ผู้ชายสูบบุหรี่หลังเสร็จกิจ สุขสำราญยิ่งกว่าเป็นเซียน
ฟู่!
ในห้องเช่าทรุดโทรมแห่งหนึ่งในเมืองจิ่งเฉิง เจียงหมิงเอนพิงหัวเตียง สูบบุหรี่หลี่ฉวินเข้าไปลึก ๆ
ข้างกายเขามีหญิงงามรูปร่างอรชรสวมชุดนอนลูกไม้สีดำนอนอยู่ ผ้าห่มบางคลุมร่างไว้ครึ่งหนึ่ง เผยให้เห็นเรียวขางาม ใบหน้าประณีตไร้ที่ติแฝงความเย็นชาเหินห่างอยู่หลายส่วน
ทุกอิริยาบถเปี่ยมเสน่ห์เย้ายวน
แต่เจียงหมิงกลับไม่ได้อ่อนโยนกับแฟนสาวที่คบกันมาสามปีคนนี้เท่าไรนัก
เพราะพอพ้นวันนี้ หยางเวยก็จะไปอยู่ในอ้อมแขนของผู้ชายคนอื่นแล้ว
แม้เจียงหมิงจะทำใจไม่ได้ แต่ก็ช่วยอะไรไม่ได้
ใครใช้ให้ผู้ชายคนนั้นขับรถบีเอ็มดับเบิลยูล่ะ
ปี 2004 ในเมืองจิ่งเฉิง คนทั่วไปยังปั่นจักรยานคานคู่กันอยู่ ความสะเทือนใจที่ได้เห็นรถบีเอ็มดับเบิลยูนั้นไม่ต้องพูดถึง
เจียงหมิงเกิดในชนบท ฝ่าฟันร่ำเรียนสิบปีจนสอบเข้ามหาวิทยาลัยจิ่งเฉิงได้ ด้วยหน้าตาดีและผลการเรียนโดดเด่น เขาจึงเป็นที่จับตา และถูกหยางเวย ดาวคณะคว้าตัวไปก่อน
ปิดเทอมฤดูร้อนปีสาม เจียงหมิงไปทำงานพิเศษหาเงินช่วยค่าเล่าเรียน แต่เผลอถูกพี่จีหลอกไปเข้าขบวนการแชร์ลูกโซ่ เจียงหมิงที่ถูกเป่าหูยังหลอกเพื่อนร่วมห้องอีกสามคนให้เข้าไปด้วย จนเรื่องราวบานปลายอย่างร้ายแรง สุดท้ายถูกมหาวิทยาลัยไล่ออก
หยางเวยคิดว่าชีวิตที่เหลือของเจียงหมิงคงหมดอนาคตแล้ว ประกอบกับหนุ่มขับบีเอ็มดับเบิลยูรุกจีบเธออย่างหนักตอนที่กำลังอ่อนแอ จึงเป็นฝ่ายขอเลิก
เจียงหมิงรู้ดีว่าตัวเองมีมลทินที่ลบไม่ออกติดตัวอยู่ ในเมื่อหยางเวยถือสา ก็ไม่จำเป็นต้องยื้อกันต่อ
แต่หยางเวยยืนกรานจะมาพบเขาที่ห้องเช่าเป็นครั้งสุดท้าย พอเข้าประตูก็โผกอดและจูบเขาอย่างดูดดื่ม พูดว่า “ที่จริงฉันชอบนายที่สุด เรามีอะไรกันครั้งสุดท้ายแล้วค่อยเลิกกันนะ...”
สมัยนี้นักศึกษามหาวิทยาลัยมีความคิดเปิดกว้าง คู่รักหลายคู่มักมีเซ็กซ์ส่งท้ายก่อนเลิกกัน เจียงหมิงคิดว่าอย่างไรก็คบกันมาตั้งสามปี... จึงตอบตกลง
ซี๊ด!
หยางเวยฝืนทนความปวดเมื่อยที่ขา ก่อนหันไปมองเจียงหมิงที่อยู่ข้าง ๆ
ใบหน้าหล่อเหลาเปี่ยมความเป็นชาย ดวงตาเศร้าลึกซึ้ง แล้วยังมีกล้ามเนื้อแน่นกระชับทั้งตัว...
ทุกอย่างทำให้หยางเวยหลงใหล แต่ตอนนี้เธอเรียนปีสี่แล้ว จำเป็นต้องคิดถึงอนาคต
เจียงหมิงดีมากก็จริง แต่หนุ่มขับบีเอ็มดับเบิลยิวยังคุ้มค่ากว่า
หยางเวยคล้องแขนเจียงหมิง ดวงตาคู่งามฉายทั้งความขุ่นเคืองและเหนื่อยล้า “เจียงหมิง ฉันชอบนายจริง ๆ พอคิดว่าฉันกำลังจะไปอยู่ในอ้อมแขนผู้ชายคนอื่น หัวใจก็เหมือนถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ ฉันสัญญาว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้าย...”
เจียงหมิงหันไปมองสาวงามตรงหน้า
หุ่นนี่เหนือกว่านางแบบเสียอีก
หน้าตาก็สวยยิ่งกว่าดารา
สายตายั่วยวนจนแทบละลาย
ไหนจะเรียวขายาวคู่นั้นอีก... สมกับเป็นดาวคณะศิลปหัตถกรรมของมหาวิทยาลัยจิ่งเฉิงจริง ๆ
เจียงหมิงขยี้ก้นบุหรี่ดับอย่างแรง “ตามใจเธอ...”
เมื่อเจียงหมิงลืมตาอันหนักอึ้งขึ้นอีกครั้ง ดวงอาทิตย์ก็ลอยสูงกลางฟ้าแล้ว
เขากวาดตามองรอบห้อง ไม่เห็นหยางเวย มีเพียงกระดาษโน้ตแผ่นหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง
เจียงหมิงลากสังขารที่ยังโงนเงนลงจากเตียง หยิบโน้ตขึ้นมาอ่าน ข้างบนเขียนด้วยลายมือหมึกดำอ่อนช้อยหนึ่งบรรทัดว่า: ขอบคุณที่มอบความทรงจำแสนวิเศษให้ฉัน รักนายเสมอ เวย~
เจียงหมิงอ่านแล้วชะงักไปเล็กน้อย
เมื่อนึกย้อนถึงเวลาที่คบกันมาสามปี เขาคิดว่าตัวเองทุ่มเททุกอย่าง ส่วนหยางเวยแม้จะมีคนคอยตามใจมากมาย แต่ก็ไม่เคยนอกใจ
เพียงแต่พอขึ้นปีสี่ ความคิดของหยางเวยก็เติบโตขึ้นทีละน้อย และเลือกหนุ่มขับบีเอ็มดับเบิลยูที่ให้หลักประกันได้มากกว่า
เจียงหมิงแม้จะผิดหวังและเสียใจ แต่ก็ไม่ได้ถึงกับเกลียดชัง
เพราะทุกคนมีสิทธิ์เลือกเส้นทางชีวิตของตัวเอง
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อคืนยังได้ลองท่วงท่ากันหลายแบบ ตามที่หยางเวยบอก นั่นเป็นครั้งแรกของเธอ เขาก็ไม่ได้เสียเปรียบ...
“ความรักที่ไม่มีปากท้องรองรับ สุดท้ายก็ทนต่อบททดสอบไม่ไหว ฉันต้องไปตั้งแผงลอยหาเงินกินข้าวแล้ว”
ในฐานะหนึ่งในนักศึกษามหาวิทยาลัยเพียงสองคนของหมู่บ้าน ตอนนั้นเจียงหมิงเดินทางมาเรียนที่เมืองจิ่งเฉิงพร้อมความหวังของคนทั้งหมู่บ้าน
ครอบครัวต่างฝากความหวังไว้ว่าเจียงหมิงจะประสบความสำเร็จในอนาคต พาตัวเองออกจากชนบทอันยากจนล้าหลัง ไปตั้งหลักปักฐานในเมือง
เดิมทีเจียงหมิงก็คิดเช่นนั้น
น่าเสียดาย ชีวิตที่กำลังไปได้สวยกลับถูกพี่จีทำลาย
ในปี 2004 ขบวนการแชร์ลูกโซ่ระบาดหนัก มีครอบครัวชนบทมากมายที่บ้านแตกสาแหรกขาด เพราะลูกถูกหลอกเข้าไปพัวพัน
ตอนนี้เจียงหมิงไม่กล้าบอกเรื่องนี้กับพ่อแม่ที่อายุมากแล้วจริง ๆ
ข้อแรก เขากลัวว่าพวกท่านจะโกรธจนสุขภาพทรุดหนัก
ข้อสอง เจียงหมิงไม่ยอมรับชะตากรรมง่าย ๆ ต่อให้ถูกมหาวิทยาลัยไล่ออก เขาก็ยังอยากสร้างเนื้อสร้างตัวในเมืองจิ่งเฉิงให้ได้
ตลอดสองเดือนหลังถูกไล่ออก เจียงหมิงยังคงอยู่ในเมืองจิ่งเฉิง รับจ้างทำงานเลี้ยงชีพ
ช่วงนั้นเขาเคยเข้าโรงงานขันนอต กวาดถนน แบกอิฐในไซต์ก่อสร้าง กระทั่งไปขนศพที่ฌาปนสถาน... ตอนนี้เปลี่ยนอาชีพมาตั้งแผงขายเทปเพลงเถื่อน หวังว่าจะพลิกชีวิตได้
เจียงหมิงปั่นจักรยานคานคู่ผ่านหมู่บ้านสวนดอกไม้ ด้านหลังผูกกล่องเทปเพลงเถื่อนใบใหญ่ไว้
เขาหาทำเลที่คนพลุกพล่านพอสมควรบนถนนเหมยหลิน แล้วหยิบเทปจำนวนมากออกมาจัดเรียง
“เดินผ่านแล้วอย่าพลาด! อัลบั้มใหม่ของสวีหวยอวี้ สี่ตลับสิบหยวน แค่สิบหยวนเท่านั้น...”
……
หอพักหญิงมหาวิทยาลัยจิ่งเฉิง ห้อง 404 อาคาร 9
หยางเวยเดินขาสั่น ๆ เข้ามาในหอพัก เฉินจื่ออวี้ เพื่อนร่วมห้องก็รีบร้อนเข้ามาถาม “เวยเวย เธอเลิกกับเจียงหมิงจริงเหรอ?”
เฉินจื่ออวี้สวมเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนส์สีน้ำเงินที่มิดชิด แต่ก็ปิดบังรูปร่างอวบอิ่มเย้ายวนของเธอไม่ได้ ใบหน้ารูปไข่เรียวประณีต ขนตายาวล้อมดวงตาเรียวสวยที่ฉายแววเจ้าชู้และเร่าร้อน จมูกงามเหนือริมฝีปากเล็กที่ทั้งเซ็กซี่และเย้ายวน
หยางเวยพยุงกำแพงเดินไปยังเตียงของตัวเอง “อืม เจียงหมิงถูกไล่ออกแล้ว ฉันก็ต้องคิดถึงอนาคต... เอ๊ะ เฉินจื่ออวี้ เธอเปลี่ยนไปใส่ชุดยั่วขนาดนั้นทำไม มีแฟนแล้วเหรอ?”
ยังพูดไม่ทันจบ เฉินจื่ออวี้ก็รีบเปลี่ยนเสื้อผ้า ไม่ทันได้ตอบด้วยซ้ำ
หยางเวยจึงหันไปถามเพื่อนร่วมห้องอีกคนที่นอนตะแคงอ่านหนังสืออยู่บนเตียง “เย่หนานซู จื่ออวี้คนสวยของเรามีแฟนตั้งแต่เมื่อไหร่ แฟนเป็นใครเหรอ?”
เย่หนานซูวางหนังสือลงแล้วลุกขึ้นนั่ง เผยรูปร่างอรชรใต้ชุดนอนผ้าไหมสีน้ำเงิน แม้ไม่ได้แต่งหน้า แต่ดวงตาทรงดอกท้อบนใบหน้าประณีตก็ดึงดูดใจเป็นพิเศษ ทั้งยังแผ่รัศมีสง่างามสูงศักดิ์ออกมาโดยธรรมชาติ
เมื่อเทียบกับความงามเย้ายวนแบบเก็บงำของหยางเวย ความเซ็กซี่เร่าร้อนของเฉินจื่ออวี้แล้ว เย่หนานซูดูเหมือนคุณหนูผู้ดีมีระดับมากกว่า
เย่หนานซูยกมุมปากแดงเซ็กซี่ “จื่ออวี้แอบชอบเจียงหมิงมาตลอดสามปี ถ้าไม่เห็นแก่ความเป็นเพื่อน ป่านนี้คงลงมือไปแล้ว เมื่อคืนได้ยินว่าเธอไปห้องเช่าเพื่อบอกเลิกเจียงหมิง จื่ออวี้ดีใจจนกอดฉันพลางเพ้อเจ้อเรื่องลามกไปทั้งคืน”
เฉินจื่ออวี้ถอดกางเกงยีนส์ออก กำลังลูบถุงน่องสีดำก่อนสวมเข้ากับเรียวขายาว “บ่นก็บ่นสิ หนานซู อย่าตัดคำพูดฉันมั่ว ๆ”
หยางเวยเบิกตากว้าง จ้องเฉินจื่ออวี้ “งั้นที่แต่งตัวแบบนี้ เพราะรีบจะไปหาเจียงหมิงเหรอ?”
“ใช่สิ” เฉินจื่ออวี้เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้ว
กระโปรงหนังสีดำ ถุงน่องดำ รองเท้าส้นสูง ท่อนบนสวมเสื้อชีฟองคอกลมบางโปร่ง เผยผิวขาวเนียนให้เห็นรำไร
แต่เฉินจื่ออวี้ยังไม่พอใจ จึงเริ่มแต่งหน้า
หยางเวยเพิ่งตัดสินใจบอกลาความรักครั้งนี้ พอเห็นท่าทีของเฉินจื่ออวี้ก็อยู่ไม่สุขทันที “จื่ออวี้ ใจเย็น ๆ อย่าหุนหันพลันแล่นเด็ดขาด”
“ฉันเฝ้ารอวันนี้มาตลอด จะหุนหันพลันแล่นตรงไหน?”
“ฉันยอมรับว่าเมื่อก่อนเจียงหมิงเป็นหนุ่มหล่อที่สุดในคณะศิลปหัตถกรรมของเรา แต่เขาถูกไล่ออกแล้ว ไม่มีอนาคตหรอก ยังไงก็ต้องกลับชนบทไปทำนา เธออยากตามเจียงหมิงไปเป็นสาวบ้านนอกจริง ๆ เหรอ?”
“ฉันเบื่อชีวิตในเมืองมานานแล้ว ไปอยู่ชนบทที่มีภูเขาสวยน้ำใสก็ดีออก”
“...เจียงหมิงไม่ได้ดีอย่างที่เธอคิดหรอก”
เฉินจื่ออวี้เหลือบมองขาที่สั่นของหยางเวย “เขาดีไม่ดี ฉันรู้แก่ใจ”
ใบหน้าหยางเวยแดงระเรื่อ “ฉัน...”
เฉินจื่ออวี้พูดต่อ “ซูหว่านฉิงในห้องเราวัน ๆ เอาแต่ก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือ ส่วนเย่หนานซูเกิดมาดีจนหัวสูง เจียงหมิงที่เธอไม่เอา ฉันก็เลยเก็บมาเองไง เอ๊ะ... หนานซู ทำไมเธอเปลี่ยนไปใส่ชุดเดรสสายเดี่ยวสุดยั่วล่ะ? เธอไม่ได้บอกว่าเก็บชุดนี้ไว้ให้แฟนในอนาคตดูหรอกเหรอ จะไปไหนน่ะ?”
“ไม่ต้องยุ่ง พี่อยากทำอะไรก็ทำ” เย่หนานซูสวมชุดเดรสสายเดี่ยวสีแดงไวน์แล้วเดินออกจากห้อง
เฉินจื่ออวี้เร่งแต่งหน้า “เวยเวย วันนี้ฉันไม่เข้าเรียนแล้วนะ ถ้าอาจารย์เช็กชื่อช่วยตอบแทนฉันหน่อย...”
จู่ ๆ เฉินจื่ออวี้ก็ฉุกคิดขึ้นมา “วันนี้หนานซูแปลกมากเลย เธอว่าเขาจะไปหาเจียงหมิงด้วยไหม?”
หยางเวยยิ่งลนลาน “มะ... ไม่หรอกมั้ง ฉันเห็นหนานซูเป็นคนสุขุมมาตลอด ปกติเวลาคุยถึงเจียงหมิงก็ทำท่าเย็นชา...”
“เหลวไหล! เมื่อคืนยังพูดอยู่เลยว่าผู้ชายเอาใจเก่งและหุ่นล่ำแบบเจียงหมิงนี่ดีจะตาย ยัยหนานซูคนเจ้าเล่ห์ เล่นแอบลงมือแบบนี้ได้ไง! ไม่คุยแล้ว...” เฉินจื่ออวี้เลิกแต่งหน้าแล้วพุ่งออกจากประตูไปทันที
เมื่อเห็นเพื่อนสนิททั้งสองจากไปคนแล้วคนเล่า หยางเวยก็พลันรู้สึกตึงเครียดและตื่นตระหนกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
เฉินจื่ออวี้กับเย่หนานซูไม่ใช่นักศึกษาหญิงธรรมดาทั่วไป
ห้อง 404 อาคาร 9 เป็นตำนานของมหาวิทยาลัยจิ่งเฉิง
ดาวมหาวิทยาลัยทั้งสี่คนมาอยู่รวมกันในห้องพักเล็ก ๆ แห่งนี้
โดยเฉพาะเย่หนานซู ครองตำแหน่งดาวมหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งของจิ่งเฉิงมานานถึงสามปี
ถ้าซูหว่านฉิงไม่ลงมือ ก็ไม่มีใครสั่นคลอนตำแหน่งของเย่หนานซูได้
ในบรรดาทั้งสี่คน หยางเวยโดดเด่นไม่แพ้ใคร แต่เธอมองคนค่อนข้างขาดและตัดสินใจเด็ดขาด
ตอนเพิ่งเปิดเทอมปีหนึ่ง เธอกลัวว่าเพื่อนสนิทอีกสามคนจะหมายตาเจียงหมิง จึงชิงลงมือก่อนอย่างไม่ลังเล
เรื่องที่เธอนอกใจเจียงหมิงไปเลือกหนุ่มขับบีเอ็มดับเบิลยูนั้น เธอคิดทบทวนมาอย่างดีแล้ว
เธอไม่คิดว่ามีปัญหาอะไร
แต่หลังจากเห็นท่าทีของเย่หนานซูกับเฉินจื่ออวี้ เธอก็ลนลานไปหมด กระทั่งเริ่มรู้สึกเสียใจอย่างรุนแรง
จังหวะนั้นเอง โทรศัพท์ก็สั่นขึ้น
เป็นข้อความจากเฉินโม่ หนุ่มขับบีเอ็มดับเบิลยู
【เวยเวย ฉันเพิ่งได้ตั๋วคอนเสิร์ตมาสองใบ เธออยู่ไหน? ฉันขับรถไปรับ】
ถ้าเป็นเมื่อก่อน หยางเวยคงตอบตกลงทันที
แต่ตอนนี้เธอไม่มีอารมณ์เลยสักนิด
【ฉันไม่ค่อยสบาย ไว้คราวหน้านะ】
หลังส่งข้อความ หยางเวยมองห้องพักที่ว่างเปล่า ในใจรู้สึกโหวงเหวงและสับสนอย่างยิ่ง
เธออยากตามออกไปมาก แต่ก็ยังวางฟอร์มไม่ลง
เวลาผ่านไปทีละวินาที ความหุนหันในใจก็ยิ่งทวีขึ้น
ในที่สุดเธอก็ไม่สนศักดิ์ศรีอีกต่อไป ฝืนทนความไม่สบายที่ขาแล้วเดินออกจากห้องพักไป...