คืนเลิกรา เพื่อนสนิทของแฟนเก่าบุกถึงบ้าน

ตอนที่ 5 พบความลับส่วนตัวของเจ๊หง

8 นาที· 1.8K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

เจียงหมิงใจหายวาบขึ้นมาทันที

อย่างแรก คำพูดของเจ๊หงชวนให้คิดไปไกลมาก ทั้งสาววัยรุ่นที่แต่งงานแล้ว ทั้งคืนนี้อยู่บ้านคนเดียว... ผู้ชายคนไหนได้ยินก็อดจินตนาการไปต่าง ๆ นานาไม่ได้

อย่างที่สอง เจียงหมิงเองก็อยากประหยัดเงิน 10 หยวน

สำหรับคนธรรมดา เงิน 10 หยวนในปี 2004 ไม่ใช่จำนวนน้อยเลย

ไปร้านอาหารข้างทาง สั่งผัดกับข้าวสักจานก็แค่ห้าหรือหกหยวน เงิน 10 หยวนพอกินเนื้อได้ถึงสองมื้อ

ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากได้เจอเจ๊หงมาหลายวัน เจียงหมิงก็รู้สึกว่าเธอเป็นคนมีน้ำใจ อย่างน้อยก็กับเขา

ถึงในใจจะตอบตกลงไปแล้ว แต่ปากก็ยังปฏิเสธอย่างเกรงใจว่า “เจ๊หง แบบนี้ก็ไม่สะดวกเกินไป...”

ยังพูดไม่ทันจบ เจ๊หงก็ยัดกระเป๋าถือใบหนึ่งใส่มือเจียงหมิง “เป็นผู้ชายแท้ ๆ จะอ้ำอึ้งอะไรนักหนา ถือกระเป๋าไปรอหน้าร้าน เดี๋ยวฉันปิดประตูเอง”

เจียงหมิงไม่อิดออดอีก เขาถือกระเป๋าไปรอข้างนอก

เจ๊หงหยิบธนบัตรในลิ้นชัก จากนั้นก็ปิดไฟ แล้วใช้ตะขอเหล็กเกี่ยวประตูม้วนอะลูมิเนียมเหนือศีรษะลงมา ก่อนจะล็อกกุญแจดังแกร๊ก

อย่าดูถูกว่าเจ๊หงเป็นผู้หญิงบอบบางวัยยี่สิบห้าหรือยี่สิบหก พอทำอะไรขึ้นมากลับคล่องแคล่วว่องไวมาก

เจ๊หงยัดกุญแจใส่กระเป๋า เดินไปข้างหน้าไม่กี่ก้าวก็พบว่าเจียงหมิงไม่ได้ตามมา จึงหันกลับมายิ้ม “รีบตามมาสิ หรือกลัวว่าพี่จะกินนายเข้าไปหรือไง”

คราวนี้เจียงหมิงถึงถือกระเป๋าก้าวเร็ว ๆ ตามไป

ทั้งสองคุยกันเรื่อยเปื่อยระหว่างทาง ก่อนจะเลี้ยวไปยังตรอกมืดสนิทด้านหลังร้าน แล้วเดินเข้าไปในโถงบันไดที่ไม่มีคน

เจียงหมิงมองซ้ายมองขวา เห็นพวกอันธพาลผมทองสองสามคนเดินเตร่อยู่ไม่ไกล จึงถามด้วยความเป็นห่วงว่า “เจ๊หง ทำไมไม่หาที่พักในหมู่บ้านจัดสรรล่ะ”

เจ๊หงเดินนำหน้าอย่างไม่รู้สึกรู้สา เผยให้เห็นเรียวขายาวได้สัดส่วน “ฉันขี้เกียจ ไม่อยากเดิน จะได้ดูร้านสะดวก ๆ เลยเช่าบ้านเก่าแบบสองห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่นไว้ชั้นบน ทำไม นายเป็นห่วงว่าพี่จะเจอคนไม่ดีเหรอ”

เจ๊หงดูคล่องแคล่วและเก่งกาจ แถมยังดูเป็นคนในสังคมยิ่งกว่าเขาเสียอีก... เจียงหมิงแอบคิดในใจ แต่ปากกลับยิ้มตอบว่า “ก็เป็นห่วงนิดหน่อยครับ”

เจ๊หงหันมามองเจียงหมิง แล้วหัวเราะคิกคัก “ปากหวานเหมือนกันนี่ ถ้าเป็นห่วงก็มาค้างบ้านพี่ทุกวันสิ”

พอรู้ว่าเจ๊หงกำลังแกล้งหยอกตัวเอง เจียงหมิงก็ไม่รู้ทำไมถึงหน้าแดงขึ้นมา “แค่เจ๊หงให้ผมค้างสักสองสามคืนก็ดีมากแล้ว ผมจะกล้ามารบกวนทุกวันได้ยังไงครับ”

ดีที่ในโถงบันไดไม่มีไฟ จึงมองไม่เห็นว่าเขาหน้าแดง

“แกล้งเล่นน่ะ ฉันมีสามีแล้ว พวกอันธพาลทั่วไปไม่กล้ามาหาเรื่องหรอก”

“...”

เจ๊หงอยู่ชั้นสี่ หน้าประตูมีพรมเช็ดเท้าที่เขียนว่า “เข้าออกปลอดภัย” ข้าง ๆ วางตู้รองเท้าเก่า ๆ ไว้ใบหนึ่ง บนตู้ไม่มีรองเท้าผู้หญิง แต่มีรองเท้าหนังผู้ชายสภาพค่อนข้างใหม่สองคู่ ดูราคาไม่เบา แค่เห็นก็รู้ว่าเป็นรองเท้าของผู้ชายที่ประสบความสำเร็จ

พอเห็นรองเท้าหนังผู้ชายสองคู่นั้น เจียงหมิงก็รู้สึกกดดันขึ้นมาเล็กน้อย

แต่ไหน ๆ ก็มาถึงแล้ว เจียงหมิงคงไม่ถึงกับหนีกลับกลางคัน

เขาเดินตามเจ๊หงเข้าไปในบ้าน

การตกแต่งห้องไม่ได้หรูหรา แต่จัดเก็บเรียบร้อยสะอาดสะอ้าน

บ้านสองห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่นที่อากาศถ่ายเทจากเหนือจรดใต้ มีห้องครัวกับห้องน้ำแยกเป็นสัดส่วน ทั้งยังมีโซฟากับโต๊ะอาหารดีไซน์ทันสมัย บนตู้วางโทรทัศน์มีทีวีสีเครื่องหนึ่ง

เจ๊หงถอดรองเท้าบูตหนังแล้วเปลี่ยนเป็นรองเท้าแตะ จากนั้นก็หยิบรองเท้าแตะผู้ชายมาให้เจียงหมิงอีกคู่ “ใส่รองเท้าของสามีฉันไปก่อน”

เจียงหมิงใส่รองเท้าวิ่งมาทั้งวัน กลัวว่าเท้าจะมีกลิ่น จึงถือรองเท้าแตะเดินไปทางห้องน้ำ “เจ๊หง ผมขอไปอาบน้ำก่อนนะครับ”

เจ๊หงเหลือบมองรองเท้ากีฬาคู่เก่าของเจียงหมิง ก็เข้าใจความคิดของเขาทันที

ผู้ชายตัวโต ๆ ยังรู้จักเกรงใจด้วย

“เดี๋ยวฉันไปหยิบชุดนอนให้ ข้างในมีเครื่องทำน้ำอุ่น อย่าลืมเปิดล่ะ”

“รู้แล้วครับ”

เจียงหมิงรีบเข้าไปในห้องน้ำแล้วล็อกประตูจากด้านใน ถึงค่อยถอดรองเท้ากับถุงเท้าเหม็น ๆ ออก เปิดน้ำอุ่นอาบน้ำ

ห้องน้ำมีพื้นที่ไม่มาก แต่แยกส่วนเปียกกับส่วนแห้งไว้ อีกทั้งยังมีหน้าต่างด้วย มองผ่านหน้าต่างออกไปเห็นคนเดินอยู่ในตรอกข้างล่าง

อาจเพราะเจ๊หงเป็นคนใส่ใจรายละเอียดในบ้าน ห้องน้ำจึงหอมฟุ้งไปหมด

โดยเฉพาะบนราวแขวนผ้ามีถุงน่องสีดำที่ตากแห้งแล้วสองคู่ กับกางเกงชั้นในลูกไม้...

ทำเอาเลือดลมของเจียงหมิงพลุ่งพล่านขึ้นมา

แม้ตอนนี้เจียงหมิงจะลำบากจนแทบเอาตัวไม่รอด ไม่มีเวลาคิดเรื่องชายหญิง แต่ถึงอย่างไรเขาก็เป็นหนุ่มเลือดร้อนวัยยี่สิบปี

“ฉันวางชุดนอนไว้บนตู้หน้าประตูแล้ว ออกมาหยิบเองนะ”

เสียงเจ๊หงดังมาจากนอกห้อง

“ขอบคุณครับเจ๊หง”

เจียงหมิงขานรับ อาบน้ำอย่างสบายตัว จากนั้นก็ย่องไปแง้มประตูออกนิดหนึ่ง มองผ่านช่องประตูเห็นเจ๊หงนั่งขัดสมาธิบนโซฟาดูทีวี หัวเราะคิกคักเป็นระยะ เห็นได้ชัดว่าไม่ได้สนใจเขาเลย

เจียงหมิงถึงหยิบชุดนอนหน้าประตูเข้าไปเปลี่ยนในห้องน้ำ

ชุดนอนผ้าไหมสีน้ำเงิน ทั้งเสื้อและกางเกง ยังมีรอยพับอยู่ เห็นได้ชัดว่าเป็นของใหม่

เรื่องนี้กระตุ้นสัญชาตญาณระแวดระวังของเจียงหมิง

เขาตรวจดูผ้าขนหนูสองผืนบนราวแขวนอย่างละเอียดอีกครั้ง

ผ้าขนหนูของผู้หญิงยังเปียก ส่วนของผู้ชายแห้งสนิทมานานแล้ว

บนตู้ใต้อ่างล้างหน้ามีเครื่องสำอางวางอยู่เต็มไปหมด ทั้งยังมีแปรงสีฟันสองด้าม ด้ามหนึ่งเห็นชัดว่าเคยใช้แล้ว ส่วนอีกด้ามยังใหม่เอี่ยม

เจียงหมิงที่เคยทำธุรกิจขายตรงมานาน จู่ ๆ ก็นึกถึงความเป็นไปได้อันน่าตกใจขึ้นมา หรือที่จริงเจ๊หงยังไม่ได้แต่งงานเลย? สามีที่ว่าเป็นเรื่องที่เธอแต่งขึ้นมาหรือเปล่า?

ผู้หญิงเก่ง ๆ ที่อยู่คนเดียวในสังคม บางคนเพื่อความปลอดภัยของตัวเองก็มักจะบอกว่ามีผู้ชายอยู่ด้วย

ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ผู้หญิงคนนี้ก็ไม่ธรรมดาเลย

เจียงหมิงซักเสื้อผ้าที่ถอดออกมาให้สะอาด แล้วอุ้มกะละมังเดินออกจากห้องน้ำ “เจ๊หง ราวตากผ้าอยู่ตรงไหนครับ”

เจ๊หงเหลือบมองเจียงหมิง แววตาพลันมีประกายร้อนแรงวูบหนึ่ง “หุ่นดีนี่ แถมยังขยันอีก ซักเสื้อผ้าเองเรียบร้อยเลย ราวตากผ้าอยู่ที่ระเบียง”

เจียงหมิงกล่าวขอบคุณแล้วเดินไปตากผ้าที่ระเบียง

พอเห็นภาพตรงหน้าแทบทำเอาเขาเลือดกำเดาไหล

เพราะบนราวตากผ้าที่ระเบียงมีแต่เสื้อผ้าเซ็กซี่ของผู้หญิง ตั้งแต่ชั้นในยันชั้นนอก ส่วนใหญ่เป็นผ้าไหมกับลูกไม้...

มีเสื้อผ้าผู้ชายอยู่สองสามชิ้นเหมือนกัน

เจียงหมิงเอื้อมมือไปจับเสื้อเชิ้ตผู้ชายตัวหนึ่ง พบว่ามีฝุ่นจับอยู่เล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าไม่ได้เก็บมานานแล้ว

ยิ่งทำให้เจียงหมิงมั่นใจในข้อสันนิษฐานของตัวเองว่าเจ๊หงยังไม่ได้แต่งงานจริง ๆ

ดูท่าเจ๊หงเองก็ต้องใช้ชีวิตอย่างระมัดระวังในเมืองแห่งนี้เหมือนกัน

หลังตากเสื้อผ้าเสร็จและเอากะละมังไปเก็บในห้องน้ำ เจ๊หงก็พาเจียงหมิงไปยังห้องนอนเล็กทางทิศเหนือ “คืนนี้นายจะนอนห้องนี้ ห้ามคิดอะไรไม่ดีกับพี่เด็ดขาด สามีฉันดุมาก ก่อนหน้านี้มีหนุ่มคนหนึ่งคิดจะจีบฉัน พอสามีรู้เข้า...ก็หักขาเขา นายเข้าใจใช่ไหม”

เจ๊หงทำท่าดุ แต่เจียงหมิงที่เริ่มสงสัยแล้วกลับรู้สึกว่าเธอดุเกินไปหน่อย

ถึงอย่างนั้นเจียงหมิงก็ยังพยักหน้าตามน้ำ “เจ๊หงไม่ต้องห่วง ผมเข้าใจครับ”

“อืม” เจ๊หงก้าวขายาว ๆ ออกจากห้องนอนเล็ก แล้วรับสายโทรศัพท์ในห้องนั่งเล่น พูดเสียงออดอ้อน “ที่รัก ไม่ต้องห่วงนะ ฉันถึงบ้านแล้ว วันนี้มีพนักงานชื่อเจียงหมิงไม่มีที่พัก ฉันเลยให้มาค้างที่บ้าน... ไม่ต้องห่วงหรอก เด็กคนนี้ดูซื่อ ๆ ดี”

พูดถึงท้ายประโยค เจ๊หงยังจงใจหันกลับมายิ้มให้เจียงหมิงด้วย

บางทีอาจเพราะเจียงหมิงสงสัยเรื่องเจ๊หงมากเกินไป เขาจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาทันที ค้นหาเบอร์ของเจ๊หงแล้วกดโทรออก

โทรศัพท์ที่อยู่ข้างหูเจ๊หงดังขึ้นทันที...

พอได้ยินเสียงเรียกเข้า เจียงหมิงก็รู้คำตอบชัดเจนแล้ว

เจ๊หงจะมีสามีมาจากไหนกัน?

เห็น ๆ อยู่ว่าแกล้งโทรศัพท์หลอกคน...

เจ๊หงได้ยินเสียงเรียกเข้าก็ดูตกใจอย่างเห็นได้ชัด เธอวางโทรศัพท์ลง พอเห็นหมายเลขโทรเข้าเป็นของเจียงหมิง ใบหน้าสวยก็แดงก่ำขึ้นมาทันที ให้ความรู้สึกทั้งอับอายทั้งโกรธที่คำโกหกถูกเปิดโปง

เจ๊หงหน้าแดงตวัดตามองเจียงหมิง รีบร้อนหาข้อแก้ตัว “สามีฉันเพิ่งวางสาย นายก็โทรมาหาฉันพอดี นายคิดจะทำอะไร”

เจียงหมิงแกล้งทำเป็นลนลานแล้ววางสาย “ขอโทษครับเจ๊หง มือผมลื่นเลยกดโทรผิด”

แม้ท่าทางลนลานของเจียงหมิงจะดูจริงมาก แต่ใบหน้าสวยของเจ๊หงกลับยิ่งแดงขึ้น โดยเฉพาะเมื่อเผชิญกับดวงตาคมลึกเป็นประกายของเจียงหมิง เธอก็รู้สึกกระวนกระวายขึ้นมาโดยสัญชาตญาณ

ถึงกับไม่กล้าสบตาเจียงหมิง

ก่อนหน้านี้เจ๊หงคิดว่าเจียงหมิงเป็นแค่นักศึกษามหาวิทยาลัยซื่อ ๆ ขี้อาย ไม่คิดเลยว่าเด็กคนนี้จะฉลาดและช่างสังเกตขนาดนี้ แถมยังมีกลิ่นอายเจ้าเล่ห์อยู่นิด ๆ

เจ๊หงอ้ำอึ้งอยู่นานก็พูดไม่ออกสักคำ สุดท้ายก็ไปหยิบเสื้อผ้าในห้องนอนใหญ่แล้วเข้าไปอาบน้ำ

เมื่อเห็นว่าเจ๊หงไม่ได้ถามอะไรต่อ เจียงหมิงก็ปิดประตูห้อง หัวใจเต้นตึกตักไม่หยุด

การลองเชิงผู้หญิงมากประสบการณ์อย่างเจ๊หงทำให้เจียงหมิงกดดันไม่น้อย

ไม่รู้ว่าเจ๊หงจะรู้หรือเปล่าว่าเขาจับได้ว่าเธอไม่มีสามี...

จังหวะนั้นเอง โทรศัพท์สั่นขึ้นครั้งหนึ่ง

เจียงหมิงคิดไปตามสัญชาตญาณว่าเจ๊หงส่งข้อความมาต่อว่า แต่พอเปิดดูกลับพบว่าเย่หนานซูเป็นคนส่งมา

【เจียงหมิง นายอยู่ไหน? ไหนว่าจะเลี้ยงฉันกินบาร์บีคิว ยังจะนับคำพูดอยู่ไหม】

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป