เจียงฮวากับพวกอีกสองคนจงใจนำของมามอบให้ เมื่อได้ฟังเรื่องราวของฟางชุ่ยอิงกับลูกทั้งสี่ ก็ทั้งเห็นอกเห็นใจและเอ่ยปลอบโยน
เจียงฮวากล่าวว่า “อีกสักครู่พวกเราต้องไปซักผ้าที่ร้านซักล้างในตัวเมือง คงอยู่ปลอบเจ้าได้นานนัก ของเหล่านี้เป็นน้ำใจเล็กน้อยจากพวกเรา จงรับไว้เถิด ตั้งใจประคองตัวให้ผ่านฤดูหนาวนี้ไปก่อน”
“ข้าวสารเป็นของพี่สะใภ้ฮวา ส่วนมันเทศเป็นของข้า ฟืนกับผักเป็นของพี่สะใภ้ซิ่ว” หลิวหมิ่นอธิบาย จากที่นี่ไปถึงตัวเมืองต้องเดินราวครึ่งชั่วยาม หากไปไม่ทันเวลาก็คงไม่ดีนัก
“จะรับไว้ได้อย่างไร” ฟางชุ่ยอิงไม่ยอมรับ ในยามนี้ทุกครัวเรือนต่างลำบากกันทั้งนั้น
“รับไว้เถิด เจ้าอดได้ แล้วเด็ก ๆ ทั้งหลายจะทำอย่างไร?” จางซิ่วมีเสียงดังที่สุด นางกล่าวว่า “ชุ่ยอิง อย่าปฏิเสธอีกเลย พวกเรายังมีธุระ ต้องไปแล้ว”
“บุญคุณอันใหญ่หลวงของพี่สะใภ้ทั้งหลาย วันหน้าข้าจะตอบแทน” ฟางชุ่ยอิงคว้ามือนางไว้ นางเองก็ไม่อาจทำใจปฏิเสธ จางซิ่วพูดถูก นางไม่กลัวอด แค่ดื่มน้ำหรือแทะเปลือกไม้ก็ยังมีชีวิตอยู่ได้ แต่เด็ก ๆ ทำเช่นนั้นไม่ได้
นางพลันคุกเข่าลงต่อหน้าพวกนางทั้งสาม วิงวอนว่า “พี่สะใภ้เจียง พี่สะใภ้หลิว พี่สะใภ้จาง พวกท่านพอจะให้ข้าไปทำงานที่ร้านซักล้างด้วยได้หรือไม่?”
……
“พี่ เมื่อวานข้าเห็นกับตา คนที่เอามาให้คือจางเฉิงเฟิง” หลังฟางชุ่ยอิงจากไป เจียงเหอก็กระซิบบอกเจียงหลาน
เจียงหลานมองนางอย่างประหลาดใจแล้วถามว่า “เมื่อครู่เหตุใดถึงบอกท่านแม่ว่าไม่รู้เล่า?”
“ก็กลัวท่านแม่โวยวายว่าจะเอาไปคืนไม่ใช่หรือ” เจียงเหอกะพริบตาปริบ ๆ อย่างไร้เดียงสา แล้วกล่าวว่า “พี่คงไม่คิดให้ข้าเอาไปคืนด้วยหรอกกระมัง?”
“ไม่ต้องคืนไว้ก่อน วันหน้าล่ากระต่ายป่าได้แล้วค่อยเอาไปตอบแทนเขา” เจียงหลานไม่เหมือนฟางชุ่ยอิง นางไม่ได้หัวโบราณถึงเพียงนั้น สมัยก่อนตอนติดตามบิดาขึ้นเขาไปล่าสัตว์ ยังเคยพบจางเฉิงเฟิงอยู่บ้าง
จะว่าไปแล้ว จางเฉิงเฟิงล่าสัตว์เป็น ก็เพราะบิดามีส่วนช่วยอยู่ครึ่งหนึ่ง
“พี่ดีที่สุดเลย” เจียงเหอพูดอย่างเบิกบาน ถึงกระต่ายป่าจะตัวไม่ใหญ่และมีเนื้อไม่มาก แต่นางได้ซดน้ำแกงเนื้อสักหน่อยก็น่าจะพอแล้วกระมัง?
ขอบฟ้าเริ่มสว่างเป็นสีขาวรำไร เจียงเหอจึงมองเห็นสภาพห้องนี้ได้ชัดเจน นางตกใจจนสะดุ้ง ที่พวกนางอาศัยอยู่จะเรียกว่าบ้านได้อย่างไร เดิมทีมีห้องสามห้องเรียงกันสี่คูหา ทว่าพังลงไปห้องหนึ่ง เหลือเพียงห้องที่พวกนางอยู่กับห้องโถงด้านนอกอีกห้องที่ใกล้พังเต็มที มองจากไกล ๆ ก็เห็นสภาพทรุดโทรม รอยแยกกว้างถึงสามนิ้วมือ
ยังดีที่เป็นฤดูหนาว หากเป็นฤดูใบไม้ผลิ เกรงว่าหญ้าคงสูงกว่าคนเสียอีก
ไม่นานนัก เจียงเหอก็ฮึกเหิมขึ้นมา ครอบครัวของพวกนางจะต้องมีชีวิตดีกว่าใคร ๆ ทำให้คนตระกูลเจียงพวกนั้นโมโหให้ได้!
สองพี่น้องร่วมแรงร่วมใจกันทำงานตลอดทั้งวัน แม้บ้านจะยังคงเก่าทรุดโทรม แต่อย่างน้อยก็สะอาดเรียบร้อย โดยเฉพาะโอ่งหินใบใหญ่ในลานบ้านที่มีตะไคร่ขึ้นเต็มใบ ภายใต้การยืนกรานของเจียงเหอ พวกนางออกแรงกันอยู่นานกว่าจะขัดโอ่งหินจนสะอาดเอี่ยม
เมื่อเห็นโอ่งหินใบใหญ่ที่สะอาดขึ้น เจียงเหอก็ปลื้มใจอยู่ในอก ต่อไปเวลาตากแสงจันทร์ให้ผลน้ำเต้าน้อย ก็วางไว้บนโอ่งน้ำได้โดยตรง น้ำวิเศษที่ได้มาจะนำไปเจือจางในโอ่งน้ำใบใหญ่ น้ำวิเศษที่เจือจางแล้วเพียงช่วยให้ทุกคนในครอบครัวแข็งแรงก็พอ
ไม่เช่นนั้น หากคนทั้งครอบครัวขาวผ่องงดงามขึ้นภายในไม่กี่วัน คงเป็นการชักนำภัยมาให้มิใช่หรือ!
เจียงเหอเองก็ชอบความงาม แต่ก่อนจะมีความสามารถปกป้องตนเอง ความงามกลับเป็นภัย หญิงม่ายมักถูกนินทาว่าร้าย พี่สาวเจียงหลานแม้เพิ่งอายุสิบขวบ รูปร่างผอมและผิวคล้ำอยู่บ้าง ทว่าหน้าตางดงาม หากพี่สาวเติบโตขึ้น ผู้ที่คิดหมายปองนางคงมีไม่น้อย
“เสี่ยวเหอ โอ่งหินใบใหญ่นี้ดูไม่เห็นจะสวยตรงไหนเลย?” เจียงหลานเห็นน้องสาวยิ้มจนดูซื่อบื้อ จึงอดมองโอ่งหินจนทั่วไม่ได้ โอ่งน้ำที่เจาะจากหินก้อนใหญ่เอาไว้เก็บน้ำ ทุกบ้านต่างก็มี ไม่ใช่ของแปลกอะไร
“พี่ มีโอ่งน้ำแล้ว ต่อไปพวกเราก็ต้องมีห้องครัวด้วย!” เจียงเหอยิ้มกว้าง เผยให้เห็นฟันขาวสะอาด
“เสี่ยวเหอ ช่วงบ่ายอยู่บ้านเถิด ข้าจะไปหลังเขาสักเที่ยว” เจียงหลานยังพูดไม่ทันจบ เจียงเหอก็ส่ายหน้าปฏิเสธ “ไม่ได้ พี่จะไปก็ต้องพาข้าไปด้วย”
“ไม่ได้!” เจียงหลานปฏิเสธโดยไม่ต้องคิด “เสี่ยวชิวยังเล็กถึงเพียงนี้ จะไม่มีคนดูแลได้อย่างไร?”
สองพี่น้องยืนกรานกันไปมา ไม่มีใครยอมใคร
“เสี่ยวเหอ เจ้าเปลี่ยนไปแล้ว”
คำพูดของเจียงหลานทำให้เจียงเหอซึ่งกำลังครุ่นคิดว่าใช้น้ำวิเศษล่อสัตว์ได้หรือไม่ถึงกับสะดุ้ง นางแววตาวูบไหว ก่อนกล่าวว่า “พี่ ท่านพ่อจากไปแล้ว ข้าก็ควรเติบโตได้แล้ว”
เมื่อนึกถึงบิดาที่มีชีวิตอยู่เพียงในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม เขารักเจียงเหอมาก ไม่เคยรังเกียจเพียงเพราะนางเป็นหญิง กลับเอ็นดูนางยิ่งกว่าเดิมเสียอีก แม้ย่าของนาง หญิงชราไช่ จะไม่ชอบนางกับพี่สาวซึ่งเป็นเด็กหญิงทั้งคู่ แต่เมื่อมีบิดาอยู่ ชีวิตของนางก็ยังไม่เลวร้าย
น่าเสียดาย หลังหิมะตกหนักครั้งแรกจนปิดทางขึ้นเขา บิดาก็ขึ้นเขาไปล่าสัตว์แล้วไม่กลับมาอีก ในท้ายที่สุดชาวบ้านพบเพียงเสื้อผ้าเปื้อนเลือดของเขา ทุกคนต่างกล่าวว่าบิดาตายแล้ว
“เจ้ายังมีพี่ มีท่านแม่ พวกเราจะปกป้องเจ้าและน้องชายเอง” เจียงหลานเดินเข้ามาเห็นสีหน้าของน้องสาว จึงนึกว่านางหวาดกลัว
“พี่ ข้าอยากเรียนล่าสัตว์ด้วย” เจียงเหอเงยหน้าขึ้น ขอร้องนาง
เจียงหลานก้มมองน้องสาววัยเจ็ดขวบ คงยังไม่รู้ว่าการเรียนล่าสัตว์นั้นลำบากเพียงใด นางจึงลองเกลี้ยกล่อมให้น้องล้มเลิกความคิด “ทางขึ้นเขาเดินยาก หิมะก็หนาเสียชั้นหนึ่งจนมองไม่เห็นทาง หากพลาดพลั้งก็อาจหกล้ม แล้วถ้าทำให้ใบหน้าเสี่ยวเหอเป็นแผลจะทำอย่างไร?”
พี่สาวนี่เห็นฉันเป็นเด็กแล้วหลอกกันชัด ๆ
แต่พอคิดอีกที ตอนนี้ฉันก็เป็นเด็กเจ็ดขวบจริง ๆ นี่นา
เจียงเหอกะพริบตา พยายามแสร้งทำเป็นเด็กน้อยที่ไม่ประสีประสา แล้วพองแก้มกล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้นข้ายิ่งต้องไป ข้ายังช่วยพี่ได้ด้วย!”
“เสี่ยวเหอ...” เจียงหลานซาบซึ้งเสียจนพูดไม่ออก แววตาที่มองเจียงเหอก็ยิ่งอ่อนโยนขึ้น
“โฮ่ง! โฮ่ง! โฮ่ง!”
เสียงสุนัขเห่าดังขึ้น สองพี่น้องหันกลับไปมอง ก็เห็นสุนัขตัวใหญ่สีเหลืองตัวหนึ่งกำลังวิ่งพรวดลงมาจากเนินเล็กหลังเขา
“ระวัง!” เจียงหลานขยับไปบังน้องสาวตามสัญชาตญาณ
เจียงเหอซึ่งถูกเจียงหลานบังอยู่ด้านหลังจำสุนัขสีเหลืองตัวใหญ่ตัวนี้ได้เช่นกัน ไม่มีใครรู้ว่ามันมาจากไหน แต่ไม่มีใครกล้าไปยุ่งด้วย เพราะมันดุร้ายเหลือเกิน
เจียงซง บิดาของเจ้าของร่างเดิม เคยกำชับพวกนางสองพี่น้องอยู่หลายครั้งว่าอย่าไปยุ่งกับสุนัขสีเหลืองตัวนี้ มันกัดคนตายได้จริง ๆ!
“เจ้าสัตว์เดรัจฉาน หยุดนะ!” คนที่วิ่งตามหลังสุนัขสีเหลืองตัวใหญ่คือโจวลี่ หนึ่งในเด็กจอมเกเรประจำหมู่บ้าน เด็ก ๆ ในหมู่บ้านถูกเขารังแกมาไม่น้อย
เวลานี้โจวลี่ถือไม้กระบองขนาดเท่าท่อนแขน ส่วนจูเถี่ยโถวกับหลี่ต้าเจี่ยวซึ่งได้ชื่อว่าเป็นสามจอมเกเรแห่งหมู่บ้านเช่นเดียวกับเขาก็อยู่ด้วย
จูเถี่ยโถวถือไม้ยาวที่ปลายมีบ่วงเชือก ส่วนหลี่ต้าเจี่ยวถือเชือก ดูท่าพวกเขาทั้งสามตั้งใจจะจับสุนัขสีเหลืองตัวใหญ่ตัวนี้ให้ได้ในวันนี้
“คล้องได้แล้ว!”
จู่ ๆ จูเถี่ยโถวก็ตะโกนอย่างดีใจ บ่วงคล้องคอสุนัขสีเหลืองตัวใหญ่เข้าเสียแล้ว มันยิ่งคลุ้มคลั่งกว่าเดิม วิ่งไปวิ่งมาก็มาถึงตรงหน้าพวกนาง
เจียงหลานปกป้องเจียงเหอพลางพากันเดินไปทางบ้าน แต่เหตุการณ์เกิดขึ้นรวดเร็วเกินไป ตั้งแต่พวกเขาเห็นสุนัขสีเหลืองตัวใหญ่ จนกระทั่งมันพุ่งมาถึงใกล้พวกนาง ก็ใช้เวลาเพียงไม่กี่อึดใจ
“พี่ ระวัง!” รูม่านตาเจียงเหอหดวูบ นางผลักเจียงหลานไปด้านข้าง แล้วตัวเองก็กลิ้งไปอีกทางทันที