ห้องเช่าของเจียงหมิงมีพื้นที่แค่สิบกว่าตารางเมตร ข้างในมีเตียงใหญ่หนึ่งเตียงกับตู้เสื้อผ้าเก่า ๆ อีกใบ
พอเข้ามาในห้อง เย่หนานซูนั่งนวดข้อเท้าอยู่ริมเตียง แต่ตรงมุมปากกลับมีรอยยิ้ม
เธอพอใจกับฝีมือการแสดงของตัวเองมาก พอนึกถึงท่าทางเสียหน้าของเฉินจื่ออวี้กับหยางเวย ก็อดรู้สึกภูมิใจเล็ก ๆ ไม่ได้
ส่วนเจียงหมิงดูออกหมดว่าเย่หนานซูกำลัง “เล่นละคร”
ถึงว่าเย่หนานซูถึงรีบมาทำเป็นบังเอิญเจอ แถมยังบล็อกเฉินจื่ออวี้กับหยางเวยอีก...
ที่แท้ก็หมายตาเขาอยู่
เฉินจื่ออวี้ก็หมายตาเขาเหมือนกัน ส่วนหยางเวยก็เห็นชัดว่าเริ่มเสียใจที่เลิกกับเขาแล้ว...
นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย?
เขาดูดีถึงขั้นที่สาวงามประจำมหาวิทยาลัยทั้งสามคนต้องแย่งกันเข้าหาเลยหรือไง?
เจียงหมิงรีบสลัดความคิดฟุ้งซ่านทิ้ง เรื่องเร่งด่วนที่สุดตอนนี้คือปากท้อง
เขาวางกระดาษลังไว้ที่ระเบียง หยิบใบรายการสินค้ากับธนบัตรออกมาตรวจนับ
ใบรายการนี้ต้องเอาไปให้เจ๊หงดู จะสะเพร่าไม่ได้เด็ดขาด
หลังยืนยันว่ารายการสินค้าตรงกันแล้ว เจียงหมิงก็เก็บใบรายการใส่กระเป๋า ก่อนหันไปมองเย่หนานซูที่ก้มหน้านวดข้อเท้า «คุณดาวเด่นเย่ จะให้ผมนวดให้อีกหน่อยไหม?»
เย่หนานซูนึกถึงเรื่องที่หยางเวยกับเฉินจื่ออวี้จะขึ้นมาเอาของ จึงถลึงตาใส่เจียงหมิง «ฉันช่วยนายขายของแล้วนะ ยังเรียกคุณดาวเด่นเย่อยู่อีก ฟังดูห่างเหินจะตาย เรียกหนานซูก็พอ»
เจียงหมิงนั่งลงข้าง ๆ ยิ้มแล้วเปลี่ยนคำเรียก «หนานซู ให้ผมนวดเท้าให้ไหม?»
«อืม» เย่หนานซูพาดเรียวขาขาวผ่องขึ้นบนตักของเจียงหมิง
เจียงหมิงนวดไปได้สองที ก็ได้ยินเสียงรองเท้าส้นสูงดังใกล้เข้ามา «กึก กึก กึก»
ประตูไม่ได้ปิด เฉินจื่ออวี้กับหยางเวยเดินเข้ามาพอดี แล้วก็เห็นเจียงหมิงนวดขาให้เย่หนานซูอย่างสนิทสนม ทั้งคู่จึงสะเทือนใจไม่น้อย
แต่เย่หนานซูกลับวางท่าราวกับเป็นเจ้าของบ้าน «เวยเวย จื่ออวี้ พวกเธอจะเอาอะไรก็รีบหยิบเลย เดี๋ยวฉันกับเจียงหมิงจะออกไปกินข้าวกันแล้ว»
บ้านงั้นเหรอ?
หน้าด้านจริง ๆ
เฉินจื่ออวี้แอบบ่นในใจ แต่ปากกลับพูดว่า «เวยเวย ขาเธอเจ็บมาทั้งวัน เดินก็ไม่สะดวก ทั้งหมดก็เพราะใครบางคนลงมือหนักไม่รู้จักเบา เธอนั่งก่อนนะ เดี๋ยวฉันไปหาให้»
เฉินจื่ออวี้ประคองหยางเวยไปนั่งที่ขอบเตียงอีกด้าน แล้วเริ่มค้นตู้ค้นลิ้นชัก
หยางเวยที่นั่งอยู่ริมเตียงเหลือบเห็นเจียงหมิงนวดขาให้เย่หนานซู หัวใจก็เหมือนมีเลือดไหลซิบ ๆ
ถ้าเธอไม่เคยนอกใจเจียงหมิง ตอนนี้คนที่นั่งอยู่ตรงตำแหน่งของเย่หนานซูก็คงเป็นเธอ
ความเสียใจในใจยิ่งทวีขึ้น จนแทบอยากร้องไห้ออกมา
ไม่นาน เฉินจื่ออวี้ก็หาเจอถุงน่องดำกับชุดนอนลูกไม้ที่ใส่แล้วหลายชุด
เย่หนานซูแอบจำแบบไว้ แล้วพูดด้วยรอยยิ้มใจกว้างว่า «หาเสร็จแล้วก็รีบกลับเถอะ»
หยางเวยพลันร้อง «โอ๊ย» ด้วยความเจ็บจนต้องขมวดคิ้วแน่น
เฉินจื่ออวี้รีบเข้าไปปลอบ «ใครบางคนไม่รู้จักถนอมสาวงามเอาซะเลย ทำไมถึงทำให้เวยเวยของฉันอยู่ในสภาพนี้ได้เนี่ย ตอนนี้เวยเวยเดินไม่ไหวแล้ว ต้องพักที่นี่สักคืน»
พอได้ยินแบบนั้น เย่หนานซูที่กำลังรู้สึกเหนือกว่าอยู่เต็มอกก็เริ่มนั่งไม่ติด
ตอนเช้าตอนอยู่หอ หยางเวยยังดี ๆ อยู่เลย...
ตอนนี้กลับเดินไม่ไหวแล้ว?
หลอกใครกัน?
เย่หนานซูจะไม่รู้ได้ยังไงว่ายัยสองคนนี้คิดอะไรอยู่?
แต่เจียงหมิงอยู่ตรงนี้ เธอเลยพูดตรง ๆ ไม่ได้ จึงบอกไปว่า «งั้นพวกเธอพักที่นี่ก่อนนะ เดี๋ยวฉันกับเจียงหมิงออกไปกินบาร์บีคิวแล้วจะซื้อกลับมาให้สองชุด...»
ยังพูดไม่ทันจบ หยางเวยก็ร้องเบา ๆ ด้วยความเจ็บ ส่วนเฉินจื่ออวี้เปิดปากอย่างไม่พอใจ «หนานซู เธอใจร้ายแบบนี้ได้ยังไง? เวยเวยเป็นขนาดนี้แล้ว เธอไม่อยู่เป็นเพื่อนหน่อยเหรอ? ยังกล้าออกไปกินข้าวอีกหรือไง เธอยังเห็นพวกเราเป็นเพื่อนกันอยู่ไหม?»
ใคร ๆ ก็รู้ว่าในบรรดาสาวงามประจำมหาวิทยาลัยจิ่งเฉิงทั้งสี่คน พวกเธอสนิทกันเหมือนพี่น้อง เจอเรื่องอะไรเมื่อไรก็พร้อมใจกันรับมือคนนอก เรียกได้ว่าเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน
เดิมทีเย่หนานซูคิดว่าซื้ออาหารกลับมาให้สองชุดก็นับว่าทำเต็มที่แล้ว ใครจะคิดว่าเฉินจื่ออวี้สาวแซ่บคนนี้จะย้อนศรใส่เธอ
ถ้าดึงดันจะออกไปกินข้าวกับเจียงหมิงตามลำพัง ก็เท่ากับไม่เห็นแก่ความเป็นเพื่อน ย่อมทำให้เจียงหมิงมองว่าเธอเห็นแก่ตัวแน่
แถมยังไม่เท่านั้น
สาวแซ่บคนนี้ยังแอบจับมือเป็นพันธมิตรกับหยางเวย แล้วร่วมกันเล่นงานเธออีก
ดี ดีมาก
เห็นเย่หนานซูเสียหน้า เฉินจื่ออวี้ก็ยกมุมปากขึ้น «เจียงหมิง เวยเวยเป็นแบบนี้ก็เพราะนาย นายจะไม่สนใจเธอไม่ได้หรอกนะ งั้นฉันไปซื้อข้าวกล่องกลับมากินดีกว่า รอเวยเวยพักจนดีขึ้นแล้ว ฉันกับหนานซูจะพาเวยเวยกลับมหาวิทยาลัย หนานซูคงไม่ว่าอะไรใช่ไหม?»
เย่หนานซูอ้าปากค้าง
ก่อนหน้านี้เธอประเมินฝีมือของสาวแซ่บคนนี้ต่ำไปจริง ๆ
พอไม่ได้อยู่กับเจียงหมิงตามลำพัง ก็เลยทำลายโอกาสที่เธอจะได้อยู่กับเขา เท่ากับลากเพื่อนสามคนให้กระโดดลงแม่น้ำไปด้วยกัน
ทำร้ายศัตรูหนึ่งพัน ตัวเองเสียหายหนึ่งพันสอง
เย่หนานซูกัดฟันยิ้ม «อย่ามาใส่ร้ายกันสิ เมื่อกี้ฉันไม่รู้ว่าเวยเวยเจ็บขนาดนี้ ในฐานะเพื่อนสนิทของเวยเวย ฉันก็ต้องอยู่เป็นเพื่อนอยู่แล้ว อีกอย่าง ฉันกับเจียงหมิงไม่ได้รีบร้อนกินมื้อนี้สักหน่อย»
เห็นว่าแผนสำเร็จ เฉินจื่ออวี้ก็ยิ้มตาหยี «ยังพอมีน้ำใจอยู่บ้าง งั้นฉันไปซื้อข้าวกล่องนะ เธออยู่ดูแลเวยเวยที่นี่»
เฉินจื่ออวี้ลุกขึ้นเตรียมออกไป แต่เจียงหมิงกลับขวางเธอไว้ «เรื่องออกไปซื้อของแบบนี้ให้ผมไปเองดีกว่า ยังไงเวย...หยางเวยก็เป็นแบบนี้เพราะผม»
พูดจบเจียงหมิงก็ชิงออกจากห้องไปก่อน แถมยังปิดประตูให้เรียบร้อย
หยางเวยได้ยินชัด ๆ ว่าเจียงหมิงตั้งใจจะเรียกเธอว่า «เวยเวย» แต่กลับเปลี่ยนเป็น «หยางเวย» ทำให้ในใจรู้สึกแย่มาก เธอยังไม่ทันได้คิดอะไรต่อ เฉินจื่ออวี้กับเย่หนานซูก็เริ่มปะทะคารมกันแล้ว
เย่หนานซู: «จื่ออวี้ เธอทำแบบนี้ไปทำไม? พวกเราก็เป็นเพื่อนสนิทกัน ตอนแรกตกลงกันแล้วว่าจะมีความสุขไปด้วยกัน นี่เธอทำร้ายศัตรูหนึ่งพัน ตัวเองเสียหายหนึ่งพันสองนะ»
เฉินจื่ออวี้: «ถุย ยังกล้าพูดเรื่องเพื่อนอีกเหรอ? เมื่อเช้าฉันแต่งหน้าอยู่ในหอ เธอกลับฉวยโอกาสตอนคนไม่ทันระวังแอบออกไปนัดเจอเจียงหมิง ยัยตัวแสบ»
เย่หนานซูไม่ยอมแพ้ «เธอไม่ได้เป็นอะไรกับเจียงหมิงสักหน่อย คำว่าฉวยโอกาสตอนคนไม่ทันระวังเอามาใช้กับฉันไม่ได้หรอก อีกอย่าง เธอหาอยู่ตั้งนาน ทำไมไม่เจอเจียงหมิงล่ะ?»
เฉินจื่ออวี้แค่นหัวเราะ «ก็เพราะเธอยุให้เจียงหมิงบล็อกเบอร์ฉันกับเวยเวยน่ะสิ»
เย่หนานซู: «ฉันไม่ได้ยุเจียงหมิง อย่ามาใส่ร้ายกัน»
คำพูดนี้เป็นความจริง
เธอไม่ได้ยุจริง ๆ
เธอลงมือเองต่างหาก
หยางเวยเอ่ยขึ้นว่า «ฉันจำได้ว่าเธอไม่ได้เก็บเบอร์เจียงหมิงไว้ แล้วเธอหาเขาเจอได้ยังไง?»
เย่หนานซูเลิกคิ้ว «เพราะฉันแอบตามดูเจียงหมิงมาตลอด หลังจากเขาถูกไล่ออกก็ไปตั้งแผงขายของตามที่ต่าง ๆ หางานพิเศษทำ ฉันรู้หมด ไม่เหมือนพวกเธอที่คิดถึงแต่ตัวเอง ไม่เคยนึกถึงความรู้สึกหรือสถานการณ์ของเจียงหมิงเลย»
พอได้ยินแบบนี้ เฉินจื่ออวี้กับหยางเวยต่างก็ชะงัก
เห็นได้ชัดว่าพวกเธอไม่เคยนึกถึงเรื่องนี้มาก่อน
เย่หนานซูพูดต่อ «พวกเธอรู้ไหม ตอนเจียงหมิงถูกไล่ออก เขาไปแบกอิฐที่ไซต์ก่อสร้าง ไปทำงานสายพานในโรงงาน แล้วยังไปขนศพที่ฌาปนสถานด้วย
พ่อแม่ของเจียงหมิงแทบจะขายหม้อขายไหส่งเขาเรียน ก็เพื่อให้วันหนึ่งเขาประสบความสำเร็จ หลุดพ้นจากชนบทที่ยากจนล้าหลัง ไม่ต้องเดินตามรอยพ่อแม่ที่ทำนา
เด็กชนบทจำนวนมากถูกหลอกไปทำธุรกิจแชร์ลูกโซ่ จนบ้านแตกสาแหรกขาด เจียงหมิงเลยไม่กล้าบอกครอบครัวว่าโดนไล่ออกเพราะเข้าไปพัวพันกับแชร์ลูกโซ่ เขายังอยู่ในเมืองจิ่งเฉิงก็เพราะอยากประสบความสำเร็จ จะได้มีคำตอบให้พ่อแม่
พวกเธอไม่รู้อะไรเลย!
พวกเธอรู้แค่ว่าตัวเองเป็นดาวเด่นที่หนุ่ม ๆ ทั้งมหาวิทยาลัยตามจีบ ไม่เคยคิดถึงเจียงหมิงเลย
โดยเฉพาะเธอ หยางเวย ตอนที่เจียงหมิงลำบากที่สุด เธอกลับทิ้งเขาไป ยังกล้ามาหาเขาถึงที่อีกเหรอ?»
หยางเวยก้มหน้า รู้สึกละอายใจมาก
เธอไม่เคยนึกถึงสถานการณ์หรือความรู้สึกของเจียงหมิงจริง ๆ เอาแต่คิดว่าตัวเองจะมีอนาคตที่ดีกว่าได้ยังไง
เย่หนานซูสรุปในตอนท้าย «เจียงหมิงไม่ใช่คนเดิมอีกแล้ว เขามองโลกในแง่ดี พึ่งพาตัวเองได้ เป็นอิสระ และเปล่งประกายไปทั้งตัว พวกเธอคิดอะไรง่ายเกินไป ไม่เหมาะกับเขาหรอก ฟังฉันสักคำ ต่อไปอย่ามารบกวนชีวิตฉันกับเจียงหมิงอีก»
เฉินจื่ออวี้รู้ทันทีว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล «ฮึ พูดซะดูสูงส่ง สุดท้ายก็ทำเพื่อตัวเองทั้งนั้น»
ใบหน้าสวยของเย่หนานซูแดงขึ้น «ฉันพูดเรื่องจริง พวกเธอกับเจียงหมิงไม่เหมาะกัน...»
«เหลวไหล เธอรู้เรื่องพวกนี้ของเจียงหมิงมาตั้งนาน แต่ไม่ยอมบอกเวยเวย พูดตรง ๆ ก็คือจงใจรอให้เวยเวยเลิกกับเจียงหมิง» เฉินจื่ออวี้จับมือหยางเวยแน่น «เวยเวย อย่าให้เธอหลอกเอาได้ พวกเราต้องร่วมมือกัน รับมือคนนอกไปด้วยกัน»
หยางเวยได้สติขึ้นมา แล้วพยักหน้าแรง ๆ «อืม»
เย่หนานซูรู้ทันทีว่าท่าไม่ดี
คำพูดที่เธอตั้งใจเรียบเรียงอย่างยากลำบาก ไม่เพียงไม่ทำให้เพื่อนทั้งสองถอยไป กลับยิ่งปลุกใจให้พวกเธอร่วมมือกันอีก
นี่มันหาเรื่องใส่ตัวชัด ๆ...
เย่หนานซูเริ่มเปิดเกม «เวยเวย เธอเคยพูดเองว่าเจียงหมิงก็ดีอยู่หรอก แต่ผู้ชายขับรถบีเอ็มดับเบิลยูคนนั้นคุ้มค่ากว่า อย่าลืมสิว่าแรกเริ่มเธอต้องการอะไร...»
หยางเวยรู้สึกเหมือนลมหายใจจะหยุดลง จิตใจเต็มไปด้วยความลังเลอย่างหนัก
ผ่านไปครู่ใหญ่ หยางเวยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ส่งข้อความหาเฉินโม่ว่า: «เราไม่เหมาะกัน หวังว่านายจะเจอแฟนที่ดีกว่านี้ ขอให้มีความสุข»
จากนั้นก็ยื่นข้อความให้เพื่อนทั้งสองดู «เห็นไหม ฉันปฏิเสธผู้ชายขับบีเอ็มดับเบิลยูไปตรง ๆ แล้ว»
เย่หนานซูรู้สึกถึงวิกฤตที่ไม่เคยมีมาก่อน «เวยเวย เธอบ้าไปแล้วเหรอ นั่นผู้ชายขับบีเอ็มดับเบิลยูเลยนะ เธออยู่สบายไปได้ทั้งชีวิต...»
หยางเวยตอบว่า «ฉันกับเฉินโม่ไม่เคยแตะเนื้อต้องตัวกันเลย ก่อนหน้านี้ฉันคิดไกลเกินไป หนานซู คำพูดของเธอทำให้ฉันตาสว่าง ฉันยังสาว...»
แม้แต่เฉินจื่ออวี้ที่เป็นพวกเดียวกันก็ยังตกใจ «เวยเวย ไม่ต้องทำถึงขนาดนั้นก็ได้ เจียงหมิงไม่ได้ดีขนาดนั้น...»
หยางเวยตอบว่า «เขาดีหรือไม่ดี ฉันรู้แก่ใจ»
เฉินจื่ออวี้ว่า «แต่พวกเราเป็นเพื่อนสนิทกันนี่ ตอนแรกก็ตกลงกันแล้วว่าจะมีความสุขไปด้วยกัน»
หยางเวยหัวเราะหึ ๆ «ที่ฉันต้องมาอยู่ในสภาพนี้ ก็เพราะพวกเพื่อนสนิทอย่างพวกเธอนั่นแหละ»
...
ด้านนอกห้องเช่า
เจียงหมิงแนบหูอยู่กับบานประตู
บทสนทนาของสาวงามประจำมหาวิทยาลัยทั้งสาม เขาได้ยินชัดทุกคำ
แม้ก่อนหน้านี้เจียงหมิงจะพอรู้ตัวอยู่แล้ว แต่พอได้ยินบทสนทนาของทั้งสามคนจริง ๆ...ก็ยังตกใจจนแทบสะดุ้ง
สาวงามประจำมหาวิทยาลัยทั้งสามคนดี ๆ ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้?
ตัวเขาเองยังแทบไม่มีข้าวกินด้วยซ้ำ จะมีคุณสมบัติอะไรให้พวกเธอมาชอบได้...
ข้างในกำลังฟาดฟันกันดุเดือด หนีไปก่อนน่าจะดีกว่า
เจียงหมิงย่องลงไปชั้นล่าง ซื้อข้าวกล่องสามชุดจากร้านอาหารหน้าทางเข้าหมู่บ้าน แล้วบอกให้พนักงานเอาไปส่งที่ห้องเช่าของตัวเอง
เขาปั่นจักรยานคันเก่าคร่ำครึไปห้าลี้ จนมาถึงร้านเทปเจ๊หงบนถนนเหมยหลิน
สองทุ่มเป็นช่วงที่ร้านขายดีพอดี
เจียงหมิงพิงต้นการบูรหน้าร้าน สูบบุหรี่ไปหนึ่งมวน แล้วเหลือบมองเจ๊หงที่กำลังยุ่งอยู่
เจ๊หงสวมกางเกงขาสั้นสีดำ เผยให้เห็นเรียวขายาวได้สัดส่วนในถุงน่องเนื้อ รองเท้าบูตหนังอยู่บนเท้า ส่วนท่อนบนสวมแจ็กเก็ตหนังคลุมเสื้อสายเดี่ยวผ้าไหมสีขาว เผยเอวบางราบเรียบกับเนินอกอวบอิ่มชวนตะลึง
ใต้ผมลอนใหญ่สีทองที่ปล่อยสยาย คือใบหน้ารูปไข่ที่งดงาม ดวงตาเรียวสวยกับริมฝีปากแดง ทุกอณูเปี่ยมด้วยเสน่ห์เย้ายวนของสาวใหญ่
เมื่อเทียบกับสาวงามประจำมหาวิทยาลัยทั้งสาม เจ๊หงมีเสน่ห์แบบคนผ่านโลกมามากกว่า เป็นสาวใหญ่เต็มตัว
สำหรับเจียงหมิงที่เพิ่งก้าวเข้าสู่สังคม เสน่ห์ของสาวใหญ่ดูจะดึงดูดเขาได้ตรงใจกว่า
เจ๊หงจัดการลูกค้าเสร็จ ก็เห็นเจียงหมิงแล้วกวักนิ้วยาวเรียวมาให้ เล็บทาสีแดงวาววับ «หมิงจื่อ มานี่สิ»
เจียงหมิงเดินเข้าไป «เจ๊หง»
เจ๊หงพิงเคาน์เตอร์ ไขว่ห้างเรียวยาวเข้าด้วยกัน «ขายเทปไม่หมดหรือไง ถึงคิดมาทำงานใช้แรงให้พี่สาวแล้ว?»
ตอนนั้นเจียงหมิงวิ่งไปทั่วร้าน แต่ก็มีแค่เจ๊หงที่ยอมให้เขาเอาของไปขายก่อนแล้วค่อยจ่ายเงิน
เจียงหมิงเดินเข้าไป หยิบธนบัตรปึกหนึ่งกับใบรายการสินค้าออกมา «ขายหมดแล้ว เจ๊หงนับดูสิ»
เจ๊หงประหลาดใจมาก รับใบรายการไปตรวจยอด พอเสร็จก็หยิบธนบัตรใบละร้อยสองใบจากลิ้นชักใต้เคาน์เตอร์ส่งให้เจียงหมิง «นี่ส่วนแบ่งของนาย»
ค่าสินค้าหกร้อยหยวน เจียงหมิงได้ส่วนแบ่งราว ๆ หนึ่งร้อยแปดสิบหยวน
เจียงหมิงไม่กล้าคิดตุกติกต่อหน้าสาวใหญ่ที่ผ่านโลกมาอย่างเจ๊หง «เจ๊หงให้มาเกินยี่สิบหยวน»
เจ๊หงยกสายเสื้อเดี่ยวขึ้น «ขายหมดในสี่วัน เงินที่เกินมาให้เป็นรางวัล รอบหน้าฉันให้ของนายไปขายหนึ่งพันหยวน อยากได้เทปแบบไหนก็เลือกเอง»
«งั้นขอบคุณนะเจ๊หง»
เจียงหมิงยิ้มแล้วเดินเข้าไปเลือกเทปในร้าน
หลังจากตั้งแผงขายของมาหลายวัน เจียงหมิงก็พอรู้ว่าเทปแบบไหนกำลังเป็นที่นิยมในตลาด
เขาจึงเลือกได้อย่างมีเป้าหมาย
เจ๊หงหยิบกล่องกระดาษลังใบหนึ่งจากโกดังมาช่วยใส่ของ
เจียงหมิงได้กลิ่นน้ำหอม และบางครั้งก็เห็นเนินอก ทำเอาหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาเล็กน้อย
พูดไปก็น่าแปลก
เจียงหมิงที่ถูกสังคมซัดมาแล้วสารพัด กลับไม่หน้าแดงเวลาอยู่ต่อหน้าสาวงามประจำมหาวิทยาลัยทั้งสาม แต่พออยู่ต่อหน้าสาวใหญ่แบบเจ๊หง...กลับรู้สึกเกร็งขึ้นมานิดหน่อย
อาจเป็นเพราะประสบการณ์ในสังคมยังไม่มากพอ
ไม่นานเขาก็เลือกเทปได้กว่าสองร้อยตลับ แล้วจัดใส่กล่องเรียบร้อย
เจ๊หงจดรายการสินค้าและใบรับสภาพหนี้เสร็จ ก็ยื่นให้เจียงหมิง «ตั้งใจทำงานล่ะ พี่สาวไม่เอาเปรียบนายหรอก»
เจียงหมิงรับใบรับสภาพหนี้กับใบรายการมา แล้วเหลือบมองที่พักรับรองหลายแห่งฝั่งตรงข้ามถนน
ในห้องเช่ามีสาวสวยจอมปลอมสามคนรวมตัวกันอยู่ ถ้าเจียงหมิงกลับไปคืนนี้...คงได้นอนไม่หลับแน่
สาวงามประจำมหาวิทยาลัยน่ะดีอยู่หรอก แต่เจียงหมิงไม่อยากให้เรื่องนี้กระทบกับการออกไปตั้งแผงขายของในวันรุ่งขึ้น
หลังจากถูกสังคมสั่งสอนอย่างหนัก ถึงได้รู้ว่าการยืนหยัดอยู่ในสังคมนี้ยากแค่ไหน
เขาคิดว่าจะหาที่พักรับรองสักแห่ง นอนขัดตาทัพไปคืนหนึ่งก็แล้วกัน
«เจ๊หง จักรยานกับกล่องสินค้า ผมฝากไว้ที่ร้านก่อนนะ พรุ่งนี้เช้าค่อยมาเอา»
เจ๊หงสายตาแหลมคม «มีญาติมาหาที่บ้านเหรอ จะไปนอนที่พักรับรองหรือไง?»
เจียงหมิงรีบรับคำตามน้ำ «ใช่ครับ ญาติมาสามคน ผมจะจ่ายสิบหยวนไปนอนที่พักรับรอง»
สมัยนี้ที่พักรับรองยังเป็นที่นิยมอยู่ ห้องราคาถูกบางแห่งมีเตียงตั้งรวมกันถึงห้าหกเตียง จ่ายคืนละสิบหยวนก็พออยู่ได้
เจ๊หงมองเจียงหมิงตั้งแต่หัวจรดเท้า «ห้องรวมราคาสิบหยวนวุ่นวายจะตาย ใครเป็นใครก็ไม่รู้ ผู้ชายอยู่นอกบ้านต้องรู้จักปกป้องตัวเองสิ ถ้าจะให้จ่ายเงินนอนห้องเดี่ยว นายก็คงเสียดายเงิน งั้นมาพักบ้านพี่สาวแล้วกัน รอญาติสามคนนั้นกลับค่อยว่ากัน»
เจียงหมิงอยากประหยัดเงินสิบหยวนอยู่เหมือนกัน แต่ในความทรงจำ เจ๊หงมีสามีแล้ว เขาจึงส่ายหน้า «ผมจะกล้าไปรบกวนครอบครัวเจ๊หงได้ยังไง...»
เจ๊หงเดินเข้ามาใกล้ ยื่นมือแตะหน้าอกแน่นแข็งแรงของเจียงหมิง «คืนนี้ที่บ้านมีแค่ฉันคนเดียว ไม่ได้รบกวนอะไรหรอก»