เจียงหมิงใจหายวาบขึ้นมาทันที
อย่างแรก คำพูดของเจ๊หงชวนให้คิดไปไกลมาก ทั้งสาววัยรุ่นที่แต่งงานแล้ว ทั้งคืนนี้อยู่บ้านคนเดียว... ผู้ชายคนไหนได้ยินก็อดจินตนาการไปต่าง ๆ นานาไม่ได้
อย่างที่สอง เจียงหมิงเองก็อยากประหยัดเงิน 10 หยวน
สำหรับคนธรรมดา เงิน 10 หยวนในปี 2004 ไม่ใช่จำนวนน้อยเลย
ไปร้านอาหารข้างทาง สั่งผัดกับข้าวสักจานก็แค่ห้าหรือหกหยวน เงิน 10 หยวนพอกินเนื้อได้ถึงสองมื้อ
ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากได้เจอเจ๊หงมาหลายวัน เจียงหมิงก็รู้สึกว่าเธอเป็นคนมีน้ำใจ อย่างน้อยก็กับเขา
ถึงในใจจะตอบตกลงไปแล้ว แต่ปากก็ยังปฏิเสธอย่างเกรงใจว่า “เจ๊หง แบบนี้ก็ไม่สะดวกเกินไป...”
ยังพูดไม่ทันจบ เจ๊หงก็ยัดกระเป๋าถือใบหนึ่งใส่มือเจียงหมิง “เป็นผู้ชายแท้ ๆ จะอ้ำอึ้งอะไรนักหนา ถือกระเป๋าไปรอหน้าร้าน เดี๋ยวฉันปิดประตูเอง”
เจียงหมิงไม่อิดออดอีก เขาถือกระเป๋าไปรอข้างนอก
เจ๊หงหยิบธนบัตรในลิ้นชัก จากนั้นก็ปิดไฟ แล้วใช้ตะขอเหล็กเกี่ยวประตูม้วนอะลูมิเนียมเหนือศีรษะลงมา ก่อนจะล็อกกุญแจดังแกร๊ก
อย่าดูถูกว่าเจ๊หงเป็นผู้หญิงบอบบางวัยยี่สิบห้าหรือยี่สิบหก พอทำอะไรขึ้นมากลับคล่องแคล่วว่องไวมาก
เจ๊หงยัดกุญแจใส่กระเป๋า เดินไปข้างหน้าไม่กี่ก้าวก็พบว่าเจียงหมิงไม่ได้ตามมา จึงหันกลับมายิ้ม “รีบตามมาสิ หรือกลัวว่าพี่จะกินนายเข้าไปหรือไง”
คราวนี้เจียงหมิงถึงถือกระเป๋าก้าวเร็ว ๆ ตามไป
ทั้งสองคุยกันเรื่อยเปื่อยระหว่างทาง ก่อนจะเลี้ยวไปยังตรอกมืดสนิทด้านหลังร้าน แล้วเดินเข้าไปในโถงบันไดที่ไม่มีคน
เจียงหมิงมองซ้ายมองขวา เห็นพวกอันธพาลผมทองสองสามคนเดินเตร่อยู่ไม่ไกล จึงถามด้วยความเป็นห่วงว่า “เจ๊หง ทำไมไม่หาที่พักในหมู่บ้านจัดสรรล่ะ”
เจ๊หงเดินนำหน้าอย่างไม่รู้สึกรู้สา เผยให้เห็นเรียวขายาวได้สัดส่วน “ฉันขี้เกียจ ไม่อยากเดิน จะได้ดูร้านสะดวก ๆ เลยเช่าบ้านเก่าแบบสองห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่นไว้ชั้นบน ทำไม นายเป็นห่วงว่าพี่จะเจอคนไม่ดีเหรอ”
เจ๊หงดูคล่องแคล่วและเก่งกาจ แถมยังดูเป็นคนในสังคมยิ่งกว่าเขาเสียอีก... เจียงหมิงแอบคิดในใจ แต่ปากกลับยิ้มตอบว่า “ก็เป็นห่วงนิดหน่อยครับ”
เจ๊หงหันมามองเจียงหมิง แล้วหัวเราะคิกคัก “ปากหวานเหมือนกันนี่ ถ้าเป็นห่วงก็มาค้างบ้านพี่ทุกวันสิ”
พอรู้ว่าเจ๊หงกำลังแกล้งหยอกตัวเอง เจียงหมิงก็ไม่รู้ทำไมถึงหน้าแดงขึ้นมา “แค่เจ๊หงให้ผมค้างสักสองสามคืนก็ดีมากแล้ว ผมจะกล้ามารบกวนทุกวันได้ยังไงครับ”
ดีที่ในโถงบันไดไม่มีไฟ จึงมองไม่เห็นว่าเขาหน้าแดง
“แกล้งเล่นน่ะ ฉันมีสามีแล้ว พวกอันธพาลทั่วไปไม่กล้ามาหาเรื่องหรอก”
“...”
เจ๊หงอยู่ชั้นสี่ หน้าประตูมีพรมเช็ดเท้าที่เขียนว่า “เข้าออกปลอดภัย” ข้าง ๆ วางตู้รองเท้าเก่า ๆ ไว้ใบหนึ่ง บนตู้ไม่มีรองเท้าผู้หญิง แต่มีรองเท้าหนังผู้ชายสภาพค่อนข้างใหม่สองคู่ ดูราคาไม่เบา แค่เห็นก็รู้ว่าเป็นรองเท้าของผู้ชายที่ประสบความสำเร็จ
พอเห็นรองเท้าหนังผู้ชายสองคู่นั้น เจียงหมิงก็รู้สึกกดดันขึ้นมาเล็กน้อย
แต่ไหน ๆ ก็มาถึงแล้ว เจียงหมิงคงไม่ถึงกับหนีกลับกลางคัน
เขาเดินตามเจ๊หงเข้าไปในบ้าน
การตกแต่งห้องไม่ได้หรูหรา แต่จัดเก็บเรียบร้อยสะอาดสะอ้าน
บ้านสองห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่นที่อากาศถ่ายเทจากเหนือจรดใต้ มีห้องครัวกับห้องน้ำแยกเป็นสัดส่วน ทั้งยังมีโซฟากับโต๊ะอาหารดีไซน์ทันสมัย บนตู้วางโทรทัศน์มีทีวีสีเครื่องหนึ่ง
เจ๊หงถอดรองเท้าบูตหนังแล้วเปลี่ยนเป็นรองเท้าแตะ จากนั้นก็หยิบรองเท้าแตะผู้ชายมาให้เจียงหมิงอีกคู่ “ใส่รองเท้าของสามีฉันไปก่อน”
เจียงหมิงใส่รองเท้าวิ่งมาทั้งวัน กลัวว่าเท้าจะมีกลิ่น จึงถือรองเท้าแตะเดินไปทางห้องน้ำ “เจ๊หง ผมขอไปอาบน้ำก่อนนะครับ”
เจ๊หงเหลือบมองรองเท้ากีฬาคู่เก่าของเจียงหมิง ก็เข้าใจความคิดของเขาทันที
ผู้ชายตัวโต ๆ ยังรู้จักเกรงใจด้วย
“เดี๋ยวฉันไปหยิบชุดนอนให้ ข้างในมีเครื่องทำน้ำอุ่น อย่าลืมเปิดล่ะ”
“รู้แล้วครับ”
เจียงหมิงรีบเข้าไปในห้องน้ำแล้วล็อกประตูจากด้านใน ถึงค่อยถอดรองเท้ากับถุงเท้าเหม็น ๆ ออก เปิดน้ำอุ่นอาบน้ำ
ห้องน้ำมีพื้นที่ไม่มาก แต่แยกส่วนเปียกกับส่วนแห้งไว้ อีกทั้งยังมีหน้าต่างด้วย มองผ่านหน้าต่างออกไปเห็นคนเดินอยู่ในตรอกข้างล่าง
อาจเพราะเจ๊หงเป็นคนใส่ใจรายละเอียดในบ้าน ห้องน้ำจึงหอมฟุ้งไปหมด
โดยเฉพาะบนราวแขวนผ้ามีถุงน่องสีดำที่ตากแห้งแล้วสองคู่ กับกางเกงชั้นในลูกไม้...
ทำเอาเลือดลมของเจียงหมิงพลุ่งพล่านขึ้นมา
แม้ตอนนี้เจียงหมิงจะลำบากจนแทบเอาตัวไม่รอด ไม่มีเวลาคิดเรื่องชายหญิง แต่ถึงอย่างไรเขาก็เป็นหนุ่มเลือดร้อนวัยยี่สิบปี
“ฉันวางชุดนอนไว้บนตู้หน้าประตูแล้ว ออกมาหยิบเองนะ”
เสียงเจ๊หงดังมาจากนอกห้อง
“ขอบคุณครับเจ๊หง”
เจียงหมิงขานรับ อาบน้ำอย่างสบายตัว จากนั้นก็ย่องไปแง้มประตูออกนิดหนึ่ง มองผ่านช่องประตูเห็นเจ๊หงนั่งขัดสมาธิบนโซฟาดูทีวี หัวเราะคิกคักเป็นระยะ เห็นได้ชัดว่าไม่ได้สนใจเขาเลย
เจียงหมิงถึงหยิบชุดนอนหน้าประตูเข้าไปเปลี่ยนในห้องน้ำ
ชุดนอนผ้าไหมสีน้ำเงิน ทั้งเสื้อและกางเกง ยังมีรอยพับอยู่ เห็นได้ชัดว่าเป็นของใหม่
เรื่องนี้กระตุ้นสัญชาตญาณระแวดระวังของเจียงหมิง
เขาตรวจดูผ้าขนหนูสองผืนบนราวแขวนอย่างละเอียดอีกครั้ง
ผ้าขนหนูของผู้หญิงยังเปียก ส่วนของผู้ชายแห้งสนิทมานานแล้ว
บนตู้ใต้อ่างล้างหน้ามีเครื่องสำอางวางอยู่เต็มไปหมด ทั้งยังมีแปรงสีฟันสองด้าม ด้ามหนึ่งเห็นชัดว่าเคยใช้แล้ว ส่วนอีกด้ามยังใหม่เอี่ยม
เจียงหมิงที่เคยทำธุรกิจขายตรงมานาน จู่ ๆ ก็นึกถึงความเป็นไปได้อันน่าตกใจขึ้นมา หรือที่จริงเจ๊หงยังไม่ได้แต่งงานเลย? สามีที่ว่าเป็นเรื่องที่เธอแต่งขึ้นมาหรือเปล่า?
ผู้หญิงเก่ง ๆ ที่อยู่คนเดียวในสังคม บางคนเพื่อความปลอดภัยของตัวเองก็มักจะบอกว่ามีผู้ชายอยู่ด้วย
ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ผู้หญิงคนนี้ก็ไม่ธรรมดาเลย
เจียงหมิงซักเสื้อผ้าที่ถอดออกมาให้สะอาด แล้วอุ้มกะละมังเดินออกจากห้องน้ำ “เจ๊หง ราวตากผ้าอยู่ตรงไหนครับ”
เจ๊หงเหลือบมองเจียงหมิง แววตาพลันมีประกายร้อนแรงวูบหนึ่ง “หุ่นดีนี่ แถมยังขยันอีก ซักเสื้อผ้าเองเรียบร้อยเลย ราวตากผ้าอยู่ที่ระเบียง”
เจียงหมิงกล่าวขอบคุณแล้วเดินไปตากผ้าที่ระเบียง
พอเห็นภาพตรงหน้าแทบทำเอาเขาเลือดกำเดาไหล
เพราะบนราวตากผ้าที่ระเบียงมีแต่เสื้อผ้าเซ็กซี่ของผู้หญิง ตั้งแต่ชั้นในยันชั้นนอก ส่วนใหญ่เป็นผ้าไหมกับลูกไม้...
มีเสื้อผ้าผู้ชายอยู่สองสามชิ้นเหมือนกัน
เจียงหมิงเอื้อมมือไปจับเสื้อเชิ้ตผู้ชายตัวหนึ่ง พบว่ามีฝุ่นจับอยู่เล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าไม่ได้เก็บมานานแล้ว
ยิ่งทำให้เจียงหมิงมั่นใจในข้อสันนิษฐานของตัวเองว่าเจ๊หงยังไม่ได้แต่งงานจริง ๆ
ดูท่าเจ๊หงเองก็ต้องใช้ชีวิตอย่างระมัดระวังในเมืองแห่งนี้เหมือนกัน
หลังตากเสื้อผ้าเสร็จและเอากะละมังไปเก็บในห้องน้ำ เจ๊หงก็พาเจียงหมิงไปยังห้องนอนเล็กทางทิศเหนือ “คืนนี้นายจะนอนห้องนี้ ห้ามคิดอะไรไม่ดีกับพี่เด็ดขาด สามีฉันดุมาก ก่อนหน้านี้มีหนุ่มคนหนึ่งคิดจะจีบฉัน พอสามีรู้เข้า...ก็หักขาเขา นายเข้าใจใช่ไหม”
เจ๊หงทำท่าดุ แต่เจียงหมิงที่เริ่มสงสัยแล้วกลับรู้สึกว่าเธอดุเกินไปหน่อย
ถึงอย่างนั้นเจียงหมิงก็ยังพยักหน้าตามน้ำ “เจ๊หงไม่ต้องห่วง ผมเข้าใจครับ”
“อืม” เจ๊หงก้าวขายาว ๆ ออกจากห้องนอนเล็ก แล้วรับสายโทรศัพท์ในห้องนั่งเล่น พูดเสียงออดอ้อน “ที่รัก ไม่ต้องห่วงนะ ฉันถึงบ้านแล้ว วันนี้มีพนักงานชื่อเจียงหมิงไม่มีที่พัก ฉันเลยให้มาค้างที่บ้าน... ไม่ต้องห่วงหรอก เด็กคนนี้ดูซื่อ ๆ ดี”
พูดถึงท้ายประโยค เจ๊หงยังจงใจหันกลับมายิ้มให้เจียงหมิงด้วย
บางทีอาจเพราะเจียงหมิงสงสัยเรื่องเจ๊หงมากเกินไป เขาจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาทันที ค้นหาเบอร์ของเจ๊หงแล้วกดโทรออก
โทรศัพท์ที่อยู่ข้างหูเจ๊หงดังขึ้นทันที...
พอได้ยินเสียงเรียกเข้า เจียงหมิงก็รู้คำตอบชัดเจนแล้ว
เจ๊หงจะมีสามีมาจากไหนกัน?
เห็น ๆ อยู่ว่าแกล้งโทรศัพท์หลอกคน...
เจ๊หงได้ยินเสียงเรียกเข้าก็ดูตกใจอย่างเห็นได้ชัด เธอวางโทรศัพท์ลง พอเห็นหมายเลขโทรเข้าเป็นของเจียงหมิง ใบหน้าสวยก็แดงก่ำขึ้นมาทันที ให้ความรู้สึกทั้งอับอายทั้งโกรธที่คำโกหกถูกเปิดโปง
เจ๊หงหน้าแดงตวัดตามองเจียงหมิง รีบร้อนหาข้อแก้ตัว “สามีฉันเพิ่งวางสาย นายก็โทรมาหาฉันพอดี นายคิดจะทำอะไร”
เจียงหมิงแกล้งทำเป็นลนลานแล้ววางสาย “ขอโทษครับเจ๊หง มือผมลื่นเลยกดโทรผิด”
แม้ท่าทางลนลานของเจียงหมิงจะดูจริงมาก แต่ใบหน้าสวยของเจ๊หงกลับยิ่งแดงขึ้น โดยเฉพาะเมื่อเผชิญกับดวงตาคมลึกเป็นประกายของเจียงหมิง เธอก็รู้สึกกระวนกระวายขึ้นมาโดยสัญชาตญาณ
ถึงกับไม่กล้าสบตาเจียงหมิง
ก่อนหน้านี้เจ๊หงคิดว่าเจียงหมิงเป็นแค่นักศึกษามหาวิทยาลัยซื่อ ๆ ขี้อาย ไม่คิดเลยว่าเด็กคนนี้จะฉลาดและช่างสังเกตขนาดนี้ แถมยังมีกลิ่นอายเจ้าเล่ห์อยู่นิด ๆ
เจ๊หงอ้ำอึ้งอยู่นานก็พูดไม่ออกสักคำ สุดท้ายก็ไปหยิบเสื้อผ้าในห้องนอนใหญ่แล้วเข้าไปอาบน้ำ
เมื่อเห็นว่าเจ๊หงไม่ได้ถามอะไรต่อ เจียงหมิงก็ปิดประตูห้อง หัวใจเต้นตึกตักไม่หยุด
การลองเชิงผู้หญิงมากประสบการณ์อย่างเจ๊หงทำให้เจียงหมิงกดดันไม่น้อย
ไม่รู้ว่าเจ๊หงจะรู้หรือเปล่าว่าเขาจับได้ว่าเธอไม่มีสามี...
จังหวะนั้นเอง โทรศัพท์สั่นขึ้นครั้งหนึ่ง
เจียงหมิงคิดไปตามสัญชาตญาณว่าเจ๊หงส่งข้อความมาต่อว่า แต่พอเปิดดูกลับพบว่าเย่หนานซูเป็นคนส่งมา
【เจียงหมิง นายอยู่ไหน? ไหนว่าจะเลี้ยงฉันกินบาร์บีคิว ยังจะนับคำพูดอยู่ไหม】