พวกพยาบาลสาว ๆ ถึงจะพูดจาประชดประชันกัน แต่ลึก ๆ แล้วก็อดอิจฉาไม่ได้
ส่วนเสิ่นรั่ว ทุกครั้งที่ได้รับของพวกนี้ก็มักแบ่งให้พวกเธอกินด้วย
โจวหลานเลื่อนเก้าอี้เข้ามานั่งอย่างตื่นเต้น มือก็หยิบชานมแก้วหนึ่งขึ้นมาอย่างไม่เกรงใจ ดูดไปอึกใหญ่ ก่อนจะหรี่ตาลงอย่างพึงพอใจ แล้วตบไหล่เสิ่นรั่วเบา ๆ
“เสิ่นรั่ว ฉันเพิ่งค้นพบเรื่องหนึ่ง”
เธอทำหน้าจริงจัง
“เรื่องอะไร?”
“อยู่กับเธอแล้วมีของกินของดื่มให้ตลอด เธอนี่มันโรงอาหารเคลื่อนที่ของโรงพยาบาลชัด ๆ ไม่สิ ต้องเป็นร้านขนมเคลื่อนที่ต่างหาก เธอไปไหน ของกินก็ตามไปที่นั่น แค่นั่งอยู่ข้าง ๆ เธอ ฉันก็สัมผัสได้ถึงสนามแม่เหล็กของอาหารแล้ว”
เสิ่นรั่วทั้งขำทั้งจนใจ “เธอจริงจังหน่อยได้ไหม?”
โจวหลานดูดชานมอีกอึก สายตากวาดมองกองของกินตรงหน้า “พูดจริงนะ ถ้าฉันเป็นพยาบาลผู้ชายพวกนั้น ฉันก็จีบเธอเหมือนกัน ทั้งสวย ทั้งหุ่นดี หน้าอกหน้าใจมีส่วนเว้าส่วนโค้ง”
เสิ่นรั่วฟังแล้วใบหูร้อนผ่าว รีบเลื่อนของกินไปไว้กลางโต๊ะ “กินของเธอไปเถอะ อย่าพูดมากเลย”
ฉีเหวินเซินยืนอยู่หน้าห้องทำงานแพทย์ เสื้อกาวน์เรียบกริบ มือถือแฟ้มประวัติคนไข้ สีหน้าเย็นชาเช่นเคย
สายตาของเขาหยุดอยู่ที่กองขนมตรงหน้าเสิ่นรั่ว
จากนั้นก็หันหลังเดินเข้าไปในห้องตรวจ
เขาวางแฟ้มประวัติคนไข้ลงบนโต๊ะ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดวีแชต
เมื่อพบหน้าต่างสนทนาของพี่เฉิน เขาก็พิมพ์ข้อความหนึ่งบรรทัดแล้วส่งไป
จากนั้นจึงเปลี่ยนไปยังหน้าต่างสนทนาของเสิ่นรั่ว