สาวนาชะตาดี มีสามีขี้อ้อน

ตอนที่ 2 ลูกสาวชาวนาผู้มีโชค บทที่ 2: กรรมตามสนอง

6 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ดวงตาของเจียงเหอร้อนผ่าว ตั้งแต่เล็กจนโต นอกจากท่านย่าฝูแล้ว ยังไม่เคยมีใครดีกับนางถึงเพียงนี้ พอน้ำแตะริมฝีปาก เจียงเหอก็ขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว น้ำนี้มีกลิ่นหญ้าเขียวติดอยู่

เห็นเจียงเหอไม่ชอบดื่ม ฟางชุ่ยอิงจึงอธิบายว่า “นี่คือน้ำต้มผักเอี๊ยงบ่อ พอดื่มแล้วไข้ก็จะลด เสี่ยวเหอของเราจะได้หายดี”

“ท่านแม่ ข้าดื่มเองได้”

เจียงเหอประคองชาม ฉวยจังหวะที่ไม่มีใครทันสังเกต จุ่มน้ำเต้าดำที่ห้อยอยู่ตรงคอลงในน้ำยา จากนั้นก็เงยหน้าดื่มน้ำยาจนหมดในคราวเดียว

ดื่มยาเสร็จ เจียงเหอก็เอ่ยถามอย่างสงสัย “ท่านแม่ พวกเราอยู่ที่ไหนหรือ”

เจียงเหอกวาดตามองบ้านหลังเก่าซอมซ่อ ด้วยสภาพครอบครัวของพวกนาง คงไม่มีใครในหมู่บ้านยอมรับแม่ลูกทั้งสี่ไว้

“นี่คือบ้านตรงเชิงเขาปากหมู่บ้าน เจ้าอย่ากลัวไป ไม่มีผีหรอก” คำปลอบของฟางชุ่ยอิงฟังแล้วช่างไร้น้ำหนัก

เจียงหลานกำลังกล่อมน้องชาย เจียงชิว ให้นอน นางยิ้มพลางกล่าวว่า “เสี่ยวเหอ ท่านพ่อบอกว่าคนน่ากลัวกว่าผีเสียอีก ยามนี้พวกเราไม่ต้องกลับตระกูลเจียงแล้ว เจ้าก็ไม่ต้องกลัวว่าจะถูกดุด่าอีก ต่อไปพี่จะเลี้ยงเจ้าเอง”

“พรืด!”

เจียงเหอกลั้นหัวเราะไม่อยู่ เด็กน้อยวัยสิบขวบกลับบอกว่าจะเลี้ยงนางเสียแล้ว

“พรุ่งนี้แม่จะไปหาป้าหลิว ถามดูว่าโรงซักล้างยังต้องการคนหรือไม่ พวกเจ้าไม่ต้องกังวล แม่จะเลี้ยงพวกเจ้าให้เติบใหญ่ ไม่ปล่อยให้อดอยากแน่นอน” เมื่อเป็นมารดาก็ต้องเข้มแข็ง ฟางชุ่ยอิงไม่มีเวลามานั่งเสียใจ นางต้องเป็นหลักให้ครอบครัวนี้

ใต้แสงไฟที่วูบไหว ลมหนาวพัดลอดร่องประตูเข้ามาเป็นระยะ ที่พักอาศัยแม้จะทรุดโทรมยิ่งนัก แต่เจียงเหอกลับมีความสุขมาก

ต่อไปนางก็มีแม่ มีพี่สาว แล้วยังมีน้องชายอีกคน ถึงจะยากจนก็ไม่เป็นไร ขอเพียงคนในครอบครัวอยู่พร้อมหน้ากัน อุปสรรคใดก็ผ่านพ้นไปได้

ยามค่ำคืน เจียงเหอมีไข้จนสะลึมสะลือ นางรู้สึกได้ว่าฟางชุ่ยอิงคอยเอาผ้าเย็นประคบหน้าผากให้เป็นระยะ พอผ้าอุ่นขึ้นก็เปลี่ยนผืนใหม่ ทั้งยังคอยแตะหน้าผากนางตรวจดู ผ้าเย็นเฉียบแนบหน้าผากทำให้เจียงเหอรู้สึกสบายอย่างยิ่ง

ไข้ลดลงจนหมด เจียงเหื่อออกท่วมกาย หลังจากนอนมานาน นางก็ลอบลุกขึ้น เห็นฟางชุ่ยอิงนอนฟุบอยู่ตรงปลายเตียงในท่าที่ดูไม่สบายเอาเสียเลย ใจของเจียงเหอพลันอบอุ่นขึ้นมา

เจียงเหอค่อยๆ ขยับฟางชุ่ยอิงให้อยู่ในท่าที่สบายกว่าเดิม แล้วห่มผ้าให้นาง คงเป็นเพราะเหน็ดเหนื่อยจากการดูแลพวกนาง ฟางชุ่ยอิงจึงหลับสนิท เจียงเหอเติมฟืนเข้าไปในเตาใกล้เตียงอีกเล็กน้อย ให้ไฟลุกโชนขึ้น จะได้ช่วยให้บ้านที่ลมโกรกเข้ามาจากทุกด้านอบอุ่นขึ้น

นางย่องออกจากบ้าน ด้านนอกหนาวเหน็บยิ่งกว่า แสงจันทร์กระจ่างส่องลอดเข้ามา เผยให้เห็นสภาพบ้านที่ผุพังจนแทบดูไม่ได้ เจียงเหอกระชับเสื้อผ้าแนบกาย หาชามใบใหญ่มาใส่น้ำจนเต็ม แล้ววางน้ำเต้าดำลงไป ท่ามกลางแสงจันทร์กระจ่าง น้ำเต้าขนาดเท่านิ้วหัวแม่มือมีสีดำสนิท ดูธรรมดาอย่างยิ่ง

ทันใดนั้น

เจียงเหอเห็นเงาคนอยู่ไม่ไกล นึกว่าตาฝาดจึงขยี้ตาอีกครั้ง ก่อนหลบอยู่ข้างประตูและเพ่งมองออกไปผ่านช่องประตูกว้างเพียงสองนิ้ว

พวกเราจนถึงเพียงนี้แล้ว คงไม่มีขโมยหรอกมั้ง?

เจียงเหอพึมพำในใจ กลั้นหายใจ ไม่ต้องพูดถึงหายใจแรง แม้แต่หายใจเบาๆ ก็ยังไม่กล้า กลัวว่าจะถูกพบเข้า ร่างเล็กๆ อย่างฉันสู้ไปก็ไร้ประโยชน์ ยอมแพ้เสียแต่แรกดีกว่า

เอ๊ะ?

เจียงเหอเห็นเงาร่างเล็กๆ นั้นแล้วรู้สึกคุ้นตา ร่างเล็กๆ ดูเหมือนกำลังถือของบางอย่าง ก่อนจะวางลงบนพื้น

เขานี่เอง?

อาศัยแสงจันทร์ เจียงเหอจึงมองเห็นว่าเป็นใคร

จางเฉิงเฟิง นายพรานตรงหัวหมู่บ้าน อายุแก่กว่าเจียงหลานพี่สาวของนางสองปี ยามนี้อาศัยอยู่บนไหล่เขาที่อยู่ด้านหลังบ้านพวกนาง

เจียงเหอไม่กล้าส่งเสียง รอจนจางเฉิงเฟิงจากไปแล้วจึงค่อยๆ ขยับเข้าไปในลานบ้าน สิ่งที่วางอยู่คือถ่านหนึ่งตะกร้ากับไก่ป่าหนึ่งตัว ดวงตาของนางพลันเป็นประกาย

นี่มันถ่านท่ามกลางหิมะชัดๆ

ฟ้ายังไม่สว่าง เจียงเหอก็ต้มน้ำแล้วถอนขนไก่ป่า

“ของพวกนี้มาจากไหน?” ฟางชุ่ยอิงเห็นถ่านในบ้านกับขนไก่ที่กระจายอยู่เต็มพื้น ก็ตกใจจนแทบถลนตา

“ไม่รู้เจ้าค่ะ”

เจียงเหอไม่ได้พูดความจริง ยามนี้เป็นยุคโบราณ หากท่านแม่รู้เข้าแล้วนำไปคืนจะทำอย่างไร?

ครอบครัวของพวกเรายังรอเอาไก่ป่าตัวนี้มาบำรุงร่างกายอยู่เลย

“ท่านแม่ ถ่านนี่เผาได้ดีจริงๆ กลางคืนพวกเราจะได้ไม่ต้องคอยเฝ้ากองไฟตลอด” เจียงเหอพูดอย่างยินดี ก่อนเปลี่ยนเรื่องว่า “ท่านแม่ มาช่วยข้าหน่อย ขนพวกนี้ถอนยากเหลือเกิน!”

เจียงเหอได้ประจักษ์อีกครั้งว่ามือของตัวเองเล็กเพียงใด ทั้งยังไร้เรี่ยวแรงเพียงไหน

“เด็กคนนี้นี่” ฟางชุ่ยอิงย่อตัวลง ถอนขนไก่ออกอย่างรวดเร็ว แล้วกวาดขนไก่รวมเป็นกองนำไปฝังไว้หลังบ้าน ก่อนนำไก่ป่าที่จัดการเรียบร้อยแล้วไปฝังไว้ในหิมะ ฟางชุ่ยอิงกำชับว่า “เสี่ยวเหอ กลางวันอย่ากินเด็ดขาด รอแม่กลับมาตุ๋นให้พวกเจ้ากินตอนกลางคืน”

พวกนางเป็นแม่หม้ายกับลูกกำพร้า หากจู่ๆ มีไก่ตัวหนึ่งอยู่ในบ้าน แล้วคนอื่นรู้เข้า คงนำปัญหามาให้ไม่น้อย

“ท่านแม่ ข้าทราบแล้ว” ดวงตาของเจียงเหอเป็นประกาย ค่ำนี้จะได้ดื่มน้ำแกงไก่แล้ว

“แง!” เสียงเด็กร้องไห้ดังขึ้น

ฟางชุ่ยอิงอุ้มเจียงชิว ปลอบเสียงแผ่ว ทันใดนั้นก็เห็นโจ๊กเหลวถูกยื่นมาตรงหน้า

“ท่านแม่ เสี่ยวชิวคงหิวแล้ว” เจียงเหอถือชามโจ๊ก มองน้องชายที่ผอมจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก นางคิดว่า ต่อไปต้องเลี้ยงน้องชายให้ขาวอวบแน่นอน

“เสี่ยวเหอของแม่โตขึ้นแล้วจริงๆ ถึงกับต้มโจ๊กเสร็จเรียบร้อย” ฟางชุ่ยอิงเอ่ยชมพลางยื่นมือไปแตะหน้าผากเจียงเหอ จากนั้นก็กล่าวอย่างยินดีว่า “ไข้ลดแล้ว วันนี้ดื่มยาอีกสองครั้งก็หายดีแล้ว”

เจียงเหอยิ้มตาหยี “ท่านแม่ ต่อไปข้าก็ดูแลพวกท่านได้แล้ว”

เจียงชิวดื่มโจ๊กแล้วก็ไม่ร้องไม่งอแงอีก

“วันนี้ข้าตื่นสายที่สุด” เจียงหลานลุกขึ้นนั่งอย่างงัวเงีย พอเห็นแม้แต่น้องสาวก็ตื่นแล้ว นางก็เงยหน้ามองไปทางหน้าต่างโดยไม่รู้ตัว เมื่อเห็นว่าด้านนอกยังมืดสนิทจึงค่อยโล่งใจ

นางรู้สึกกระดากใจอยู่บ้าง เมื่อวานแยกครอบครัวกัน นางทั้งตื่นเต้นทั้งกังวล จึงนอนหลับเอาป่านดึก

“พี่หญิง แต่ก่อนพี่ดูแลข้ามาตลอด ต่อไปข้าก็ดูแลพี่ได้แล้ว” เจียงเหอเลียนแบบน้ำเสียงของเจ้าของร่างเดิม พูดอย่างเบิกบาน

คนในครอบครัวอยู่พร้อมหน้ากันอย่างมีความสุข เจียงชิวที่กินอิ่มแล้วนอนอยู่บนเตียง ดวงตากลมกลอกไปมา ดูน่ารักเป็นพิเศษ

“ท่านแม่ เหตุใดข้าจึงรู้สึกว่าโจ๊กนี้หวานนัก ราวกับใส่น้ำตาลลงไปเลย” เจียงหลานกินโจ๊กไปพลางก็รู้สึกว่ามีรสหวานเจืออยู่ในนั้น แต่ครอบครัวยากจนจนซื้อแม้แต่น้ำตาลยังไม่ไหว

“พวกเรามีความสุข กินอะไรก็รู้สึกหวานทั้งนั้น” เจียงเหอกล่าวพลางยิ้มกริ่ม ก้มหน้าคิดในใจว่า โจ๊กที่ต้มด้วยน้ำจากน้ำเต้าน้อยไม่เพียงมีรสหวาน ยังช่วยบำรุงร่างกายด้วย!

หลังดื่มโจ๊กเสร็จ สองพี่น้องเจียงหลานกับเจียงเหอก็เริ่มลงมือทำงาน แม้บ้านหลังนี้จะทรุดโทรมไปบ้าง แต่ทำความสะอาดเสียก็ยังดีกว่าถูกแช่แข็งตายอยู่ข้างนอก

“เสี่ยวหลาน เจ้าอยู่บ้านดูแลน้องสาวกับน้องชาย แม่จะไปหาป้าหลิวกับพวกนาง ดูว่าโรงซักล้างมีงานให้ทำหรือไม่”

ฟางชุ่ยอิงเพิ่งพูดจบ เสียงจากนอกบ้านก็ดังขึ้น

“หญิงแก่ไร้ยางอายผู้นั้น กำลังบีบพวกนางแม่ลูกให้จนตรอก!”

“นั่นสิ ตอนเจียงเอ้อร์ยังอยู่ เขาหาเงินเข้าบ้านตั้งเท่าไร? บัดนี้เพิ่งจากไป ศพยังไม่ทันเย็น นางไม่กลัวหรือว่าเจียงเอ้อร์จะกลายเป็นผีมาทวงความเป็นธรรม?”

“พวกนางต้องได้รับกรรมเข้าสักวัน!”

เมื่อฟางชุ่ยอิงได้ยินเสียงที่พากันเดือดดาลแทนนาง ก็รู้ทันทีว่าเป็นพี่สะใภ้เจียงฮวา พี่สะใภ้หลิวหมิ่น และพี่สะใภ้จางซิ่ว ผู้ที่สนิทสนมกันเป็นปกติ

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป