ที่จริงแล้วเจ้าสิ่งนี้แทบไม่มีประโยชน์สำหรับซูเฉินเลย ด้วยฝีมือของเขาแล้ว อาวุธแบบนี้แทบไม่จำเป็น ซูเฉินเองก็รู้สึกว่าหมัดยังใช้งานได้ดีกว่าเสียอีก
ถึงจะไม่ค่อยมีประโยชน์ แต่ซูเฉินก็รู้สึกว่าตอนเหวี่ยงมันค่อนข้างสะใจ แถมยังใช้ข่มขวัญได้ด้วย
เพราะซูเฉินคิดว่าตัวเองพูดไม่เก่ง หากเจอคนเข้าแล้วเกิดความเข้าใจผิดขึ้นมา อีกฝ่ายก็อ่อนแอเกินไป จนเขาเผลอควบคุมมือไม่ดี ต่อยอีกฝ่ายจนกลายเป็นหมอกเลือดขึ้นมาจะทำยังไง? คนเก็บกวาดถนนทำงานเหนื่อยจะตาย
แต่ถ้ามีเจ้าสิ่งนี้อยู่ด้วยก็ช่วยได้มาก อย่างน้อยหลังเกิดความเข้าใจผิด อีกฝ่ายก็คงไม่เลือกแก้ปัญหาด้วยกำลัง
นอกจากนี้ ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา นอกจากเดินทางแล้ว ซูเฉินยังเข้าไปในฮอลโลว์เพื่อล่าอีเทอร์เรียลด้วย ครบหนึ่งเดือนก็จัดการฮอลโลว์ใหญ่เล็กไปได้สิบกว่าแห่ง
เหตุผลหลักที่เขาล่าอีเทอร์เรียลก็เพราะอยากฝึกควบคุมพลังของตัวเอง
ซูเฉินไม่อยากให้วันหนึ่งมีอะไรโผล่มาตรงหน้าอย่างไม่ทันตั้งตัวจนเขาตกใจ แล้วสวนหมัดกลับไปจนเมืองครึ่งเมืองปลิวหายไปโดยไม่ตั้งใจ
ดังนั้น ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ซูเฉินจึงไม่ได้พุ่งชนฮอลโลว์ตรง ๆ เหมือนรถบรรทุกยักษ์ แต่ค่อย ๆ กำจัดอีเทอร์เรียลทีละตัว
เขาฝึกปฏิกิริยาตอบสนองและการควบคุมพลังทุกหยด ว่าการโจมตีแต่ละครั้งใช้แรงมากแค่ไหน จะรวมพลังแล้วชกทะลุ หรือชกให้ระเบิดไปเลย และระหว่างลงมือก็ต้องพยายามไม่ให้พลังล้นออกมา
ภายใต้การเสริมพลังจากเทพโบราณ ซูเฉินพัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็ว จะบอกว่าไร้คอขวดก็ไม่ใช่แค่พูดเล่น
ยามค่ำคืนมาถึง หลังจากออกค้นหามาทั้งวันแต่ไม่พบผู้คนแม้แต่คนเดียว ซูเฉินก็นั่งเซ็งอยู่บนจุดสูงแห่งหนึ่งในซากปรักหักพัง
เดิมทีเขาคิดว่าวันนี้คงคว้าน้ำเหลวอีกแล้ว แต่พอสังเกตเห็นแสงสีส้มอมเหลืองจุดหนึ่งอยู่ไกล ๆ ดวงตาก็เบิกกว้างขึ้นทันที
«กองไฟ! มีคนอยู่! เยส เยส!»
ในที่สุดก็เห็นร่องรอยผู้คน ซูเฉินอดตื่นเต้นไม่ได้ เพราะนั่นหมายความว่าเขาอยู่ไม่ไกลจากฐานที่มั่นของมนุษย์แล้ว อย่างน้อยก็มีคนให้คุยด้วยสักคนเสียที
«ในที่สุดก็เจอคนแล้ว! ตัวละครสองมิติ มนุษย์จากต่างโลก! ไม่รู้ว่าเป็นเผ่าพันธุ์อะไร เพราะชาวฮีเธอร์ในเซคคิวซีโร่มีหลายเผ่าเหลือเกิน»
พอพูดถึงตรงนี้ แววตาของซูเฉินก็ยิ่งเป็นประกายขึ้นเรื่อย ๆ ก่อนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ แววตาของเขาก็ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นใคร่รู้
«ไม่รู้ว่าเซคคิวซีโร่โลกที่ผมทะลุมิติมานี่ จะเหมือนเซคคิวซีโร่ต้นฉบับหรือเปล่า ที่ตัวละครทุกคนเด้งดึ๋งไปหมด แม้แต่ตัวประกอบก็เหมือนกินผลยางเข้าไป»
พอคิดได้แบบนั้น ซูเฉินก็อดใจรอไม่ไหว รีบออกวิ่งตรงไปยังทิศทางของแสงทันที
เมื่อเข้าใกล้มากขึ้น ซูเฉินก็ค่อย ๆ ชะลอฝีเท้า เพราะตอนนี้เขามองเห็นชัดเจนแล้วว่าเงาร่างข้างกองไฟที่อยู่ไกลออกไปหันหน้ามาทางเขา
……
มุมหนึ่งของซากกำแพงที่ค่อนข้างห่างไกล มีเงาร่างหนึ่งสวมผ้าคลุมสำหรับกันลมทรายนั่งอยู่ข้างกองไฟ รูปร่างที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าคลุมค่อนข้างเล็กบอบบาง
หูสูงสองข้างโผล่พ้นช่องบนฮู้ดของผ้าคลุม ตั้งชี้ขึ้นตรง ๆ ชวนให้คนอดใจไม่ไหวอยากยื่นมือไปลูบสักครั้ง
ใต้ปีกหมวกที่กดต่ำมีผมสีดำบางส่วนหลุดร่วงออกมา ปกเสื้อสูงบังใบหน้าไปเกือบครึ่ง เมื่อแสงกองไฟส่องกระทบ ดวงตาสีส้มแดงคู่หนึ่งก็สะท้อนประกายระยิบระยับ
จู่ ๆ คล้ายจะสัมผัสได้ถึงบางอย่าง ดวงตาที่เดิมไร้ระลอกคลื่นของซิงเจี้ยนโซ่วอีสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนเจ้าตัวจะหันไปมองทางหนึ่ง
เมื่อเห็นเงาดำที่กำลังพุ่งเข้ามาจากระยะไกล ซิงเจี้ยนโซ่วอีก็เพ่งพินิจอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นแววฉงนก็วาบผ่านดวงตาสงบนิ่ง
เมื่อคนที่อยู่ไกลเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ เงาร่างของอีกฝ่ายก็ชัดเจนขึ้น ซิงเจี้ยนโซ่วอีมีแววสงสัยเต็มดวงตา กะพริบตาอย่างงุนงงแล้วเอียงศีรษะเล็กน้อย
«นั่นคือ…คนเหรอ?»
เสียงเรียบเฉยและทื่อ ๆ ดังออกมาจากปากของเธอ เจือความลังเลและไม่แน่ใจอยู่เล็กน้อย
เมื่อระยะห่างลดลงอีกครั้ง ในที่สุดซิงเจี้ยนโซ่วอีก็มองเห็นรูปร่างหน้าตาของอีกฝ่ายชัดเจน
……
ซูเฉินหยุดวิ่งแล้วเปลี่ยนเป็นเดินเข้าไปทีละก้าว ก่อนหยุดห่างจากอีกฝ่ายราว 6 เมตร
เพื่อเลี่ยงความเข้าใจผิดที่ไม่จำเป็น ซูเฉินส่งเสียงทึบหนักตอนวางไม้บรรทัดเหล็กที่แบกอยู่บนไหล่ลงข้างตัว
เมื่อเห็นร่างข้างกองไฟยังคงนั่งนิ่งอย่างมั่นคง ไม่มีท่าทีหวาดกลัวแม้แต่น้อย ซูเฉินก็เลิกคิ้วขึ้น
【อืม…ดูไม่ค่อยมีปฏิกิริยากับการมาของเราเลย น่าจะมั่นใจในฝีมือตัวเองมาก หรือไม่ก็…พลังที่เราแสดงออกมาตอนนี้ยังไม่มากพอจะทำให้อีกฝ่ายระวังตัว】
คิดเช่นนั้นแล้ว ซูเฉินก็เริ่มพินิจอีกฝ่าย
【ว้าว! หูสูงชะมัด! อ๊ะ หางนี่ใช่ไหม? มีกี่หางกันเนี่ย? ดูท่าจะเป็นชาวฮีเธอร์ แต่…ตัวเล็กจังเลย กล้าเดินทางมาที่เปลี่ยวขนาดนี้คนเดียว ดูท่าที่เราคิดไว้จะถูก ไม่สิ รู้สึกคุ้น ๆ…】
ยิ่งมอง สายตาของซูเฉินก็ยิ่งไปหยุดอยู่ที่ดาบในอ้อมแขนของอีกฝ่าย พอรู้สึกว่าคุ้นตา เขาก็เลิกคิ้วขึ้นก่อนจะกวาดตามองอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างละเอียดกว่าเดิม
สายตาอันแรงกล้าของซูเฉินย่อมไม่อาจหลุดรอดจากการรับรู้ของซิงเจี้ยนโซ่วอี
ซิงเจี้ยนโซ่วอีเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยตามแรงจ้องมองนั้น ดวงตาสีส้มแดงสงบนิ่งสบตากับซูเฉิน
พอเห็นดวงตาคู่นั้น ซูเฉินก็เบิกตากว้างขึ้นอย่างอดไม่ได้ ถึงกับชะงักไปเล็กน้อย
ชื่อหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว
ซิงเจี้ยนหย่า?
ไม่สิ…
ความคิดนี้เพิ่งผุดขึ้นมา ซูเฉินก็ปัดมันทิ้งทันที คงเป็นแค่ภาพลวงตาที่เกิดจากดวงตาคู่นี้คล้ายกันเท่านั้น
แต่แล้วภาพที่แวบผ่านในวิดีโอตัวอย่างตรงส่วนลึกของความทรงจำก็ทำให้ซูเฉินเบิกตากว้าง เขานึกออกแล้วในที่สุด
หรือว่า…ท่านผู้นั้น!
สีหน้าตกตะลึงของซูเฉินทำให้ซิงเจี้ยนโซ่วอีสั่นไหวแผ่วเบาจนแทบสังเกตไม่เห็น คิ้วที่จับจ้องซูเฉินขมวดแน่นขึ้นกว่าเดิม
ทว่าสายตาของซูเฉินกลับทำให้ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในใจซิงเจี้ยนโซ่วอีอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
【เขา…รู้จักเรางั้นเหรอ? แต่…ดูเหมือนจะมีอะไรแปลก ๆ…】
เมื่อคิดเช่นนี้ ซิงเจี้ยนโซ่วอีก็เหลือบมองแผ่นเหล็กคล้ายบานประตูที่ซูเฉินโยนทิ้งไว้ข้าง ๆ จากนั้นจึงเงยหน้าขึ้นสำรวจซูเฉินอย่างละเอียดอีกครั้ง
ผมสั้นสีดำเปื้อนดินเต็มไปหมด ดูท่าคงไม่ได้ดูแลตัวเองมานานแล้ว
ใบหน้าของเขาประณีต หล่อเหลาและดูเป็นมิตร แม้ตอนนี้จะอยู่ในสภาพมอมแมมจากการเดินทาง แต่ก็ยังปิดบังพื้นฐานหน้าตาดีไม่ได้ ทว่าดูแล้วอายุยังไม่น่ามากนัก
ดวงตาสีดำสุกใสคู่หนึ่งเผยความบริสุทธิ์อยู่ภายใน ไม่มีความดุดันหรือความเจ้าเล่ห์แบบที่จำเป็นต่อการเอาชีวิตรอดในแดนรกร้างเลยสักนิด ช่างไม่เข้ากับสภาพแวดล้อมที่เขาอยู่เสียจริง
เขาสวมเพียงกางเกงตัวหนึ่งที่ขาดจนกลายเป็นเศษผ้า แทบเรียกว่ากางเกงไม่ได้แล้ว แต่ก็ยังพอปกปิดร่างกายได้
ส่วนสูงน่าจะราว 1.8 เมตร รูปร่างโดยรวมดูประณีตมาก ถ้าใส่เสื้อผ้าดี ๆ คงดูดีกว่านี้
กล้ามเนื้อไม่ได้เด่นชัด แต่ส่วนที่ควรมีก็มีครบ แถมยังเห็นเส้นสายได้อย่างละเอียด
เมื่อรวมกับส่วนสูงแล้ว รูปร่างของเขาจึงดูผอมไปสักหน่อย มองเผิน ๆ ไม่น่าใช่คนมีแรงมากนัก แต่ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่าทุกอย่างลงตัว
ใครจะคิดว่าร่างกายที่ดูประณีตเช่นนี้จะมีพลังมากพอทำลายทวีปได้
……