“เดินผ่านแล้วอย่าพลาด! อัลบั้มใหม่ของเจย์ โจว เพลง ‘ชีหลี่เซียง’ เลือกได้ตามใจ สี่แผ่นแค่ 10 หยวนเท่านั้น...”
เจียงหมิงไม่รู้เลยว่าห้องพัก 404 กำลังเกิดพายุลูกใหญ่ ตอนนี้เขายังตะโกนเรียกลูกค้าอยู่ริมถนนเหมยหลิน
ถ้าเป็นเมื่อไม่กี่เดือนก่อน เจียงหมิงยังเป็นนักศึกษาที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือ แค่ต้องออกไปแจกใบปลิวก็ยังอายจนไม่กล้าพูด
แต่หลังจากถูกหลอกไปเข้าขบวนการแชร์ลูกโซ่ และผ่านการเฆี่ยนตีจากสังคมอย่างไร้ปรานี ตอนนี้เขากลับรู้สึกว่าหน้าตามันจะสำคัญอะไรนักหนา
เรียนหนังสือก็ไม่ได้สำคัญอะไรนักหนา หาเงินได้ต่างหากถึงจะเป็นความสามารถที่แท้จริง
พ่อแม่ยอมขายแม้กระทั่งหม้อไหเพื่อส่งเขาเรียนมหาวิทยาลัย สุดท้ายแล้วก็ไม่ใช่เพราะอยากให้เขาเรียนอย่างเดียว แต่หวังให้เขาเปลี่ยนชะตาชีวิตด้วยการศึกษา จะได้ไม่ต้องทำนาไปตลอดชีวิต
ถ้าเขาหาเงินได้สักแปดแสนหรือหนึ่งล้านหยวน แล้วขับรถบีเอ็มดับเบิลยูกลับบ้านเกิด ต่อให้พูดตรง ๆ ว่าถูกไล่ออกจากโรงเรียนเพราะเข้าไปพัวพันกับแชร์ลูกโซ่ พ่อแม่ก็คงไม่ถือสา
แต่การหาเงินแปดแสนหรือหนึ่งล้านหยวนไม่ใช่เรื่องง่าย แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยด้วยซ้ำ
ตั้งแผงขายของมาสามวัน เงินที่ได้จากการขายเทปยังไม่พอใช้จ่ายเลย
เทปเต็มลังใบใหญ่นี่ก็ยังเป็นของที่เขาขอเครดิตมาจากเจ้าของร้านขายแผ่นเสียงเจ๊หง ถ้าขายไม่ออก...เขาคงต้องทำงานหนักให้เจ๊หงฟรีครึ่งเดือน
แต่เจียงหมิงยังไม่ยอมแพ้ เขาคำนวณเรื่องนี้ไว้ในใจแล้วว่า
ปี 2004 จีดีพีต่อหัวของประเทศเพิ่งทะลุ 10,000 หยวน ค่าแรงรายเดือนของคนงานทั่วไปอยู่ที่พันกว่าหยวน ถ้าขายเทปตามแผง หักต้นทุนกับค่ากินอยู่แล้ว เดือนหนึ่งอย่างมากก็เก็บได้ 500 หยวน ต้องเก็บถึงสิบหกปีกว่าจะมีเงินหนึ่งล้าน...
เพราะอย่างนั้นเจียงหมิงจึงคิดอยู่เสมอว่า จะใช้การขายเทปสะสมทุนก้อนแรก แล้วค่อยไปทำอย่างอื่นได้หรือไม่
ขยันอย่างเดียวไม่มีทางร่ำรวย ต้องหา “จุดงัด” ที่จะขยายกิจการให้ได้
เช้าอันแสนวุ่นวายผ่านไปอย่างรวดเร็ว แต่ขายได้แค่ 10 หยวน
หักต้นทุน 7 หยวนแล้ว เหลือกำไรน่าสงสารแค่ 3 หยวน
พ่อค้าแม่ค้าส่วนใหญ่ไปซื้อข้าวกล่องกินกัน เจียงหมิงเสียดายเงิน เลยซื้อซาลาเปาลูกเล็กมาเข่งหนึ่ง นั่งแทะอยู่หน้าแผงพลางตะโกนเรียกลูกค้า
จู่ ๆ กลิ่นหอมก็ลอยมากระทบจมูก
ตามด้วยเรียวขาคู่งามได้สัดส่วนในสายตา รองเท้าส้นสูงสีดำพื้นแดงกระทบพื้นดัง “กึก กึก กึก” ขณะเดินเข้ามา
เมื่อไล่สายตาขึ้นไป เขาก็เห็นรูปร่างสมส่วนที่ถูกโอบรัดด้วยเดรสสายเดี่ยวสีแดงไวน์...พอเห็นใบหน้างดงามไร้ที่ติ เจียงหมิงก็สะดุ้ง
เธอคือเย่หนานซู เพื่อนร่วมห้องของหยางเวย
ก่อนหน้านี้เคยเจอกันตอนนัดกินข้าวอยู่บ่อย ๆ แต่ไม่ได้สนิทกัน
ทั้งหน้าตาและบรรยากาศรอบตัวของเย่หนานซูโดดเด่นเกินไป ผู้ชายที่เกิดมาในครอบครัวธรรมดา...แทบไม่มีความกล้าพอจะคุยกับดาวเด่นของมหาวิทยาลัยอย่างเธอ
แต่เจียงหมิงผ่านการเฆี่ยนตีจากสังคมมาแล้ว เขาไม่รู้สึกอึดอัดแม้แต่น้อย
“ดาวเด่นเย่ มาทำอะไรแถวนี้เหรอ?”
เย่หนานซูจัดหน้าม้าที่รุงรังให้เข้าที่ เสียงของเธอทุ้มกังวานแบบผู้ประกาศข่าวหญิง “พอดีฉันมาเดินเล่นแถวนี้ แล้วก็เห็นนายเข้าโดยบังเอิญ บังเอิญจังเลยนะ”
“นั่นสิ บังเอิญจริง ๆ” เจียงหมิงไม่อายที่เย่หนานซูจะเห็นสภาพตกอับของตัวเอง จึงตอบอย่างสบาย ๆ
เย่หนานซูจับชายกระโปรงแล้วค่อย ๆ ย่อตัวลง “แนะนำเทปให้ฉันสักสองสามแผ่นสิ”
เจียงหมิงพูดตามตรง “คุณหนูบ้านรวยอย่างเธอยังซื้อเทปเถื่อนอีกเหรอ? คุณภาพเสียงไม่รับประกันนะ...”
“เป็นธุรกิจของเพื่อนมหาวิทยาลัยทั้งที ฉันก็ต้องช่วยอุดหนุนสิ” เย่หนานซูยื่นมือไปเลือกเทปเอง
เจียงหมิงกลืนซาลาเปาลงไป ก่อนเริ่มแนะนำเทปให้เธอ
ทั้งคู่คุยกันเป็นพัก ๆ จนค่อย ๆ สนิทสนมกันมากขึ้น
“ตอนประถมฉันออกไปช่วยพ่อขายของริมทาง ตะโกนเรียกลูกค้าขายพะโล้อยู่บ่อย ๆ ต่อมาธุรกิจพ่อไปได้ดีจนเปิดร้านสาขา บ้านเราก็เริ่มสบายขึ้น พ่อชอบพูดว่า ผู้ชายควรยืนหยัดด้วยลำแข้งตัวเอง หาเงินด้วยความสามารถจริง ๆ
เทียบกับผู้ชายในมหาวิทยาลัยที่ใช้เงินพ่อแม่เรียนหนังสือแล้ว นายโดดเด่นกว่ามาก ฉัน เย่หนานซู นับถือผู้ชายแบบนี้ที่สุด”
เย่หนานซูเติบโตมาในครอบครัวร่ำรวย ตั้งแต่เด็กก็ซึมซับแนวคิดทางธุรกิจ ทำให้มีความคิดเป็นผู้ใหญ่กว่าผู้หญิงวัยเดียวกันมาก
เจียงหมิงเห็นด้วยกับเธออย่างยิ่ง รู้สึกว่าดาวเด่นเย่คนนี้ไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่นที่รู้จักแต่เปรียบเทียบตัวเองกับคนอื่น
ไม่นานเย่หนานซูก็เลือกเทปสี่แผ่น แล้วยื่นเงิน 10 หยวนให้เจียงหมิง
เจียงหมิงทอนเงินให้เธอ 3 หยวนอย่างคล่องแคล่ว “เธอมาช่วยอุดหนุนเพื่อนมหาวิทยาลัย ฉันก็ไม่ควรเอากำไรจากเธอหรอก”
ถ้าเป็นเพื่อนมหาวิทยาลัยทั่วไป เจียงหมิงคงรับเงิน 10 หยวนไปตรง ๆ
เงิน 3 หยวนก็เป็นกำไรเหมือนกัน
แต่เย่หนานซูมีฐานะดี แถมยังเป็นดาวเด่นของมหาวิทยาลัย มีอิทธิพลไม่น้อย
เจียงหมิงไม่รังเกียจที่จะผูกมิตรกับเธอไว้
แม้เขาจะเพิ่งอายุ 20 ปี แต่เคยผ่านความผันผวนครั้งใหญ่ในชีวิต ทั้งขบวนการแชร์ลูกโซ่และการถูกไล่ออกจากมหาวิทยาลัย เขาจึงเข้าใจธรรมชาติคนและรู้จักคว้าโอกาสแล้ว
แชร์ลูกโซ่คืออะไรน่ะหรือ?
มันคือสุดยอดผลงานของศิลปะการล้างสมองมนุษย์
เจียงหมิงเข้าใจอย่างลึกซึ้งถึงวิธีโน้มน้าวใจ การควบคุมอารมณ์ จิตวิทยาฝูงชน และความโลภของมนุษย์...
ถ้าเย่หนานซูมองน้ำใจของเขาเป็นแค่การเกรงใจ ผู้หญิงคนนี้ก็คงตื้นเขินเกินไป ไม่คู่ควรจะคบหา
แต่ถ้าเธอมองออกว่าน้ำใจครั้งนี้ของเขาไม่ใช่เรื่องง่าย ก็ถือว่าคบหาได้
เย่หนานซูหัวเราะคิก เสียงหัวเราะสดใสชวนให้รู้สึกเหมือนสายลมฤดูใบไม้ผลิพัดผ่าน “งั้นฉันก็เอาเปรียบนายฟรี ๆ ไม่ได้สิ ฉันช่วยขายเทปให้นายเอง”
เจียงหมิงแปลกใจมาก แต่ปากกลับตอบว่า “แบบนั้นจะดีเหรอ...”
“ฉันเป็นเพื่อนสนิทของเวยเวย ถือว่าช่วยเวยเวยขอโทษแทนแล้วก็ปลอบใจนายที่หัวใจบอบช้ำด้วยไง” เย่หนานซูพูดพลางดึงเจียงหมิงออกไป แล้วนั่งลงบนเก้าอี้พับ “เอามือถือมาให้ฉันก่อน ฉันจะบันทึกเบอร์ฉันไว้”
เจียงหมิงไม่ปฏิเสธการแสดงน้ำใจของดาวเด่นเย่ เขายื่นโทรศัพท์โนเกียมือสองให้เธอ
เย่หนานซูรับโทรศัพท์แล้วหันข้าง ก่อนจะหาเบอร์ของหยางเวยได้อย่างรวดเร็ว แล้วตั้งค่า “ปิดเสียงสายเรียกเข้า” กับ “ปิดเสียงข้อความ”
จากนั้นก็เพิ่มเบอร์ของเฉินจื่ออวี้เข้า “บัญชีดำ”
แล้วค่อยกรอกเบอร์โทรศัพท์ของตัวเอง ตั้งชื่อไว้ว่า “หนานซู”
เย่หนานซูโทรเข้าเบอร์ตัวเองแล้วค่อยวางสาย ก่อนส่งโทรศัพท์คืนให้เจียงหมิง “เรียบร้อย”
เจียงหมิงยัดโทรศัพท์ใส่กระเป๋าทันที
แต่เขารู้ว่าเย่หนานซูคงไม่ได้แค่บันทึกเบอร์
ตอนแทะซาลาเปาเมื่อครู่ เจียงหมิงคอยเหลือบมองเธอจากหางตาตลอด
บันทึกเบอร์อย่างเดียวต้องใช้เวลานานขนาดนั้นเชียวหรือ?
เห็นชัด ๆ ว่าทำอย่างอื่นด้วย
แค่เขาไม่พูดออกมาเท่านั้น
บทเรียนที่สำคัญที่สุดที่เจียงหมิงได้จากการคลุกคลีอยู่ในแหล่งกบดานของขบวนการแชร์ลูกโซ่มาหลายเดือนก็คือ เจอเรื่องที่ไม่เข้าใจ ให้ดูก่อน เรียนรู้ก่อน อย่าเอาแต่ถามสุ่มสี่สุ่มห้า ต้องรู้จักเก็บงำความคิดไว้ในใจ
เห็นเย่หนานซูก้มหน้าจัดเทป เจียงหมิงจึงฉวยโอกาสหยิบโทรศัพท์ออกมาดู เบอร์ของหยางเวยถูกตั้งให้ปิดเสียง ส่วนเบอร์ของเฉินจื่ออวี้ถูกเพิ่มเข้าในบัญชีดำ
เจียงหมิงจ้องหน้าจออยู่สามวินาที ก่อนจะเงียบ ๆ ยัดโทรศัพท์กลับเข้ากระเป๋า
ดาวเด่นอันดับหนึ่งของมหาวิทยาลัยจิ่งเฉิงจู่ ๆ ก็โผล่มาบังเอิญเจอเขา แถมยังช่วยขายเทป แล้วก็เพิ่มเพื่อนสนิทสองคนของเธอเข้าบัญชีดำอีก...
เธอคิดจะทำอะไรกันแน่?
หลังจากถูกขบวนการแชร์ลูกโซ่หลอกมาแล้วครั้งหนึ่ง เจียงหมิงก็ไม่เชื่อเรื่องดี ๆ ที่หล่นมาจากฟ้า และระแวดระวัง “ความใจดีที่ไม่มีเหตุผล” เป็นทุนเดิม
แต่ถึงจะระแวดระวัง เขาก็ไม่ได้ผลักไสเย่หนานซูออกไป อย่างน้อยตอนนี้เธอก็ไม่ได้มีเจตนาร้าย
ถึงจะยังมองความคิดของเธอไม่ออก แต่เขารอให้เธอเผยออกมาเองได้
ต่อมาเย่หนานซูก็เริ่มตะโกนเรียกลูกค้า
เสียงของเธอไพเราะมาก พออยู่กลางถนนก็ยิ่งดึงดูดความสนใจ เมื่อรวมกับหน้าตาสวยและการแต่งตัวที่ทั้งเซ็กซี่ทั้งดูมีระดับ ก็เรียกลูกค้าผู้ชายให้เข้ามาได้ไม่น้อย
งานของเจียงหมิงเลยง่ายขึ้น แค่ส่งของแล้วรับเงินก็พอ
แต่เขาก็ไม่ได้อยู่ว่าง เขาคอยสังเกตเย่หนานซู
ทุกครั้งที่เย่หนานซูทักลูกค้า ประโยคแรกของเธอไม่เคยเป็น “เดินผ่านแล้วอย่าพลาด” แต่จะพูดว่า “พี่ชาย ใส่เสื้อตัวนี้แล้วดูดีจัง” หรือ “พี่สาวซื้อกระเป๋าใบนี้มาจากไหนเหรอ รสนิยมดีมากเลยค่ะ”
ชมคนก่อนแล้วค่อยขายของ
พอลูกค้าได้ฟังคำชมจนชื่นใจ ก็หยิบเงินจ่ายเร็วขึ้นกว่าเดิมไม่ต่ำกว่าสองเท่า
เธอยังมีนิสัยอย่างหนึ่ง ทุกครั้งที่ลูกค้าลังเล เธอไม่ลดราคา แต่เพิ่มมูลค่าให้แทน “ซื้อเทปเพิ่มอีกสี่แผ่น ฉันแถมสมุดเนื้อเพลงให้อีกเล่มนะ ลายมือฉันเขียนเองเลย”
สมุดเนื้อเพลงเป็นของที่เจียงหมิงคัดไว้ตอนว่าง ๆ เย่หนานซูไปเจอเข้าพอดีแล้วเอามาใช้
ต้นทุนแทบจะเป็นศูนย์ แต่ลูกค้ารู้สึกเหมือนได้ของแถม จึงควักเงินจ่ายตรงนั้นเลย
เจียงหมิงจดจำทุกอย่างไว้ในใจ
หลังจากยุ่งอยู่สี่ชั่วโมง เทปเต็มลังใบใหญ่ก็ขายหมด
เจียงหมิงนับธนบัตรยับ ๆ กองใหญ่ รวมแล้วได้ถึง 600 หยวน มากกว่ายอดขายรวมตลอดสามวันที่ผ่านมาซะอีก
คนสวยได้เปรียบในการขายของโดยธรรมชาติ
ไม่น่าแปลกใจเลยที่ร้านค้าและบริษัทมากมายจะเขียนไว้ในประกาศรับสมัครพนักงานขายว่า ต้องมีหน้าตาดีและบุคลิกดี
“ดาวเด่นเย่ วันนี้เธอสอนฉันสามอย่างเลย”
“อะไรบ้าง?”
“ข้อแรก การขายของไม่ใช่ขายสินค้า แต่ขายอารมณ์ ข้อสอง เวลาลูกค้าลังเล อย่าลดราคา ให้เพิ่มมูลค่าแทน ข้อสาม...” เจียงหมิงชี้ไปที่ใบหน้าของเย่หนานซู “หน้าตามีราคาเงินจริง ๆ”
เย่หนานซูชะงักไปหนึ่งวินาที ก่อนจะหัวเราะจนตัวโยน “นายคนนี้นี่ตลกจริง ๆ”
เธอเคยเจอผู้ชายที่ชมว่าสวยมามากมาย แต่เจียงหมิงเป็นคนแรกที่ชมได้อย่างตรงไปตรงมาและเป็นธรรมชาติขนาดนี้
เย่หนานซูนั่งบนเก้าอี้พับพลางนวดข้อเท้า แล้วเหลือบมองเจียงหมิง “เจียงหมิง ฉันปวดเท้าจะแย่แล้ว มาช่วยนวดให้หน่อยสิ”
พูดมาถึงขนาดนี้ เจียงหมิงก็ไม่อิดออด เขาย่อตัวลงแล้วยื่นมือไปนวดให้เธอ
ผิวเนียนละเอียดราวกับทราย สัมผัสแล้วดีเกินคาดจริง ๆ
แต่เจียงหมิงไม่ได้เอาแต่มองขา เขาตั้งใจนวดอย่างจริงจัง
ก่อนหน้านี้ตอนทำงานแบกอิฐในไซต์ก่อสร้าง เขาเคยข้อเท้าแพลง เลยได้เรียนวิธีจัดกระดูกและนวดจากหัวหน้าคนงานมาสองสามท่า แม้ไม่ถึงกับเชี่ยวชาญ แต่ก็ช่วยบรรเทาอาการปวดเมื่อยจากการใส่รองเท้าส้นสูงได้สบาย
เขาใช้นิ้วโป้งกดจุดไท่ซี ค่อย ๆ เพิ่มแรงแล้วนวดคลึงเป็นจังหวะ
เดิมทีเย่หนานซูแค่อยากหาเหตุผลให้สนิทกับเขามากขึ้น ไม่คิดเลยว่าเจียงหมิงจะนวดเก่งขนาดนี้ สบายจริง ๆ
“นายทำเป็นได้ยังไงเนี่ย?”
“เรียนตอนแบกอิฐในไซต์ก่อสร้างน่ะ” เจียงหมิงไม่ได้เงยหน้า “ตอนแบกอิฐข้อเท้าแพลง หัวหน้าคนงานสอนมาให้สองสามท่า ทีหลังตอนย้ายศพที่สุสาน ก็เรียนการนวดกดจุดมาอีกนิดหน่อยจากช่างอาวุโส”
เย่หนานซูฟังแล้วขนลุกซู่ แต่ในใจกลับมีความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก
พวกผู้ชายรุ่นรวยรอบตัวเธอรู้จักแต่ทำเท่กับแข่งกันอวดของ ส่วนเจียงหมิงเคยทั้งแบกอิฐทั้งย้ายศพ แถมยังเปลี่ยนงานหนักพวกนั้นให้กลายเป็นความสามารถของตัวเอง
แม้แต่เรื่องเล็ก ๆ อย่างนวดเท้า เขาก็ยังทำอย่างตั้งใจมากกว่าคนอื่น
มีเสน่ห์อยู่เหมือนกันนะ
“ยังเจ็บอยู่ไหม?” เจียงหมิงนวดครบสองสามขั้นตอน พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นแววตาเร่าร้อนปนเขินอายของเย่หนานซู
เย่หนานซูหันหน้าไปอีกทาง “อืม ดีขึ้นเยอะแล้ว”
เจียงหมิงนวดต่ออีกสองสามครั้ง เย่หนานซูจั๊กจี้นิดหน่อย จึงหัวเราะคิกคักเป็นระยะ แถมยังส่งเสียงครางเบา ๆ ออกมาด้วย ทำให้คนริมถนนหลายคนหันมามอง
“พอแล้ว คนอื่นมองกันใหญ่แล้ว” เย่หนานซูเห็นคนเดินถนนเหลือบมองมา จึงหน้าแดงแล้วเอ่ยขึ้น
เจียงหมิงจึงหยุดมือ “ดูเหมือนจะบวมแดงอยู่นะ วันนี้ขอบใจมาก ดาวเด่นเย่ ถ้าเธอไม่รังเกียจจักรยานโทรม ๆ ของฉัน ฉันปั่นไปส่งที่มหาวิทยาลัยได้นะ”
เย่หนานซูสวมรองเท้าส้นสูง “กลับไปที่ห้องเช่าของนายก่อน เอาลังไปเก็บ แล้วค่อยเลี้ยงฉันกินบาร์บีคิวได้ไหม?”
เจียงหมิงพยักหน้า เขากดลังเปล่าให้แบนแล้วแขวนไว้กับแฮนด์จักรยาน จากนั้นประคองเย่หนานซูขึ้นนั่งเบาะหลัง ระหว่างนั้นเธอร้อง “อุ๊ย” เพราะยืนไม่มั่นคง จนทั้งตัวล้มมาทับเขา
เจียงหมิงสัมผัสได้ถึงความอวบอิ่มที่กดแนบอยู่กับตัว
“ขอโทษนะ ฉันยืนไม่มั่นคง”
“ไม่เป็นไร ๆ ฉันต่างหากที่ต้องขอโทษ” เจียงหมิงรีบประคองเย่หนานซูนั่งด้านข้างบนเบาะหลัง แล้วปั่นจักรยานออกไป
แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดลงมา ทำให้เงาของทั้งคู่ทอดยาว
แม้จักรยานจะเก่าคร่ำครึ แต่สาวงามบนเบาะหลังโดดเด่นสะดุดตา จนคนเดินถนนพากันมองด้วยความอิจฉา
เจียงหมิงกลับไม่ได้สนใจปฏิกิริยาของคนอื่น ในหัวเขาก็ไม่ได้คิดถึงสาวงามที่นั่งอยู่ด้านหลัง
เขากำลังคิดเรื่องขายเทปวันนี้
สี่ชั่วโมงได้ 600 หยวน นี่เป็นรายได้ที่ไม่เคยมีมาก่อน
วิธีเรียกลูกค้าของเย่หนานซู กลยุทธ์เพิ่มของแถมโดยไม่ขึ้นราคา แล้วก็ลูกค้าผู้ชายที่ถูกเธอชมจนเคลิ้มแล้วควักเงินจ่าย...
พรุ่งนี้ถ้าเธอไม่มา เขาจะขายได้มากขนาดนี้อีกไหม?
ไม่ได้หรอก
เขาพึ่งพา “สาวสวยมาช่วย” หาเงินไปตลอดไม่ได้ ต้องคิดว่าจะเปลี่ยนสิ่งที่เรียนรู้วันนี้ให้กลายเป็นความสามารถของตัวเองได้ยังไง
เย่หนานซูนั่งอยู่บนเบาะหลัง หยิบโทรศัพท์ออกมาดูก็เห็นข้อความกองโต
หยางเวย: โทรหาเจียงหมิงเท่าไรก็ติดต่อไม่ได้ โทรหาเธอก็ไม่มีใครรับ ตอนนี้อยู่ไหน?
เฉินจื่ออวี้: ฉันรออยู่หน้าห้องเช่าของเจียงหมิงตั้งนาน โทรหาเขาก็ติดต่อไม่ได้ เธอพาเขาหนีไปหรือไง?
เฉินจื่ออวี้: นังตัวดี ตอบมาสิ
ริมฝีปากแดงของเย่หนานซูยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะโอบแผ่นหลังเจียงหมิงด้วยสองแขน “เจียงหมิง เอาลังไปเก็บที่ห้องเช่าเสร็จแล้วก็เลี้ยงฉันกินบาร์บีคิวด้วยนะ”
เจียงหมิงรู้สึกว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล แต่วันนี้เย่หนานซูช่วยเขาไว้มากจริง ๆ เลี้ยงบาร์บีคิวสักมื้อก็สมเหตุสมผล
ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากได้ใช้เวลาด้วยกัน เจียงหมิงก็พบว่าเย่หนานซูมีแววทำธุรกิจ แถมทางบ้านยังมีเงิน ถ้าสนิทกันมากขึ้น บางทีเขาอาจชวนเธอมาร่วมหุ้นได้ แบบนั้นธุรกิจของเขาก็คงเริ่มเป็นรูปเป็นร่าง
ถึงเย่หนานซูไม่เป็นฝ่ายพูดขึ้นมา เจียงหมิงก็ต้องเป็นฝ่ายชวนเอง
“เอาของไปเก็บเสร็จแล้วฉันจะเลี้ยงบาร์บีคิว ขอบใจดาวเด่นเย่ที่ช่วยฉันไว้มากวันนี้”
“อืม” รอยยิ้มที่มุมปากของเย่หนานซูยิ่งเด่นชัดขึ้น
เพราะเจียงหมิงคบกับหยางเวย เพื่อนร่วมห้องของเธอจึงนัดกินข้าวกับเจียงหมิงอยู่บ่อย ๆ และยังเห็นเขาซื้อของโน่นนี่ไปให้หยางเวยอยู่เป็นประจำ
วันเกิดของหยางเวย เจียงหมิงเคยจุดเทียนเป็นรูปหัวใจวงใหญ่ไว้หน้าห้องพัก แล้วเขียนไว้ข้างในว่า “สุขสันต์วันเกิดเวยเวย”
มีครั้งหนึ่งหิมะตกหนัก หยางเวยบอกว่าอยากเห็นมนุษย์หิมะ
เจียงหมิงจึงฝ่าลมหนาวกับหิมะไปปั้นมนุษย์หิมะสองตัวจับมือกันไว้หน้าห้องพัก แล้วเขียนลงบนพื้นหิมะว่า “อยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิต”
เรื่องทำนองนี้มีมากมายจนเล่าไม่หมด
เจียงหมิงกลายเป็นตัวแทนของผู้ชายแสนโรแมนติกไปแล้ว
แถมยังรูปร่างสูงโปร่งแข็งแรง หน้าตาดี เรียนเก่งมากจนคว้าทุนการศึกษาได้เป็นว่าเล่น...
ไม่รู้ว่ามีผู้หญิงตั้งกี่คนแอบชอบเขาอยู่
ไม่ใช่แค่เฉินจื่ออวี้ที่รอโอกาสนี้ เย่หนานซูก็รออยู่เหมือนกัน...
โดยเฉพาะหลังจากได้ยินว่าเจียงหมิงเคยแบกอิฐและย้ายศพ เธอก็พบว่าเขาดีกว่าที่เคยประเมินไว้มาก
นี่มันเหมือนเก็บสมบัติได้เลย
ที่จริงเย่หนานซูเป็นคนวางแผนรอบคอบมาตลอด เรื่องความรักควรค่อยเป็นค่อยไปถึงจะดี แต่เฉินจื่ออวี้ตัวแสบนั่นทำให้สถานการณ์ตึงเครียดเกินไป เธอไม่กล้าประมาทเสน่ห์ของสาวแซ่บอย่างเฉินจื่ออวี้ จึงจำเป็นต้องเร่งความคืบหน้าให้เร็วขึ้น
นวดขา แกล้งร้อง “อุ๊ย” ตอนล้ม แล้วกอดเจียงหมิงจากเบาะหลัง...ล้วนเป็นจังหวะสำคัญ
ต้องชิงจับจองพื้นที่ไว้ก่อน การควบคุมสถานการณ์ให้อยู่ในมือสำคัญที่สุด
ส่วนเรื่องต่อจากนั้น ค่อยว่ากันทีหลัง
...
ใต้ห้องเช่าของเจียงหมิง ในหมู่บ้านใหม่ฮวาหยวน
เฉินจื่ออวี้เดินไปเดินมาอย่างร้อนใจ
ส่วนหยางเวยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แววตาหม่นหมอง ราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่าง
“เลิกเดินวนไปวนมาตรงหน้าฉันสักที ฉันใจคอไม่ดี”
เฉินจื่ออวี้แค่นเสียง “เธอเป็นคนไปมีคนอื่นเอง จะใจคอไม่ดีบ้าอะไร ฉันต่างหากที่ใจคอไม่ดี ก่อนหน้านี้ไม่ทันสังเกตเลยว่าอีนังเย่หนานซูซ่อนเขี้ยวเล็บไว้ลึกขนาดนั้น ถ้าโดนเธอชิงลงมือก่อน ต่อจากนี้ฉันก็เสียเปรียบสุด ๆ”
หยางเวย: “...”
ฉัน หยางเวย ต่างหากที่เสียเปรียบที่สุด เรื่องเดิมก็แค่เรื่องเล็ก ๆ แท้ ๆ...แต่พวกเธอดันปั้นให้กลายเป็นพายุลูกใหญ่
เฉินจื่ออวี้เดินไปบ่นไป “คราวนี้ฉันประมาทเอง แสดงทุกอย่างออกทางสีหน้า เย่หนานซูอยู่ในที่ลับ ส่วนฉันอยู่ในที่แจ้ง...รอบนี้ฉันแพ้อีนังนั่น แต่ฉันยังมีโอกาสพลิกเกม”
หยางเวยแค่นเสียง “เย่หนานซูตามพ่อทำธุรกิจมาตั้งแต่เด็ก เป็นนักล่ามือเก่าแล้ว ถ้าไม่ลงมือก็แล้วไป แต่ถ้าลงมือเมื่อไร เธอไม่มีทางปล่อยโอกาสให้แกหรอก”
“อย่ามาทำให้ฉันกลัวสิ คืนนี้เจียงหมิงต้องกลับมาแน่ พวกเขาใช้เวลาช่วงบ่ายด้วยกัน จะไปทำอะไรกันได้? คงไม่ถึงขั้นไปเปิดห้องหรอก...ฮึ่ย!” เฉินจื่ออวี้สูดลมหายใจเฮือกหนึ่ง ก่อนจะเบิกตากว้าง “พวกเขาคงไม่ได้ไปเปิดห้องกันจริง ๆ หรอกนะ...”
หยางเวย: “ฉันจะไปรู้ได้ยังไง...”
เฉินจื่ออวี้กัดฟันกรอด “ฉันรอมาตั้งสามปีกว่าจะได้โอกาสแบบนี้ คราวนี้ฉันไม่สนอะไรทั้งนั้นแล้ว”
จู่ ๆ หยางเวยก็จ้องไปข้างหน้า สีหน้าหนักอึ้ง “เธอดู...”
เฉินจื่ออวี้เงยหน้ามอง เห็นเจียงหมิงปั่นจักรยานเข้าประตูหมู่บ้าน โดยมีเย่หนานซูนั่งอยู่บนเบาะหลัง กอดเอวเจียงหมิงอย่างสนิทสนม ทั้งคู่คุยกันหัวเราะกันมาตลอดทาง...