ถึงจะเป็นอย่างนั้น ความเสียหายต่อพื้นผิวโลกส่วนใหญ่ก็เกิดจากปฏิกิริยาลูกโซ่ที่โลกก่อขึ้นเอง ทวีปจึงยังคงสภาพค่อนข้างสมบูรณ์
ถ้าพูดถึงพลังทำลายล้างต่อสภาพแวดล้อมเพียงอย่างเดียว ก็น่าจะไปถึงระดับทวีปได้ แต่พลังต่อสู้กับพลังโจมตีของผมแข็งแกร่งกว่าระดับนั้นมาก
ซูเฉินลูบคางพลางคิดเช่นนั้น ก่อนจะอดพูดออกมาไม่ได้
“ที่ยังระเบิดดาวไม่ได้คงเกี่ยวกับระดับพลังงาน ถ้าจะอัดค่าสถานะล้วน ๆ ให้ถึงระดับระเบิดดาว ตัวเลขคงสูงเกินกว่าที่คิดไว้เยอะเลย อย่างอุลตร้าแมนจะระเบิดดาวได้ ก็ไม่ได้อาศัยแค่ร่างกายเปล่า ๆ สุดท้ายยังต้องพึ่งลำแสงพลังงานนี่นา หมัดเดียวของผมนี่ขนาดอุลตร้าแมนยังต้องใช้วิชาหลบหนีด้วยแสงเลย ถ้าวัดกันแค่ร่างกายกับพละกำลัง ผมแข็งแกร่งกว่าอุลตร้าแมนทั่วไปอีก”
พอคิดเรื่องนี้ได้ ซูเฉินก็สงบใจลงแล้วหันไปมองเส้นขอบฟ้าอันว่างเปล่า หลังเลือกทิศทางขึ้นมาสักทาง เขาก็ออกเดินตามหาผู้คน
“เฮ้อ ไม่รู้เหมือนกันว่าตอนนี้เป็นช่วงไหนของเวลาแล้ว แต่ฮอลโลว์ระเบิดขึ้นมาแล้ว อย่างน้อยในไทม์ไลน์นี้ก็น่าจะมีคนอยู่”
ซูเฉินคิดพลางเริ่มออกเดิน แต่เดินไปได้สองก้าวก็หยุดชะงัก
“เดี๋ยวก่อน... สภาพแบบนี้ของผม น่าจะเดินทางแบบนี้ได้นี่นา”
พอพูดจบ ซูเฉินก็เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ ดวงตาพลันเป็นประกาย
คิดได้ก็ลงมือทำทันที ซูเฉินเปิดโหมดวิ่งสุดแรง พุ่งตรงไปข้างหน้าโดยมีฝุ่นควันทอดยาวตามหลัง
เมื่อรู้สึกว่าความเร็วถึงระดับที่ต้องการแล้ว ซูเฉินก็กระโดดเหยาะ ๆ สองสามครั้งเพื่อทดลอง พอเริ่มจับจังหวะได้ เขาก็กระโดดพุ่งตัวขึ้นไปทันที พร้อมเสียงพื้นดินแตกกระจายและเสียงคลื่นกระแทกอากาศ ร่างของซูเฉินทะยานออกไปราวกับขีปนาวุธ
“วู้ฮู้!!!!!!”
สายลมแรงพัดผ่านรอบตัว ซูเฉินรู้สึกได้เลยว่าไม่เคยมีครั้งไหนที่ตัวเองสบายใจขนาดนี้มาก่อน
ซูเฉินที่ลอยอยู่กลางอากาศมองทะเลทรายหินกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตาเบื้องล่าง และฮอลโลว์ที่เกาะอยู่บนพื้นดินเป็นหย่อม ๆ ราวกับฝีหนอง จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าพวกมันช่างเล็กจ้อยเหลือเกิน
อารมณ์ฮึกเหิมและปลอดโปร่งพลุ่งพล่านอยู่ในใจซูเฉิน มนุษย์ไม่เคยปิดบังความปรารถนาที่จะโบยบินบนท้องฟ้า แม้จะเป็นเพียงการร่อนลงมาในช่วงเวลาสั้น ๆ ก็ตาม
หลังพุ่งทะลุกลุ่มเมฆไปหลายกลุ่ม ความเร็วของซูเฉินก็เริ่มลดลง ร่างของเขาร่วงลงมาตามแนววิถีโค้ง
ความรู้สึกเหมือนกระโดดตึกทำให้เลือดลมของซูเฉินพลุ่งพล่านขึ้นมาชั่วขณะ อะดรีนาลีนเรียกได้ว่าพุ่งถึงขีดสุด
ซูเฉินรู้ว่าตัวเองไม่เป็นไร แต่ความตื่นเต้นจากการดิ่งลงมาจากที่สูงโดยไม่มีร่มชูชีพ ก็ยังมากเกินไปสำหรับร่างที่ก่อนหน้านี้ไม่นานยังเป็นแค่เจ้าลิงผอมแห้งอ่อนแอคนหนึ่ง
แต่ด้วยผลเสริมจาก「ใช้ชีวิตให้ดี」ซูเฉินก็ปรับตัวได้อย่างรวดเร็ว
ซูเฉินมองพื้นดินเบื้องล่าง พลางค้นหาว่าในรัศมีหลายร้อยลี้มีผู้คนอยู่หรือไม่ ขณะกำลังร่วงลงมาอย่างอิสระ
จากความสูงตอนนี้ คาดว่าต้องใช้เวลาราวหนึ่งถึงสองนาทีกว่าจะลงถึงพื้น เวลามากพอให้ซูเฉินสำรวจแล้ว
หนึ่งนาทีต่อมา ซูเฉินกะมุมผ่อนแรงพลาด ร่างทั้งร่างกระแทกพื้นเข้าเต็ม ๆ ก่อนจะกระเด้งและกลิ้งไปหลายตลบกว่าจะหยุดลงได้
ซูเฉินนอนแผ่อยู่บนพื้นในสภาพมอมแมม รู้สึกผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน มือเท้ายังชาอยู่จากการร่วงลงมาจากที่สูง เขานอนนิ่งอยู่อย่างนั้น ไม่อยากขยับแม้แต่น้อย
ซูเฉินมองท้องฟ้าสีคราม สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออก ก่อนจะยิ้มออกมา
เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ เป็นรอยยิ้มของคนที่คิดว่าไม่อยากทำอะไรก็ไม่ต้องทำ
。。。。。。
หนึ่งเดือนต่อมา……
ภายในฮอลโลว์ขนาดเล็กซึ่งอยู่ในซากอาคารของเมืองร้าง ซูเฉินนั่งอยู่บนเศษซากอาคารที่ค่อนข้างเรียบ แขนข้างหนึ่งยังล็อกคอฮาติเอาไว้
ฮาติที่ถูกล็อกคอดิ้นสุดแรง ขาหลังทั้งสองข้างถีบและลากไปมาอย่างบ้าคลั่ง จนพื้นคอนกรีตเป็นหลุม แต่ก็ยังหลุดจากมือมนุษย์ตรงหน้าไม่ได้
พอเห็นว่าดิ้นไปก็ไร้ประโยชน์ ฮาติก็อ้าปากงับมืออีกข้างที่กำลังขยี้หัวตัวเองอยู่ แล้วเริ่มสะบัดหัวอย่างบ้าคลั่ง
“หืม?”
ซูเฉินที่กำลังเหม่อมองท้องฟ้าในฮอลโลว์รู้สึกถึงแรงกระตุก จึงก้มหน้าลงมองฮาติที่กำลังกัดและกระชากแขนเขาอย่างบ้าคลั่ง เขาดึงมือออกมา ก่อนจะยกมือตบลงไป
“เพี๊ยะ!”
ฮาติถูกตบสวนจนหัวหันไปด้านหนึ่ง อีเทอร์เรียลทั้งร่างแข็งค้างไป พอตั้งสติได้ก็ยิ่งดิ้นหนักกว่าเดิม ซูเฉินจึงยกมือขึ้นอีกครั้ง
“เพี๊ยะ!”
“โฮ่ง... งี้ด ๆ...”
หลังโดนตบไปสองที ฮาติก็ครางหงิง ๆ แล้วสงบลงอย่างสิ้นเชิง นอนหมอบนิ่ง ๆ ปล่อยให้ซูเฉินขยี้หัวเล่นตามใจ
ตอนนี้ซูเฉินขยี้หัวมันไปพลาง พึมพำออกมาไปพลาง คล้ายพูดให้ฮาติฟัง และก็เหมือนพูดกับตัวเอง
“มาอยู่ที่นี่ก็ครบเดือนแล้ว ไม่มีมือถือ... ไม่มีขนม... ทรมานชะมัด... คิดถึงน้ำอัดลมแก้วโปรดจัง... เอาชีวิตรอดในป่าไม่เห็นสนุกเลย...”
พูดถึงตรงนี้ ซูเฉินก็หลุบตาลงอย่างห่อเหี่ยว หลังผ่านช่วงตื่นเต้นแรกเริ่มมาแล้ว เขาก็ดูหมดเรี่ยวแรงไปทั้งคน
ความรู้สึกที่ว่าอยากทำอะไรสักอย่าง แต่ก็ไม่แน่ใจว่าตัวเองอยากทำอะไรกันแน่เข้าครอบงำเขา
หลังพ้นช่วงตื่นเต้นไป เขาก็เหมือนปลาเค็มที่สีซีดลง อยากหาที่นอนนุ่ม ๆ แล้วนอนแผ่ไปจนโลกแตก
แน่นอนว่าเรื่องนี้โทษซูเฉินไม่ได้ เพราะตลอดเดือนที่ผ่านมาเขายังชีพด้วยการเคี้ยวผลึกอีเทอร์ พูดให้เข้าใจง่าย ๆ อีเทอร์ก็คือพลังงานชั้นสูง สำหรับซูเฉินแล้วมันมีสารอาหารมากพอเลยทีเดียว
ด้วยผลจาก「ใช้ชีวิตให้ดี」และค่าสถานะจาก「แรงดี」ซูเฉินกินแร่ธาตุได้แทบทุกชนิด ต่อให้เป็นลาวาก็ดื่มแทนน้ำผลไม้ได้
แต่รสสัมผัสตอนเคี้ยวกระจกนี่ไม่ค่อยอร่อยจริง ๆ
ถึงจะล่าสัตว์ป่ามาทำกินได้ แต่ฝีมือทำอาหารที่ย่ำแย่ บวกกับไม่มีเครื่องปรุง ทำให้ซูเฉินล้มเลิกความคิดนั้นไป
ระหว่างของกินที่รสชาติแย่กับของกินที่ไม่อร่อย ซูเฉินก็เลือกเคี้ยวผลึกอีเทอร์ต่อไปอย่างว่าง่าย
“แต่ถึงจะเดินเตร่ไปทั่วหนึ่งเดือนก็ไม่ได้เสียเปล่า อย่างน้อยก็เจอซากเขตเมืองร้างแห่งนี้ แถมยังเห็นแนวชายฝั่งแล้วด้วย คงอีกไม่นานก็เจอคนแล้ว พอถึงตอนนั้นค่อยหาอะไรทำให้ตัวเอง...”
ซูเฉินก้มหน้ามองฮาติที่ถูกเขาล็อกคอไว้และนอนนิ่งอย่างว่าง่าย
“ฮาติตัวน้อย... นายว่าพลังยิ่งใหญ่ ความรับผิดชอบก็ยิ่งใหญ่ ใช้กับคนอย่างผมได้ไหม? คนอย่างผมที่ไม่ได้ดีอย่างหมดจด แต่ก็ไม่ได้เลวไปเสียทีเดียว แถมยังลังเลเวลาทำอะไรอีก พอมีพลังแข็งแกร่งขนาดนี้แล้ว มันเป็นเรื่องดีจริงหรือเปล่า? ผมจะกลายเป็นคนเลวไหม? ผมจะกลายเป็นคนที่ตัวเองเกลียดหรือเปล่า?”
ฮาติ:“…………”
ฮาติฟังซูเฉินบ่นพึมพำแล้วเงียบไป ก่อนจะหันหน้าหนีไปอีกทาง เห็นได้ชัดว่าไม่อยากสนใจซูเฉิน
“อย่าหนีสิ ตอบคำถามผมตรง ๆ เลย!”
พูดจบ ซูเฉินก็ประคองหน้าฮาติด้วยมือทั้งสองข้างให้หันมาหาตัวเอง แล้วจ้องมันด้วยดวงตาจริงจังสุด ๆ
ฮาติ:……(ㅍ_ㅍ)
หลังเงียบงันกันอยู่นาน ฮาติก็อ้าปากงับหัวซูเฉินทั้งหัว ก่อนจะสะบัดไปมาอย่างบ้าคลั่ง พยายามกำจัดคนที่เป็นฝ่ายถามคำถามทิ้งไปเสีย
ซูเฉิน:(ᗜ ˰ ᗜ)
หนึ่งนาทีต่อมา……
บนถนนในซากอาคารร้าง ซูเฉินปัดฝุ่นบนบ่า ส่วนด้านหลังเขาคือฮอลโลว์ขนาดเล็กที่กำลังสลายไป
“ไม่มีคนคุยด้วยมาตั้งเดือน อยู่คนเดียวตั้งนาน แถมยังไม่มีมือถืออีก เลยเผลอพูดกับตัวเองอยู่เรื่อย รู้สึกว่าบางทีก็ทำตัวประหลาดเหมือนคนบ้า พอหายบ้าแล้วหันกลับมาคิดก็อายจนอยากมุดดิน”
ซูเฉินบ่นถึงตัวเอง ก่อนจะเงยหน้ามองกลุ่มอาคารร้างตรงหน้า เขาแบกอาวุธที่ทำขึ้นเองแล้วเริ่มออกตามหาร่องรอยการเคลื่อนไหวของมนุษย์
ส่วนอาวุธนั่นมาจากไหนหรือ? ที่จริงแล้วมันก็คือประตูโลหะผสมที่ซูเฉินถอดมาจากสถานีเฝ้าระวังร้างแห่งหนึ่ง
หลังจากซูเฉินนำมาตีขึ้นรูปด้วยมือเปล่า ตอนนี้มันก็กลายเป็นไม้บรรทัดเหล็กขนาดยักษ์ที่มีคมยาวราว 6 เมตร กว้างประมาณ 2 เมตร และหนาประมาณ 20 เซนติเมตร
พื้นผิวเต็มไปด้วยรอยหมัดและรอยนิ้วมือของซูเฉิน รูปร่างโดยรวมแทบจะเรียกว่าอาวุธไม่ได้ด้วยซ้ำ
แต่ถ้ามีใครยกเจ้าสิ่งนี้ขึ้นมาได้ แล้วเหวี่ยงใส่คุณจริง ๆ ตอนนั้นมันจะเป็นอาวุธแบบไหนก็ไม่สำคัญแล้ว
。。。。。。