เป็นนางรองก็เป็นไป ขอแย่งพระเอกก่อนแล้วกัน

ตอนที่ 28 เป็นนางรองก็เป็นไป ขอแย่งพระเอกก่อนแล้วกัน

6 นาที· 1.4K คำ

เขานึกถึงคำพูดที่แม่เคยบอกไว้ “รั่วรั่วเป็นเด็กดีทุกอย่าง เสียอย่างเดียวคือทำอาหารไม่เป็น คราวก่อนเกือบเผาทะลุก้นหม้อแน่ะ”

เกือบเผาทะลุก้นหม้อ

ฉีเหวินเซินดึงเสิ่นรั่วออกอย่างแนบเนียน ก่อนเดินเข้าไปในครัวเสียเอง

“พี่ทำเอง”

เขาบอก

เสิ่นรั่วชะโงกหน้ามองหม้อ “งั้นฉันช่วยตักข้าวนะคะ”

ฉีเหวินเซินไม่มองเธอ “ไม่ต้อง”

เสิ่นรั่วเบ้ปาก นี่เขากลัวเธอทำชามหล่นแตกหรือไง?

เธอยื่นมือไปหยิบชามจากตู้ฆ่าเชื้ออย่างไม่ยอมแพ้ ชามอยู่ชั้นบนสุดพอดี จังหวะนั้นฉีเหวินเซินหันไปหยิบของ ทั้งคู่เกือบชนกัน

“พี่เหวินเซินหลบหน่อยค่ะ ฉันจะหยิบชาม”

ฉีเหวินเซินเบี่ยงตัวหลบ แต่ไม่ได้เดินไปไหนไกล

สายตาของเขาหยุดอยู่ที่แผ่นหลังของเสิ่นรั่ว ซึ่งเขย่งปลายเท้าเอื้อมหยิบชามจากตู้ฆ่าเชื้อ

ชายเสื้อชุดนอนเหมยหยางหยางเลิกขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นเอวบางส่วนหนึ่ง ภายใต้ชุดนอนตัวโคร่งนั้นยิ่งดูบอบบางราวกับเอื้อมมือเดียวก็โอบได้หมด

เขาหลุบตาลง หันกลับไปอุ่นกับข้าวต่อ

ในที่สุดเสิ่นรั่วก็หยิบชามได้ แล้วตักข้าวใส่ชาม

เธอมองซุปซี่โครงในหม้อ จู่ ๆ ก็คิดว่าตัวเองน่าจะทำอะไรที่มีประโยชน์กว่านี้สักอย่าง

อย่างเช่นช่วยเฝ้าหม้อ ไม่ให้น้ำซุปเดือดล้นออกมา

“พี่เหวินเซินไปนั่งเถอะค่ะ ฉันเฝ้าหม้อเอง”

ฉีเหวินเซินมองเธอแวบหนึ่ง

“แน่ใจนะ?”

“แน่ใจสิคะ แค่เฝ้าหม้อเองไม่ใช่เหรอ? รอให้น้ำซุปร้อนก็พอ มีอะไรยากตรงไหนล่ะ?”

ฉีเหวินเซินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันหลังเดินออกไป เพิ่งนั่งลงได้ไม่ถึงวินาที เสียงกรีดร้องก็ดังมาจากด้านหลัง

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป