ท่ามกลางกองหินระเกะระกะที่พังถล่มลงมา ร่างหนึ่งกระโดดพรวดออกมาเหมือนราชาวานร จากนั้นก็โชว์ความคล่องตัวของแขนขากลางอากาศ ก่อนจะพุ่งหัวลงพื้นราวกับจรวด ร่างเหยียดตรงทิ่มลงไปในดินที่อยู่ไกลออกไป
“ถุย ๆ ๆ! ฉันก็ไม่ได้ออกแรงเยอะสักหน่อยนี่!”
ซูเฉินดึงร่างท่อนบนขึ้นมาจากดิน แล้วบ้วนน้ำลายคายโคลนในปาก ก่อนจะสบถออกมาอย่างอดไม่ได้
“จิ๊! แรงดีนี่มันแรงดีจริง ๆ!”
ซูเฉินลุกขึ้นยืน มองเสื้อผ้าบนตัวที่แทบจะเหลือแค่ผ้าขี้ริ้ว แล้วก็ยกมือกุมหน้าด้วยความกลุ้มใจ
ซูเฉินทำอะไรไม่ได้ นอกจากเอาเสื้อกับกางเกงมาผูกเข้าด้วยกันให้กลายเป็นกระโปรงกางเกงหน้าตาพิลึก ๆ แต่อย่างน้อยก็ช่วยปกปิดของสงวนได้
ซูเฉินที่เปลือยท่อนบนก้มมองกระโปรงกางเกงบนตัว แล้วจุ๊ปาก
“จิ๊ ก็ได้แค่นี้แหละ อย่างน้อยก็ไม่ต้องวิ่งแก้ผ้าเป็นลิงหัวล้าน แต่รองเท้านี่พังยับเยินแล้ว”
ซูเฉินมองรองเท้าคู่หนึ่งที่แตกเป็นเสี่ยง ๆ อยู่ข้าง ๆ แล้วกุมหน้า
“ไม่เอารองเท้าแล้วกัน ร่างกายฉันตอนนี้แข็งแรงขนาดนี้ เดินเท้าเปล่าก็ไม่เป็นไรหรอก แต่...ถ้าจะเข้าเมืองก็ต้องใส่รองเท้าอยู่ดี เกิดเหยียบโดนอะไรเข้า...อึ๋ย!”
แค่คิดถึงเรื่องนี้ ซูเฉินก็รู้สึกขนลุกขึ้นมา
“ดูท่าต้องรีบหาผู้คนให้เจอแล้ว ยังไม่รู้เลยว่าฉันถูกส่งมาอยู่ในช่วงเวลาไหน ไม่แน่นิวเอรีดูอาจยังสร้างไม่เสร็จ หรือบางทีเมืองเก่าอาจยังไม่ล่มสลายก็ได้ ช่างเถอะ ไม่ต้องคิดแล้ว เอาเป็นว่านี่คือเป้าหมายก่อนก็แล้วกัน”
ซูเฉินพึมพำกับตัวเอง พลางกำหนดทิศทางการพยายามหลังจากนี้ได้เรียบร้อย
ซูเฉินกวาดตามองไปรอบ ๆ ตอนแรกตั้งใจจะหาทิศทาง แต่พอเห็นเสาหินหลายต้นอยู่ไกลออกไป เขาก็ถูมือ รู้สึกคันไม้คันมือขึ้นมาอีกแล้ว
“ช่างเถอะ ยังไงก็คงหาเมืองไม่เจอในทันที ลองทำความคุ้นเคยกับพลังตัวเองอีกหน่อยดีกว่า”
พูดจบ ซูเฉินก็เดินเอื่อย ๆ ไปยังเสาหินเบื้องหน้า
เมื่อมาถึงหน้าเสาหินขนาดมหึมาต้นหนึ่ง ซูเฉินกะประมาณแรงของตัวเอง แล้วชกใส่มันทันที ในชั่วขณะที่หมัดเหวี่ยงออกไป เสาหินทั้งต้นก็ขาดสะบั้นลงเสียงดังสนั่น ส่วนล่างแตกกระจายเป็นเศษหิน แต่ละก้อนพุ่งกระเด็นออกไปราวกับกระสุนปืน ขณะที่ส่วนบนของเสาหินที่ขาดออกเริ่มพังถล่มลงมา ตรงเข้าหาซูเฉิน
ซูเฉินเพียงเหวี่ยงหมัดออกไปอีกครั้ง พื้นดินใต้เท้าพลันยุบตัวลง แรงหมัดที่ห่อหุ้มกำปั้นเอาไว้ซัดเสาหินครึ่งท่อนที่กำลังร่วงลงมาให้แหลกเป็นฝุ่นกลางอากาศ
ทว่าพลังของแรงหมัดยังไม่ลดลง มันพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า เมฆเหนือศีรษะซูเฉินพลันแยกกระจายออกไปโดยรอบ ท้องฟ้าทั้งผืนดูราวกับมีช่องว่างโหว่ขึ้นมาในพริบตา
“ให้ตายสิ ฉันเพิ่งใช้แรงไปแค่สามส่วนเองนะ!”
ซูเฉินเงยหน้ามองทิวทัศน์บนฟ้าที่ตัวเองสร้างขึ้น ความรู้สึกผ่อนคลายอย่างยิ่งพลันเอ่อท้นในใจ ในชั่วขณะนี้เอง เขาเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าพลังความแข็งแกร่งเปลี่ยนสภาพจิตใจของคนเราได้อย่างไร
หลังจากสงบสติอารมณ์ลง ซูเฉินก็ก้มหน้าครุ่นคิดอย่างอดไม่ได้
“ว่าแต่ถ้าฉันโจมตีเต็มกำลังจะเป็นยังไงนะ? รู้สึกว่าตอนนี้ตัวเองแข็งแกร่งจนน่ากลัวเลย!”
ซูเฉินก้มมองกำปั้นที่กำแน่น แววตาค่อย ๆ สงบนิ่งลง
“ฮึบ...ฟู่...งั้นลองดู!”
ซูเฉินถอนหายใจยาว ก่อนแววตามุ่งมั่นจะส่องประกายขึ้นมา
ซูเฉินปรับลมหายใจก่อน จากนั้นก็จัดท่าทาง แยกเท้าทั้งสองข้าง งอเข่าเล็กน้อย กำหมัดแน่น บิดเอวส่งแรงไปยังหัวไหล่ แล้วส่งต่อจากหัวไหล่ไปยังแขน รวบรวมพลังทั้งหมดไว้ที่หมัด ก่อนจะชกออกไป
ปัง! เปรี๊ยะ!
ทันทีที่ชกหมัดนี้ออกไป ซูเฉินก็รู้สึกได้ทันทีว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง สัมผัสของหมัดไม่เหมือนเดิม แต่พอเสียงแตกหักแผ่วเบาดังเข้าหู ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างขึ้นในพริบตา
รอบบริเวณที่หมัดของซูเฉินกระแทกลงไป รอยร้าวโปร่งใสเส้นแล้วเส้นเล่าเริ่มแผ่กระจายออกจากจุดศูนย์กลาง ก่อนจะขยายวงกว้างขึ้นเรื่อย ๆ
เมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนั้น ซูเฉินก็รีบดึงมือกลับตามสัญชาตญาณ ตรงจุดที่หมัดกระแทกมีรอยหมัดโปร่งใสลอยอยู่กลางอากาศ พื้นผิวเต็มไปด้วยรอยร้าว เสียงแตกร้าวดังขึ้นเป็นระยะ ขณะที่รอยแตกยังคงแผ่ขยายออกไปโดยรอบ
เมื่อเห็นภาพนั้น หยาดเหงื่อเย็น ๆ ก็ไหลลงมาจากหน้าผากซูเฉิน เขารู้ตัวแล้วว่าท่าไม่ดีแน่
พื้นใต้เท้ายุบตัวลงทันที เกิดรอยร้าวเป็นใยแมงมุม ซูเฉินพุ่งออกไปประหนึ่งกระสุนปืน เกิดเสียงระเบิดอากาศดังสนั่น
เขาถอยห่างจากบริเวณนั้นด้วยความเร็วที่ยากจะมองตามทัน และในชั่วพริบตาหลังจากระเบิดพลังพุ่งตัวออกมา
บริเวณอากาศที่ถูกชกก็ดังเป๊าะราวกับแก้วแตก
จากนั้นอากาศที่แตกร้าวก็เริ่มยุบตัวเข้าด้านใน แรงดึงกระชากจากห้วงมิติอันน่าสะพรึงกลัวเริ่มฉุดรั้งสสารทุกอย่างรอบข้าง พัดพาพวกมันเข้าไปในรอยแยกที่กำลังพังทลาย
บางครั้งจะมีสายธารมิติที่คมกริบพุ่งออกมาจากรอยร้าว ฟันพื้นผิวโลกเกิดเป็นรอยแยกบางเฉียบราวเส้นผม แต่ลึกเกือบ 1,000 ลี้
แต่ไม่นาน รอยแยกมิติก็เริ่มสมานตัวเองตามธรรมชาติ เพียงชั่วครู่ก็หายไปอย่างสมบูรณ์
ถึงอย่างนั้น แม้รอยแยกจะคงอยู่เพียงช่วงสั้น ๆ แต่มันก็ทิ้งร่องรอยที่ไม่อาจลบเลือนไว้บนพื้นโลก
เมื่อเห็นหายนะที่ตัวเองก่อสงบลงในที่สุด ซูเฉินก็ยกมือตบอกด้วยความหวาดผวาที่ยังไม่จางหาย
“ฟู่...ยังดีที่มิติของโลกนี้สมานตัวเองได้ ยังดีที่ไม่ยุบตัวลงไปอีก ยังดี ๆ เกือบจะปลดล็อกความสำเร็จ ‘ทำลายโลก’ ทั้งที่เพิ่งมาถึงไม่ถึงวัน...ฟู่”
ซูเฉินก้าวไปยังขอบเขตที่รอยแยกมิติแผ่ผลกระทบถึง แล้วมองออกไปเบื้องหน้า พื้นดินที่เขาเพิ่งยืนอยู่เมื่อครู่นี้ ตอนนี้เหมือนถูกช้อนตักออกไป เหลือเพียงหลุมขนาดใหญ่รัศมีประมาณ 1 กิโลเมตร
เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ซูเฉินก็กลืนน้ำลาย ขาเริ่มอ่อนขึ้นมาอย่างอดไม่ได้
“เชี่ยเอ๊ย ตกใจแทบตาย! คำอธิบายของความสามารถก็ไม่ยอมบอกให้ชัด ๆ แค่ลองทดสอบดูว่าแข็งแกร่งแค่ไหน เกือบทำตัวเองตายไปแล้ว ดีที่หนีออกมาได้ทัน ไม่งั้นถ้าถูกดูดเข้าไปก็ไม่รู้จะเกิดอะไรขึ้น”
ซูเฉินมองความเสียหายที่ตัวเองก่อขึ้นอีกครั้ง แล้วเลียริมฝีปาก
“ฉัน...ดูเหมือนจะกลายเป็นภัยพิบัติที่ใหญ่ที่สุดของโลกนี้ไปแล้ว...แต่พลังระดับนี้มาอยู่ในโลกเซ็นซีโร่ มันจะเสียของไปหน่อยหรือเปล่า?”
ซูเฉินตบอกตัวเอง แต่ก็ยังรู้สึกหวาดผวาอยู่บ้าง จากนั้นก้มมองหมัดของตัวเองแล้วเบ้ปาก
“เฮ้อ...ถ้าฉันมีพลังสายมิติก็คงดี จะได้ส่งศัตรูเข้าไปข้างในให้หมด จิ๊ ๆ ๆ ว่าแล้วทำไมพวกตัวละครที่มีกลไกสุดกวนถึงได้เจ้าเล่ห์กันนัก เฮ้อ...พวกสายค่าสถานะอย่างเราต้องพึ่งฝีมือมากเกินไป เจอพวกตัวละครกลไกจุกจิกแบบนี้ แค่จะเข้าไปประชิดตัวยังยากเลย”
แน่นอนว่า ถ้านายยอมให้ฉันเข้าไปประชิดได้จริง ๆ มันก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง ซูเฉินเสริมในใจเงียบ ๆ
หลังจากเรื่องนี้ ซูเฉินก็เข้าใจพลังของตัวเองในตอนนี้แล้ว
พลังโจมตีเป้าหมายเดี่ยวสูงจนน่าเหลือเชื่อ ถึงขั้นชกทะลุมิติและลบล้างทุกสิ่งได้ แต่ถ้าเร่งพลังทั้งหมดให้มุ่งโจมตีจุดเดียว ก็ยังไม่ถึงขั้นชกทำลายแผ่นดินใหญ่ได้ในหมัดเดียว เหมือนกุ้งตั๊กแตนเลย
ถ้าพลังส่วนเกินไม่ได้ถูกห้วงมิติที่แตกสลายกลืนหายไป แค่ลบเมืองทั้งเมืองให้ราบก็ยังทำได้สบาย
แต่ถ้าไม่เลือกชกทะลุมิติ แล้วเลือกอัดพลังทั้งหมดลงพื้นแทน หมัดเดียวก็เพียงพอจะก่อหายนะร้ายแรงถึงขั้นทำลายแผ่นเปลือกโลก
พื้นดินรัศมี 10 กิโลเมตรจะถูกลบหายไป พื้นผิวโลกที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางกว่าร้อยกิโลเมตรจะกลายเป็นไอและยุบตัวลงในพริบตา ส่วนพื้นผิวโลกยาวเกือบ 1,000 ลี้จะถูกปรับสภาพใหม่ในทันที
แผ่นดินใหญ่ที่อยู่ตรงนั้นจะเต็มไปด้วยหุบเหวแตกร้าว แผ่นดินไหวครั้งใหญ่ระดับ 11 ขึ้นไปจะเกิดขึ้นทั่วโลก แผ่นเปลือกโลกจะแตกหักและเคลื่อนตัวเหลื่อมกัน
การเปลี่ยนแปลงทางธรณีวิทยาต่อเนื่องกันเป็นทอด ๆ จะกระตุ้นให้ภูเขาไฟทั่วโลกระเบิดพร้อมกัน รวมถึงก่อให้เกิดสึนามิครั้งมหึมา
ถึงขั้นทำให้สิ่งมีชีวิตสูญพันธุ์ครั้งใหญ่ได้อย่างแน่นอน
。。。。。。