“สุสานชานเมืองด้านตะวันตก?!”
เซียวเย่ได้ยินดังนั้น ลมหายใจปราณแท้ในร่างก็แผ่วสั่นไหวขึ้นโดยไม่มีเสียงในทันที!
เซียวเย่คุ้นเคยกับสี่คำนี้เป็นทุนเดิม
ในบ่อน้ำแห้งของสุสานชานเมืองด้านตะวันตกนั้น มีสิ่งที่คล้ายกับการดำรงอยู่อย่างเขตหวงห้ามที่แปลกประหลาดซ่อนอยู่!
ตอนที่เซียวเย่เพิ่งฟื้นคืนชีพ ก็ได้พบบ่อน้ำแห้งนั้นแล้ว
เพียงแต่ขณะนั้นขอบเขตการบำเพ็ญยังไม่ถึงชั้นที่สองของคัมภีร์หลอมกายในความว่างเปล่า ดังนั้นแม้จะเป็นครั้งที่สองที่พาเด็กหญิงหนานหนานเข้าไปในบ่อน้ำแห้งนั้น ก็ไม่เคยเดินไปถึงปลายทางของอุโมงค์ใต้บ่อน้ำแห้งจริง ๆ เลย
สุดท้ายก็ต้องหยุดยืนอยู่หน้าประตูสำริดโบราณลึกลับที่อยู่ใต้บ่อน้ำแห้งนั้น
หลังจากนั้น เมื่อตนก้าวข้ามขีดจำกัดเข้าสู่ชั้นที่สองของคัมภีร์หลอมกายในความว่างเปล่าแล้ว เคยคิดจะกลับไปที่บ่อน้ำแห้งของสุสานชานเมืองด้านตะวันตกเพื่อสืบให้กระจ่าง แต่ก็ถูกเรื่องราวอื่น ๆ อีกมากมายรบกวนจนค้างไว้
“ใช่แล้ว ก็คือสุสานชานเมืองด้านตะวันตกนั่นแหละ ข้าจำที่แห่งนั้นได้แม่นยำ
ครั้งนั้นที่ข้าตามผู้นั้นซึ่งเป็นผู้ดำรงอยู่ระดับเทพเจ้า ก็คือตอนที่เดินผ่านสุสานแห่งนั้นนั่นเองที่เขาหยุดฝีเท้า ผู้ดำรงอยู่ระดับเทพเจ้าองค์นั้นเคยกล่าวประโยคหนึ่งไว้กลางสุสาน
ตอนนั้นเขาเอ่ยถามว่า จิ๋นซีฮ่องเต้ตายไปจริงหรือยัง?
ข้ายืนห่างจากจุดที่พวกเขาสนทนากันค่อนข้างมาก ได้ยินอย่างอื่นไม่ชัดนัก แต่ประโยคนี้ได้ยินชัดถนัดถนี่
ผู้ดำรงอยู่ระดับเทพเจ้านั้นไม่อนุญาตให้ข้าเข้าไปใกล้