โจวลี่พุ่งเข้าไปข้างหน้า เงื้อพลองในมือฟาดใส่ร่างสุนัขตัวใหญ่สีเหลือง
สุนัขตัวใหญ่สีเหลืองดิ้นรน โจวลี่เองก็ตีจนเลือดขึ้นหน้า เผลอเพียงชั่วขณะ พลองในมือก็ฟาดมาทางเจียงเหอ เจียงหลานไม่มีเวลาคิดให้มากความ ร่างทั้งร่างพุ่งเข้าไปปกป้องเจียงเหอ
พลองฟาดลงบนขาของเจียงหลานอย่างแรง นางถึงกับได้ยินเสียงกระดูกหัก
“พี่!”
เจียงเหอเห็นภาพนี้ก็ร้องเสียงดัง อาศัยจังหวะที่โจวลี่ชะงักงัน นางกลิ้งตัวลุกขึ้น คว้าพลองจากมือโจวลี่มา แล้วฟาดลงบนขาของเขาอย่างแรง!
เจียงเหอไม่เพียงตีโจวลี่ ยังฉวยโอกาสขวางหลี่ต้าเจี่ยวกับจูเถี่ยจู้ไว้ด้วย สุนัขตัวใหญ่สีเหลืองก็ฉลาดนัก มันพลิกตัวหนีไปทันที ที่คอยังมีเชือกคล้องอยู่ ด้านหลังลากพลองยาวตามไปด้วย ก่อนจะพุ่งขึ้นเขา
“นังเด็กสารเลว ยังยืนเซ่ออยู่ทำไม ตีสิ!” โจวลี่ปวดขาจนทรุดลงคุกเข่าข้างหนึ่ง ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด
อย่ามองว่าเจียงเหอตัวเล็ก นางมิใช่คนที่จะถูกรังแกได้ง่าย ยิ่งในมือยังมีพลองอยู่ด้วย เมื่อต้องรับมือกับจูเถี่ยโถวและหลี่ต้าเจี่ยว นางไม่ลังเลแม้แต่น้อย ออกแรงทั้งหมดที่มี ร่างเล็ก ๆ ของนางยืนอยู่เบื้องหน้าเจียงหลาน ดูสูงใหญ่เป็นพิเศษ
เจียงหลานเจ็บขาจนแทบทนไม่ไหว ทว่าขอบตากลับเอ่อคลอด้วยน้ำตา เป็นน้ำตาแห่งความซาบซึ้ง!
จูเถี่ยจู้กับหลี่ต้าเจี่ยวต่างถูกพลองไปคนละที เจ็บจนกัดฟันแยกเขี้ยว ไม่กล้าเข้าใกล้แม้แต่น้อย
“ไม่ได้เรื่อง แค่เด็กสารเลวยังตีไม่ชนะ!” โจวลี่ทั้งโกรธทั้งร้อนใจ แต่ขาเจ็บเหลือเกิน จึงทำได้เพียงตะโกนด่าทอ
“โจวลี่ ข้าบอกเจ้าไว้ก่อน หากขาพี่สาวข้ารักษาไม่หาย ข้าไม่ปล่อยเจ้าไปแน่” น้ำเสียงของเจียงเหอใสกังวาน ฟังดูไม่ได้ข่มขู่สักเท่าไร ทว่าความดุดันในดวงตาดำขลับของนางกลับทำให้ทั้งโจวลี่และพวกอีกสองคนรู้สึกเย็นวาบไปถึงสันหลัง
“ถุย!” โจวลี่ถ่มน้ำลายเสียงดัง ราวกับจะขับไล่ความหวาดหวั่นที่วนเวียนอยู่ในใจ เขากัดฟันกล่าวว่า “หากขาของข้ารักษาไม่หาย ข้าจะไม่ปล่อยพวกเจ้าไว้แน่!”
สุนัขตัวใหญ่สีเหลืองหนีไปแล้ว ขาของตนก็ยังถูกตีอีก โจวลี่รู้สึกว่าวันนี้ก่อนออกจากบ้านไม่ได้ดูฤกษ์ยามให้ดี เขากลอกตาไปมา ก่อนมองเจียงเหอแล้วกล่าวว่า “เจ้าตีขาข้าจนหัก ต้องชดใช้เงิน!”
“บิดาข้าตายไปพบพญายมแล้ว เจ้าเป็นบิดาของใครกัน?” เจียงเหอกำพลองไว้แน่น ยืดหลังตรง สีหน้าสงบนิ่งเย็นชา มองโจวลี่
“เจ้ากล้าสาปแช่งบิดาข้า...”
โจวลี่พูดต่อไม่ออก เจียงเหอบิดาตายแล้ว เรื่องนี้เขารู้อยู่แก่ใจ เขากัดฟันเปลี่ยนเรื่อง “เจ้าตีขาข้า ต้องชดใช้เงิน!”
“เงินไม่มี อยากได้ก็เอาชีวิตไป” เจียงเหอชูพลองขึ้น ท่าทีแข็งกร้าว นางกล่าวอย่างสงบนิ่งว่า “หากเป็นพวกเจ้า ก็จงรีบไปเสีย ทำราวกับไม่เคยมาที่นี่ มิฉะนั้นหากผู้คนรู้เข้าว่าขาของเจ้าถูกเด็กหญิงอายุเจ็ดขวบตีหัก มิถูกหัวเราะเยาะจนฟันร่วงหรือ?”
โจวลี่โกรธจนตัวสั่น ตั้งแต่ไหนแต่ไรมีแต่เขารังแกผู้อื่น หากผู้คนรู้ว่าเขาถูกเด็กหญิงอายุเจ็ดขวบตีเข้า จะไม่ถูกหัวเราะเยาะจนตายหรือ?
“พวกเราไป!”
โจวลี่กัดฟันกรอดกล่าว แววตานั้นราวกับอยากจับเจียงเหอกินทั้งเป็น นังเด็กสารเลว คอยดูกันต่อไปเถอะ
“ฮึ!” เจียงเหอยกพลองยาวในมือขึ้น นางหาได้กลัวไม่
เมื่อโจวลี่กับพวกเดินไปไกลจนลับตา เจียงเหอจึงวางพลองลง แล้วมองเจียงหลานด้วยความเป็นห่วง “พี่ ไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”
“เสี่ยวเหอ” เจียงหลานกอดเจียงเหอแน่น กล่าวอย่างเป็นห่วงว่า “เหตุใดเจ้าจึงโง่เช่นนี้ ตีขาโจวลี่ไป เจ้าก็ไม่กลัวเขากลับมาแก้แค้นหรือ?”
“พี่ เขาตีขาพี่แล้ว ไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ เขาก็ตีพี่จริง ๆ หากข้าไม่ตีขาโจวลี่ให้หัก แล้วจะแก้แค้นให้พี่ได้อย่างไร?” เจียงเหอก้มตาลงกล่าวว่า “ไม่มีท่านพ่อแล้ว ใครจะคอยปกป้องพวกเราเล่า?”
“พี่ไม่ต้องเป็นห่วง โจวลี่ไม่กล้าบอกหรอกว่าขาเขาถูกข้าตีหัก” เจียงเหอปลอบ ก่อนประคองเจียงหลานเข้าไปในบ้าน นางเลิกกางเกงขึ้น เห็นขาของเจียงหลานแล้วก็สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ กัดฟันกล่าวว่า “เมื่อครู่ข้าน่าจะออกแรงให้มากกว่านี้ พี่ เหตุใดจึงโง่เช่นนี้!”
เมื่อครู่พลองฟาดมาที่นางชัด ๆ แต่พี่สาวกลับพุ่งเข้ามาขวางแทน นางรู้สึกผิดยิ่งนัก นางมิใช่เด็กน้อยจริง ๆ คนที่ควรปกป้องพี่สาวคือ นางต่างหาก
“ไม่เป็นไร ไม่เจ็บหรอก” เจียงหลานปลอบ
เจียงเหอเงียบงัน จะไม่เจ็บได้อย่างไร ใบหน้าของเจียงหลานซีดขาว หน้าผากยังมีเหงื่อเม็ดเล็กผุดซึม
เจียงหลานเปลี่ยนเรื่องกล่าวว่า “เสี่ยวเหอเก่งจริง ๆ เมื่อครู่พี่มองไม่ทันด้วยซ้ำว่าเจ้าตีโจวลี่ตอนไหน ตั้งแต่เมื่อไรเจ้าถึงรู้วิชาหมัดมวย?”
ใจเจียงเหอกระตุกวูบ ร่างเดิมขี้ขลาด ไม่รู้วิชาหมัดมวยแม้แต่น้อย
“พี่ ตอนนั้นข้าไม่ได้คิดอะไรมาก เพียงนึกถึงท่านพ่อที่เคยปกป้องพวกเราเช่นนี้” เจียงเหอพยายามคิดหาถ้อยคำที่เหมาะสมที่สุด กลัวเจียงหลานจะสงสัยจึงเปลี่ยนเรื่องว่า “พี่ ข้าจะไปตามหมอ ท่านหมอจะต้องรักษาขาพี่ให้หายได้แน่”
กล่าวจบ เจียงเหอก็วิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว
“เสี่ยวเหอ กลับมาเร็ว!” เจียงหลานร้องเรียก แต่ไม่กล้าส่งเสียงดังเกินไป เกรงว่าจะปลุกน้องชายที่นอนอยู่บนเตียง ทำได้เพียงร้อนใจอยู่กับที่
“ซี้ด”
เมื่อเจียงเหอจากไป เจียงหลานจึงเลิกเสแสร้ง ร่างทั้งร่างสั่นเทาด้วยความเจ็บปวด แม้แต่ขยับขาก็ยังเจ็บ
เจียงเหอวิ่งออกจากบ้าน ลมหนาวพัดกรูเกรียว เสื้อผ้าบนร่างบางเบาเกินกว่าจะกันหนาว นางกระชับเสื้อผ้าเข้าหากัน วิ่งไปได้ไม่กี่ก้าวก็หยุดชะงัก นางไม่มีเงิน แล้วจะไปตามหมอได้อย่างไร?
นางขมวดคิ้วแน่น พลันนึกขึ้นได้จากความทรงจำของร่างเดิมว่า ท่านหมอหูชอบดื่มสุรา
หากนางจำไม่ผิด ใต้ต้นไหวใหญ่บนเขาด้านหลังบ้านสกุลเจียง บิดาของร่างเดิมฝังสุราไว้ให้พี่น้องทั้งสอง นางยังจำได้ว่าตอนบิดาฝังสุรานั้นกล่าวว่า ในบ้านมีเงินไม่มาก จึงเหลือสุราไว้ให้พี่น้องคนละไห ทั้งยังแอบฝังไว้ หากไม่เช่นนั้น ด้วยนิสัยชอบดื่มสุราของท่านลุงใหญ่กับท่านปู่ เกรงว่าคงขุดขึ้นมาดื่มจนหมดแล้ว
เมื่อตัดสินใจได้ เจียงเหอก็วิ่งจากทางแคบคดเคี้ยวออกสู่ถนนที่กว้างกว่า แล้วพบคนสกุลเจียงกำลังเตรียมออกจากบ้านด้วยรถเทียมวัว
คนขับรถคือหญิงชราไช่ ผู้เป็นย่าของร่างเดิม นางพาเจียงชิงหลานชายคนโตที่รักที่สุดกับเจียงถิงหลานสาวคนเล็กมาด้วย
เมื่อเห็นพวกเขา ความโกรธพลุ่งพล่านขึ้นในอกเจียงเหอ
“ผีหลอก!”
หญิงชราไช่เห็นเจียงเหอร่างผอมเล็กก็สะดุ้งตกใจอย่างยิ่ง ตอนขับไล่ครอบครัวของพวกนางออกไป เจียงเหอเหลือลมหายใจเฮือกสุดท้ายแล้ว
“ท่านย่า นางยังเป็นคนอยู่!” เจียงถิงถักผมเป็นจุกสองข้าง เสื้อผ้าบนร่างเป็นเสื้อบุฝ้ายหนา เมื่อเทียบกับเสื้อผ้าบาง ๆ ปะชุนเต็มตัวของเจียงเหอแล้ว ดีกว่ากันลิบลับ
เจียงถิงยืนอยู่บนรถเทียมวัว สีหน้าอวดโอ่กล่าวว่า “วันนี้ท่านย่าจะพาพวกเราเข้าเมือง ทั้งจะซื้อถังหูลู่ให้ข้า แล้วก็ซื้อกระดาษกับพู่กันให้พี่ใหญ่ด้วย”
เจียงถิงอายุห้าขวบ ได้รับการเลี้ยงดูอย่างดี รูปร่างสูงไม่แพ้เจียงเหอที่อายุเจ็ดขวบ ใบหน้ากลมมีแก้มยุ้ยน่ารัก