ตอนนี้เจียงหมิงก็เห็นเฉินจื่ออวี้กับหยางเวยแล้ว
หยางเวยสวมกางเกงยีนส์รัดรูปสีน้ำเงิน ด้านบนเป็นเสื้อถักตัวหลวม เผยให้เห็นไหปลาร้าสวยและสายเสื้อชั้นใน ใบหน้ารูปไข่เรียวได้รูปดูเขินอายและเย้ายวนขึ้นหลายส่วนเมื่ออยู่ใต้แสงอาทิตย์ยามเย็น
ส่วนเฉินจื่ออวี้แต่งตัวเซ็กซี่สะดุดตาเป็นพิเศษ
กระโปรงหนังสั้นรัดรูปโอบรับเรียวขาในถุงน่องสีดำที่ทั้งยาวและได้สัดส่วน ส่วนท่อนบนเป็นเสื้อชีฟองคอกลมที่บางจนมองทะลุได้เล็กน้อย ยิ่งขับให้เธอดูสวยเนี้ยบและร้อนแรง
ในชั่วขณะนั้น...เจียงหมิงเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่างขึ้นมาแล้ว
พอจักรยานเคลื่อนเข้ามาใกล้ เย่หนานซูก็จัดผมยุ่ง ๆ เล็กน้อย ริมฝีปากแดงค่อย ๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม “หยางเวย เธอเป็นคนทิ้งเจียงหมิงเองไม่ใช่เหรอ แล้วยังมาที่นี่อีกทำไม? แล้วเธอล่ะจื่ออวี้ มายุ่งอะไรด้วย?”
เจียงหมิงกระตุกมุมปาก จะดูไม่ออกได้ยังไงว่าเย่หนานซูหมายถึงอะไร?
ถ้าเป็นเมื่อหลายเดือนก่อน เจียงหมิงคงต้องกระอักกระอ่วนกับสถานการณ์แบบนี้แน่
แต่ตอนนี้เขากลับนิ่งมาก
อยู่มหาวิทยาลัยจิ่งเฉิงมาสามปี เรื่องที่พวกผู้ชายชอบเอามาคุยกันลับหลังมากที่สุดก็คือสาวงามประจำมหาวิทยาลัยทั้งสี่ มีคนพูดว่า ต่อให้ต้องอายุสั้นลงสิบปี ขอแค่จีบสาวงามได้สักคนก็ยอมทั้งนั้น ตอนนี้หน้าห้องเช่าซอมซ่อของเขามีสาวงามสามในสี่คนมารวมตัวกัน ช่างครึกครื้นจริง ๆ...
หยางเวยก้มหน้าลงด้วยความละอาย
เฉินจื่ออวี้เองก็ทำตัวไม่ถูกอยู่บ้าง “เมื่อคืนเวยเวยลืมของไว้ที่ห้องเช่าของเจียงหมิง ฉันก็เลยมากับเวยเวยเพื่อเอาของกลับไป แต่บางคนกลับไม่เห็นแก่ความเป็นเพื่อนเลย เวยเวยเพิ่งเลิกกับแฟนแท้ ๆ ไม่เพียงไม่มาอยู่เป็นเพื่อน ยังฉวยโอกาสเข้าหาอีก หน้าด้านจริง ๆ”
หยางเวยอ้าปากค้างมองเฉินจื่ออวี้ พลางคิดในใจว่า เธอมาอยู่เป็นเพื่อนฉันตอนไหน? เธอเคยเห็นแก่ความเป็นเพื่อนกับฉันด้วยเหรอ? อีกอย่าง ฉันก็ไม่ได้ลืมของไว้ที่นี่สักหน่อย...
แต่หยางเวยเองก็หาข้ออ้างที่เหมาะกว่านี้ไม่ได้ จะให้พูดตรง ๆ ว่าเสียใจที่เลิกกันงั้นเหรอ? แบบนั้นก็โดนคนอื่นหัวเราะเยาะพอดี
ผู้ชายอาจชอบมโนถึงสาว ๆ กันลับหลัง แต่พอเจอตัวจริงกลับรักษาหน้า ทำท่าทางเป็นสุภาพบุรุษกันเสียอย่างนั้น
ผู้หญิงก็ไม่ต่างกันหรอก แถมยังห่วงหน้าตายิ่งกว่าผู้ชายอีก
หยางเวยจึงกล้ำกลืนความอับอายแล้วพยักหน้า “อืม ฉันลืมของไว้หน่อย จื่ออวี้ก็เลยมากับฉันเพื่อเอากลับไป”
เย่หนานซูแอบคิดว่า ‘ปากแข็งจริง ๆ’ แต่กลับกอดเจียงหมิงแน่นขึ้นกว่าเดิม แล้วยังเอนหัวพิงแผ่นหลังเขาอีกด้วย
หยางเวยทนไม่ไหว ในที่สุดก็ถามออกมา “หนานซู เธอกับเจียงหมิงไปทำอะไรกันมา?”
ตอนถาม หยางเวยรู้สึกประหม่าอย่างมาก
เพราะตอนนี้ท่าทางสนิทสนมของเย่หนานซูกับเจียงหมิงดูเหมือนเพิ่งไปเปิดห้องกันมา
เย่หนานซูต้องการให้เป็นแบบนั้นพอดี ตอนลงจากรถ เธอพลันร้อง “โอ๊ย” แล้วเอนตัวไปหาเจียงหมิง หางตาคอยเหลือบมองผู้หญิงอีกสองคนอยู่ตลอด “ฉันกับเจียงหมิงทำอะไรกันแล้วทำไมต้องบอกพวกเธอด้วย เจียงหมิง ขาฉันเจ็บมากเลย พยุงฉันขึ้นไปนั่งพักข้างบนหน่อย”
เจียงหมิงได้รับความช่วยเหลือจากเย่หนานซูมาก่อน จึงไม่สะดวกจะปฏิเสธ เขากางขาตั้งจักรยาน มือข้างหนึ่งถือกระดาษลัง อีกข้างประคองเย่หนานูขึ้นไปชั้นบน
ตอนเดิน เย่หนานซูจงใจบิดสะโพกทุก ๆ สามก้าว ราวกับเพิ่งผ่านเรื่องบางอย่างมา
ขึ้นบันไดไปได้สองขั้น เย่หนานซูก็หันกลับมาพูดว่า “พวกเธอไม่ได้จะมาเอาของที่บ้านเหรอ? เอาแล้วก็รีบกลับไปสิ ฉันกับเจียงหมิงยังจะไปกินปิ้งย่างกันอีก”
ซี้ด!
เฉินจื่ออวี้กับหยางเวยสูดหายใจเฮือกพร้อมกัน ดวงตาเบิกกว้าง
เป็นผู้หญิงเหมือนกันแท้ ๆ จะเดาไม่ออกได้ยังไงว่าเย่หนานซูกับเจียงหมิงทำอะไรกันมา?
เฉินจื่ออวี้กัดฟันพึมพำ “นังร่าน! เพื่อนรักกำมะลอ เวยเวย เราขึ้นไปกัน... เอ๊ะ อย่าเพิ่งไปสิ ยังต้องขึ้นไปเอาของนะ”
“เอาบ้าอะไรล่ะ เธอก็เป็นเพื่อนกำมะลอเหมือนกัน!” หยางเวยเดินจากไปอย่างรวดเร็วด้วยท่าทางบิดขา ใบหน้าหม่นหมองซีดเผือดไร้สีเลือด
ถ้าไม่มีเพื่อนสองคนนี้คอยก่อเรื่อง หยางเวยคงคิดว่าการเลิกกับเจียงหมิงเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องที่สุด
แต่ตอนนี้...เธอเริ่มเสียใจแล้ว
เฉินจื่ออวี้รีบตามไปคว้าแขนหยางเวยไว้ “เธอจะยอมแพ้ทั้งอย่างนี้จริง ๆ เหรอ?”
หยางเวยถามกลับ “เจียงหมิงกับหนานซูไปเปิดห้องกันแล้ว ฉันจะทำอะไรได้อีก?”
เฉินจื่ออวี้พูดว่า “เพิ่งขึ้นปีสี่เองนะ ถ้าวันนี้เรายอมแพ้ ยัยหนานซูคนนั้นก็จะข่มเราไปทั้งปี เธอทนได้เหรอ?”
เทียบกับความเย้ายวนแบบเก็บอาการของหยางเวยแล้ว นิสัยของเฉินจื่ออวี้เด็ดขาดและเผ็ดร้อนกว่ามาก
ครั้งหนึ่งมีผู้ชายคนหนึ่งอาศัยจังหวะที่คนเยอะในงานเลี้ยง พยายามโอบเอวเธอ ผลคือโดนเธอตบหน้ากลับไปฉาดใหญ่ทันที
ตั้งแต่นั้นมา ฉายาสาวงามจอมเผ็ดร้อนก็ตกเป็นของเฉินจื่ออวี้
ผู้ชายที่ใจไม่แข็งพอแทบไม่กล้าเป็นฝ่ายเข้าไปคุยกับเธอด้วยซ้ำ
ตอนนี้หยางเวยรู้สึกสิ้นหวังสุดขีด “ฉันเป็นคนตัดสินใจเอง ต่อให้ทนไม่ได้ก็ต้องทน ถือว่าฉันหาเรื่องใส่ตัวเอง”
เฉินจื่ออวี้ไม่ยอมปล่อยมือ หลังจากใช้ข้ออ้างว่ามากับหยางเวยเพื่อเอาของเมื่อครู่ เธอก็ตระหนักอย่างลึกซึ้งว่าหยางเวยเป็นพันธมิตรที่สำคัญแค่ไหน
อย่างไรเสียหยางเวยก็เป็นแฟนเก่าของเจียงหมิง ทั้งคู่มีพื้นฐานความสัมพันธ์กันมาตั้งสามปี
ถ้าเธอใช้สถานะเพื่อนสนิทของหยางเวย ก็จะเข้าใกล้เจียงหมิงได้ง่ายขึ้นมาก
ไม่อย่างนั้น ในสถานการณ์ที่เธอแพ้เย่หนานซูไปก่อนหนึ่งรอบ หากจะพลิกสถานการณ์ด้วยตัวคนเดียว...คงยากเกินไป
คิดได้ดังนั้น เฉินจื่ออวี้ก็เริ่มให้กำลังใจพันธมิตร “อย่าโดนรัศมีของเย่หนานซูข่มเอาสิ เธอไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นหรอก เมื่อกี้ที่จงใจอวด ก็ยิ่งแสดงว่าเธอรู้สึกผิดอยู่ในใจ
เปิดห้องแล้วจะทำไม? ตราบใดที่พวกเขายังไม่ได้ตกลงคบกัน เราก็ยังมีโอกาส ไม่สิ ต่อให้ตกลงคบกันแล้ว เราก็ยังแย่งแฟนคนอื่นได้ ประเด็นสำคัญไม่ได้อยู่ที่หนานซู แต่อยู่ที่เจียงหมิงคิดยังไงต่างหาก”
หยางเวยอ้าปากค้าง
ยังแย่งแฟนคนอื่นกลับมาได้ด้วยเหรอ?
เธอรู้อยู่แล้วว่าเฉินจื่ออวี้ก็เป็นเพื่อนกำมะลอเหมือนกัน ที่ตอนนี้เข้ามาตีสนิทกับเธอก็แค่ต้องการใช้เธอเป็นสะพานเพื่อเข้าใกล้เจียงหมิงเท่านั้น
ถ้าอยากทวงเจียงหมิงกลับคืนมา เฉินจื่ออวี้ก็เป็นพันธมิตรที่เก่งมากจริง ๆ
อย่างไรเสียเธอก็เป็นฝ่ายนอกใจเจียงหมิง อีกฝ่ายย่อมไม่พอใจเธอแน่ ถ้าเธอเข้าไปหาเขาตรง ๆ...ทั้งเรื่องหน้าตาและความรู้สึกก็ทำให้เธอเผชิญหน้ากับเจียงหมิงไม่ได้
ใช้เฉินจื่ออวี้เป็นคนกลางช่วยผ่อนแรงกระแทก ผลลัพธ์ย่อมดีกว่ามาก
ยิ่งไปกว่านั้น พันธมิตรอย่างเฉินจื่ออวี้ยังมีข้อดีอีกอย่าง นั่นคือพูดตรงและเปิดเผย...ดีกว่าเย่หนานซูที่ชอบใช้แผนการลับ ๆ ล่อ ๆ มาก
หยางเวยตระหนักอย่างลึกซึ้งว่า ในบรรดาพวกเธอสามคน สถานการณ์ของตัวเองย่ำแย่ที่สุด และการทวงเจียงหมิงกลับคืนมาก็ยากที่สุดด้วย
แต่เธอจะยอมตกรอบไปทั้งอย่างนี้จริง ๆ เหรอ?
สาวงามทั้งสามต่อหน้าเป็นเพื่อนรักกัน แต่ลับหลังแข่งขันกันอย่างดุเดือด
เฮ้อ!
หยางเวยสูดหายใจเข้าลึก ๆ “แล้วเธอว่าตอนนี้เราควรทำยังไง?”
เฉินจื่ออวี้ตอบ “ในเมื่อเรามาเอาของ ก็ขึ้นไปเอาของกันก่อน รักษาภาพลักษณ์ของเราไว้ก่อนแล้วค่อยว่ากัน”
หยางเวยถาม “เอาของเสร็จแล้วก็ต้องเดินคอตกกลับไปอยู่ดีไม่ใช่เหรอ?”
เฉินจื่ออวี้ว่า “ถึงตอนนั้นเธอก็แกล้งทำเป็นเจ็บขา แล้วหาเรื่องอยู่ต่อสิ เจียงหมิงเป็นคนทำให้เธอต้องเป็นแบบนี้ เขาคงไล่เธอไปไม่ลงหรอก”
“แล้วเธอล่ะ?”
“ฉันเป็นเพื่อนสนิทเธอ ก็ต้องอยู่ดูแลเธออยู่แล้วสิ ฉันจะได้ถือโอกาสพูดกับเย่หนานซูสักสองสามคำ มื้อดึกของเธอกับเจียงหมิงคืนนี้ก็จะอดกินพอดี เราร่วมมือกันพลิกเกมกลับมาก่อน อย่าปล่อยให้ยัยหนานซูคนนั้นได้ใจอยู่ฝ่ายเดียว”
หยางเวยลองคิดดูแล้ว รู้สึกว่าการดึง “ศัตรูตัวฉกาจ” อย่างเย่หนานซูลงมาก่อนเป็นแผนที่ทำได้จริงและเร่งด่วน
ถึงตอนนั้นเหลือแค่เฉินจื่ออวี้คนเดียว เธอโดดเดี่ยวไร้พวก โอกาสสูงว่าจะสู้ตัวเองไม่ได้
“ได้”