เจียงเหอรู้สึกราวกับร่างกายกำลังถูกฉีกกระชากจนแทบแยกเป็นสี่ส่วน ข้างหูมีแต่เสียงร้องไห้และเสียงด่าทอ ทั้งยังตะโกนว่าจะโยนนางทิ้ง
หญิงวัยกลางคนใบหน้าซีดเหลืองคนหนึ่งกับหญิงชราปากคอเราะร้ายกำลังแย่งตัวนางอยู่หรือ?
“ท่านแม่ ได้โปรดเถิด ได้โปรดอย่าโยนเสี่ยวเหอไปที่เนินทางใต้เลย เสี่ยวเหอยังไม่ตาย ท่านจะโยนนางไปที่นั่นไม่ได้” หญิงวัยกลางคนวิงวอนอย่างเจ็บปวด พลางกอดเด็กหญิงตัวน้อยวัยเจ็ดขวบไว้แนบอก
หญิงวัยกลางคนกล่าวทั้งน้ำตา “เสี่ยวหลานไปตามท่านหมอหูแล้ว ขอเพียงได้กินยาของท่านหมอ เสี่ยวเหอต้องหายดีแน่นอน”
“เหลือลมหายใจรวยรินอยู่เฮือกเดียว ยังจะรักษาอะไรอีก มีเงินพวกนี้เก็บไว้ให้อากุ้ยสอบซิ่วไฉไม่ดีกว่าหรือ”
หญิงชราไช่ยื่นมือคว้าต้นแขนผอมแห้งราวกิ่งไม้ของเจียงเหอไว้ทันที พลางสั่งว่า “อากุ้ย รีบเอาเด็กคนนี้ไปโยนไว้ที่เนินทางใต้ อย่าให้มาตายในบ้าน เป็นลางร้าย!”
“ท่านแม่ เสี่ยวเหอยังไม่ตาย” หญิงวัยกลางคนกอดเจียงเหอไว้แน่น ทว่านางจะสู้หญิงชราไช่ได้อย่างไร ไม่นานร่างครึ่งหนึ่งของบุตรสาวก็ถูกอีกฝ่ายแย่งไป
ปากของหญิงชราไช่ราวกับประทัดที่ถูกจุด “ฟางซื่อ หากเป็นข้า ข้าคงหาต้นไม้สักต้นผูกคอตายไปแล้ว ทำให้สามีและบุตรสาวของตนตาย ยังมีหน้าอยู่บนโลกนี้อีกหรือ?”
แรงสองฝ่ายดึงรั้งร่างเจียงเหอจนเจ็บปวด นางพลันลืมตาขึ้น ดวงตาดำขลับจ้องหญิงชราไช่เขม็ง แม้ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่หญิงชราตรงหน้ามีสิทธิ์อะไรมาทิ้งนาง?
ร่างของเจียงเหอร้อนผ่าวจนทรมาน ทว่าสติกลับแจ่มชัดอย่างยิ่ง แววตาเย็นเยียบและน่าขนลุกของนางจับจ้องอีกฝ่าย ก่อนกล่าวว่า “หากท่านโยนข้าทิ้งในยามนี้ ข้าตายไปก็จะกลับมาหาท่าน!”
หญิงชราไช่นึกถึงภาพนั้นแล้วก็สะดุ้งทั้งตัว ลอบคิดว่า นี่มิใช่การฟื้นขึ้นก่อนตายหรอกกระมัง?
นางคลายมือโดยไม่รู้ตัว ร่างถอยหลังไปด้วย แล้วกล่าวเสียงดังว่า “มีสะใภ้เช่นเจ้า นับว่าเคราะห์ร้ายไปแปดชั่วคน!”
เจียงกุ้ย บุตรชายคนโตถามว่า “ท่านแม่ ยังจะโยนนางไปหรือไม่?”
“รอให้ตายก่อนค่อยโยน” หญิงชราไช่ตอบอย่างไม่สบอารมณ์ พลางหลบสายตาของเจียงเหอ ยกมือบีบจมูกแล้วหันหลังเดินออกจากห้องไป
“ท่านแม่ ท่านหมอหูมาแล้ว” เจียงหลานวิ่งหอบเข้ามา พอดีกับที่หญิงชราไช่กำลังออกจากห้อง
“ไม่มีตาหรืออย่างไร? รีบร้อนจะไปเกิดใหม่หรือ?” หญิงชราไช่ด่าพึมพำ ครั้นเห็นท่านหมอหูจึงหยุดปาก นางยืนอยู่ในลานบ้าน ได้ยินท่านหมอหูบอกว่าเด็กหญิงคนนั้นแค่เป็นไข้สูงจากหวัด ไม่ถึงตาย นางก็หุบตาลงแล้วถ่มน้ำลาย “เด็กสารเลวเอ๊ย”
ภายในห้อง เจียงเหอลืมตาขึ้น ความทรงจำแปลกหน้าหลั่งไหลเข้ามาในหัวดุจสายน้ำ นางยกมือคลำลำคอโดยไม่รู้ตัว เมื่อสัมผัสได้ถึงน้ำเต้าลูกน้อยจึงรู้สึกอุ่นใจ
ความทรงจำของนางหยุดลงตรงช่วงเวลาที่เครื่องบินประสบเหตุ เสียงกรีดร้องนับไม่ถ้วนดังก้องข้างหู นางนึกว่าตนคงต้องตายแน่แล้ว ใครจะคิดว่าพอลืมตาขึ้นมา กลับกลายเป็นเด็กหญิงผู้น่าสงสารในอีกยุคสมัยหนึ่ง ซึ่งมีชื่อและแซ่เดียวกับนาง
บิดาของเจ้าของร่างเดิมเพิ่งตาย เจ้าของร่างเดิมก็มีไข้สูง ย่าของนางไม่ยอมรักษา ซ้ำยังให้อาหารไม่เพียงพอ มารดากับพี่สาวของนางอดอาหารแบ่งให้เจ้าของร่างเดิม ถึงกระนั้นก็ไร้ประโยชน์ สุดท้ายเจ้าของร่างเดิมจึงถูกทรมานจนตาย
เจียงเหอรู้สึกราวกับร่างทั้งร่างถูกวางไว้บนกองไฟ ยิ่งคิดก็ยิ่งง่วงงุน ก่อนจะหลับใหลไปอีกครั้ง
หญิงชราไช่กลับเข้าห้อง ในใจเริ่มคำนวณ เมื่อบุตรชายรองจากไปแล้ว ครอบครัวของสะใภ้รองก็มิใช่พวกกินแรงเปล่าหรอกหรือ?
ไม่ได้ เด็กสารเลวหน้าตาเหมือนคนอายุสั้นเช่นนั้น ใครจะรู้ว่าจะตายคาบ้านเมื่อใด?
อีกทั้งบุตรชายคนเล็กของบ้านรองก็เพิ่งสามเดือน ร่างกายอ่อนแอ ใครจะรู้ว่าจะเลี้ยงให้โตได้หรือไม่?
หญิงชราไช่กลอกตาไปมา แล้วสั่งให้เจียงกุ้ยไปตามบิดากลับบ้าน
ทันทีที่เจียงส่วยจู้กลับมา หญิงชราไช่ก็ร่ำไห้โวยวาย “ตระกูลเจียงของเราทำบาปกรรมอันใดไว้กัน ถึงได้มีฟางซื่อมาทำให้คนในบ้านตายกันหมดเช่นนี้”
“บุตรชายรองเพิ่งจากไป เสี่ยวเหอก็ดูท่าจะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน เสี่ยวชิวร่างกายอ่อนแอถึงเพียงนี้ ใครจะรู้ว่าจะผ่านฤดูหนาวนี้ไปได้หรือไม่?” หญิงชราไช่สั่นสะท้านไปทั้งร่าง ก่อนกล่าวว่า “ท่านผู้เฒ่า ข้ายังไม่อยากตาย อากุ้ยต้องสอบได้ซิ่วไฉในฤดูใบไม้ผลิปีหน้าแน่ ข้ายังไม่ได้เป็นมารดาของซิ่วไฉเลย ข้าไม่อยากตาย!”
เจียงส่วยจู้หน้าดำคร่ำเครียด “บุตรชายรองเพิ่งตาย ก็ขับไล่ครอบครัวของสะใภ้รองออกไปทันที เช่นนั้นมิเท่ากับถูกผู้คนชี้หลังนินทาหรือ?”
“ชีวิตยังจะรักษาไว้ไม่ได้ แล้วใครจะสนใจคำครหาของผู้คน? หรือท่านจะยอมเอาทั้งครอบครัวไปเสี่ยงเพราะครอบครัวของสะใภ้รอง?”
หญิงชราไช่รู้ดีว่านี่เป็นโอกาสดีที่สุดที่จะขับไล่ฟางชุ่ยอิงออกไป นางไม่คิดจะเพิ่มคนกินแรงเปล่าให้บ้านแม้สักคน
“แต่เสี่ยวชิวเป็นหลานชายของตระกูลเจียง” เจียงส่วยจู้ลังเล ทว่าเสี่ยวชิวเป็นบุตรชายเพียงคนเดียวของบุตรชายรอง
หญิงชราไช่รู้ว่าสามียอมอ่อนข้อแล้ว นางยกนิ้วขึ้นสามนิ้วพลางกล่าวว่า “บ้านอากุ้ยมีหลานชายตั้งสามคน!”
“อีกอย่าง เสี่ยวชิวป่วยออดแอดอยู่บ่อยครั้ง จะเลี้ยงให้โตได้หรือไม่ก็ยังไม่แน่ ส่วนชิงเอ๋อร์กับอวิ๋นเอ๋อร์ล้วนฉลาด วันหน้าต้องมีอนาคตยิ่งใหญ่แน่”
หญิงชราไช่จ้องเจียงส่วยจู้ด้วยความคาดหวัง พอเขาพยักหน้า นางก็พาเจียงกุ้ยไปไล่คนอย่างอดใจรอไม่ไหว ไม่สิ ไปแยกครอบครัว
หญิงชราไช่สั่งให้เจียงกุ้ยไปตามผู้ใหญ่บ้านโจวมา ขณะเดียวกันก็ให้เจียงชิงหลานชายคนโตกับเด็กหนุ่มอีกหลายคนขนข้าวของของครอบครัวฟางชุ่ยอิงออกไปโยนข้างนอก
เมื่อฟางชุ่ยอิงรู้ว่าครอบครัวพ่อแม่สามีจะขับไล่พวกนางออกไป นางรู้สึกราวกับฟ้ากำลังถล่มลงมา
“พี่”
เจียงเหอซึ่งกำลังไข้ขึ้นจนสะลึมสะลือตื่นขึ้นมา นางคว้ามือเจียงหลานไว้แน่นแล้วกล่าวว่า “แยกครอบครัว”
“ไม่ได้ พวกเราเป็นแม่ม่ายกับลูกกำพร้า หากแยกครอบครัวแล้วจะกินอะไร ดื่มอะไร?” ฟางชุ่ยอิงคัดค้านทั้งน้ำตา นางเป็นเพียงหญิงอ่อนแอคนหนึ่ง จะเลี้ยงลูกสามคนได้อย่างไร?
เจียงเหอมีความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม จึงรู้จักนิสัยมารดา นางคว้าข้อมือเจียงหลานไว้แน่นแล้วกล่าวว่า “พี่ พวกเรามีมือมีเท้า เหตุใดจะเลี้ยงตัวเองไม่ได้?”
“แต่ว่า...” เจียงหลานลังเล เจียงเหอตัดบทว่า “แทนที่จะถูกตระกูลเจียงขับไล่ออกไป สู้แยกครอบครัวเสียยังดีกว่า”
เจียงเหออ่อนแรงอยู่แต่เดิม พูดมากมายถึงเพียงนี้ก็คล้ายจะล้มลงได้ทุกเมื่อ เมื่อมีน้ำเต้าดำอยู่ ครอบครัวของนางย่อมมีอาหารกินและเสื้อผ้าให้อบอุ่น
“แยกครอบครัว”
ก่อนหมดสติ เจียงเหอยังคงยืนกรานเรื่องนี้
“เสี่ยวเหอ”
ฟางชุ่ยอิงอุ้มเจียงชิวไว้ พลางรีบตรวจดูลมหายใจของเจียงเหอเป็นอย่างแรก
“ท่านแม่ พวกเราแยกครอบครัวกันเถิด” เจียงหลานเห็นว่าคำพูดของเสี่ยวเหอมีเหตุผล พวกนางมีมือมีเท้า ย่อมต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปได้แน่
ฟางชุ่ยอิงสูดลมหายใจลึก มองข้าวของที่กองอยู่เต็มพื้น ต่อให้ไม่แยกครอบครัว พวกนางก็กลับไปอยู่ตระกูลเจียงไม่ได้อีกแล้ว
ไม่นานผู้ใหญ่บ้านโจวก็ถูกเชิญมา เมื่อได้รับเงินหนึ่งร้อยเหวิน เขาก็ตัดสินใจแบ่งแยกครอบครัวนี้ให้
แม้จะเรียกว่าแยกครอบครัว แต่แท้จริงแล้วก็คือขับไล่ฟางชุ่ยอิงกับลูกทั้งสี่ออกจากตระกูลเจียง
……
ยามเจียงเหอฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง นางถูกความร้อนลวกจนตื่น บริเวณลำคอร้อนผ่าวและส่องแสงวาบอยู่ในความมืด โชคดีที่น้ำเต้าลูกน้อยอยู่ในคอเสื้อ ถูกเสื้อผ้าบดบังไว้ มิฉะนั้นหากใครเห็นเข้า คงตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ
นางยกมือกุมตุ๊กตาน้ำเต้าขนาดเท่านิ้วหัวแม่มือไว้แน่น แล้วเอ่ยในใจเบา ๆ ว่า น้ำเต้าน้อย ขอบใจนะ
“เสี่ยวเหอ เจ้าฟื้นแล้วหรือ?” เจียงหลานมองนางด้วยความยินดี ก่อนร้องอย่างดีใจว่า “ท่านแม่ เสี่ยวเหอฟื้นแล้ว”
“ดีเหลือเกิน” ฟางชุ่ยอิงอุ้มฟืนเข้ามา ยกน้ำยาที่อุ่นไว้ข้างกองไฟขึ้น แล้วเดินไปข้างเตียง “มา ดื่มยาสักหน่อย อีกไม่นานก็จะหายดี”
ฟางชุ่ยอิงทำงานหนักมานานหลายปี ใบหน้าจึงซีดเหลือง ทว่าระหว่างคิ้วและดวงตากลับอ่อนโยนยิ่ง
“เจ้ามีไข้มาหลายวันแล้ว คงไม่มีแรงกระมัง มา แม่ป้อนให้” ฟางชุ่ยอิงกล่าวเสียงอ่อนโยน พลางเป่ายาเบา ๆ แล้วป้อนเจียงเหอทีละช้อน