ?”
สายตาของเซียวเย่มองไปยังแขนเสื้อของชายชราคนนั้น
“คุณเซียว คนนี้คือบรรพชนตระกูลหยวน หยวนซง นิสัยของเขาระมัดระวังเสมอมา การต่อสู้ของเขามักลากยืดไปจนจบ พอรู้สึกอันตรายเพียงนิดก็หนีไปทันที
ในการรบที่ขั้วโลกเหนือครั้งนั้น ตามที่ตกลงกันไว้ ให้ผู้เฒ่าผู้หนึ่งที่เป็นครึ่งก้าวสู่ขั้นเทพชั้นสามไปขวางนักสู้จุดสูงสุดฮว่าจิ้งสองคนจากประเทศเล็ก ๆ แถบยุโรปเหนือ ตามเหตุผลแล้วเขาน่าจะขวางได้อย่างง่ายดาย
แต่ในความเป็นจริง ระหว่างที่ขวางอยู่ เขากลับเห็นนักสู้ฮว่าจิ้งจุดสูงสุดฝ่ายนั้นคนหนึ่งใช้วิชาต้องห้ามระดับครึ่งก้าวสู่ขั้นเทพ
ตอนนั้นเขาคิดว่านักสู้ฮว่าจิ้งจุดสูงสุดคนนั้นกำลังจะก้าวข้ามขีดจำกัด
เขาเลยวิ่งหนีกระเด็นไปเลย!
หลังศึกครั้งนั้น เขากลายเป็นเรื่องขำขันในวงการนักสู้
เรือของตระกูลหยวนไม่ได้ช้าเพราะอะไร เพราะเขาเป็นคนระมัดระวัง หรือจะพูดตรง ๆ ก็คือขี้ขลาดชะมัด!!”
คนรุ่นหนุ่มสาวคนหนึ่งของตระกูลจงเห็นทีใดก้าวออกมาหนึ่งก้าว มุมปากเผยความเย้ยหยันออกมา!
เพียงคนธรรมดาที่เป็นแค่ฮว่าจิ้งจุดสูงสุด กล้าล้อเลียนบรรพชนของตระกูลหยวนโดยตรง!
“ใช่ ใช่!!”
“เรื่องนี้ไม่ถือเป็นเรื่องน่าอายอะไรหรอก ผมก็เป็นคนขี้ขลาดจริง ๆ อ๋อ... พวกคุณไปก่อนเถอะ ไปก่อนเถอะ ผมแค่จะมาดู ๆ เฉย ๆ”
บรรพชนตระกูลหยวนได้ยินดังนั้น ก็ไม่ได้โกรธเคือง