เขานึกถึงคำพูดที่แม่เคยบอกไว้ “รั่วรั่วเป็นเด็กดีทุกอย่าง เสียอย่างเดียวคือทำอาหารไม่เป็น คราวก่อนเกือบเผาทะลุก้นหม้อแน่ะ”
เกือบเผาทะลุก้นหม้อ
ฉีเหวินเซินดึงเสิ่นรั่วออกอย่างแนบเนียน ก่อนเดินเข้าไปในครัวเสียเอง
“พี่ทำเอง”
เขาบอก
เสิ่นรั่วชะโงกหน้ามองหม้อ “งั้นฉันช่วยตักข้าวนะคะ”
ฉีเหวินเซินไม่มองเธอ “ไม่ต้อง”
เสิ่นรั่วเบ้ปาก นี่เขากลัวเธอทำชามหล่นแตกหรือไง?
เธอยื่นมือไปหยิบชามจากตู้ฆ่าเชื้ออย่างไม่ยอมแพ้ ชามอยู่ชั้นบนสุดพอดี จังหวะนั้นฉีเหวินเซินหันไปหยิบของ ทั้งคู่เกือบชนกัน
“พี่เหวินเซินหลบหน่อยค่ะ ฉันจะหยิบชาม”
ฉีเหวินเซินเบี่ยงตัวหลบ แต่ไม่ได้เดินไปไหนไกล
สายตาของเขาหยุดอยู่ที่แผ่นหลังของเสิ่นรั่ว ซึ่งเขย่งปลายเท้าเอื้อมหยิบชามจากตู้ฆ่าเชื้อ
ชายเสื้อชุดนอนเหมยหยางหยางเลิกขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นเอวบางส่วนหนึ่ง ภายใต้ชุดนอนตัวโคร่งนั้นยิ่งดูบอบบางราวกับเอื้อมมือเดียวก็โอบได้หมด
เขาหลุบตาลง หันกลับไปอุ่นกับข้าวต่อ
ในที่สุดเสิ่นรั่วก็หยิบชามได้ แล้วตักข้าวใส่ชาม
เธอมองซุปซี่โครงในหม้อ จู่ ๆ ก็คิดว่าตัวเองน่าจะทำอะไรที่มีประโยชน์กว่านี้สักอย่าง
อย่างเช่นช่วยเฝ้าหม้อ ไม่ให้น้ำซุปเดือดล้นออกมา
“พี่เหวินเซินไปนั่งเถอะค่ะ ฉันเฝ้าหม้อเอง”
ฉีเหวินเซินมองเธอแวบหนึ่ง
“แน่ใจนะ?”
“แน่ใจสิคะ แค่เฝ้าหม้อเองไม่ใช่เหรอ? รอให้น้ำซุปร้อนก็พอ มีอะไรยากตรงไหนล่ะ?”
ฉีเหวินเซินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันหลังเดินออกไป เพิ่งนั่งลงได้ไม่ถึงวินาที เสียงกรีดร้องก็ดังมาจากด้านหลัง