เป็นนางรองก็เป็นไป ขอแย่งพระเอกก่อนแล้วกัน

ตอนที่ 29 เขาคงหวั่นไหวแล้ว

6 นาที· 1.4K คำ

เธอเอ่ยเสียงแผ่ว เสียงสั่นเล็กน้อย

“พี่เหวินเซิน เสร็จหรือยังคะ?”

นิ้วมือของฉีเหวินเซินชะงักค้าง ร่างทั้งร่างแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น ก่อนจะได้สติกลับมาอย่างฉับพลัน

เขารีบชักนิ้วออกจากริมฝีปากเธอ

เขาหลุบตาลง เก็บยาทาใส่กล่องยาแล้วปิดฝา ตลอดกระบวนการนั้นไม่ได้มองเสิ่นรั่วอีกเลย

เสียงของเขาแหบพร่า คล้ายพยายามฝืนใจให้สงบนิ่ง “เสร็จแล้ว รีบนอนเถอะ”

“เดี๋ยวฉันอุ่นอาหารเองก็ได้ค่ะ”

เสิ่นรั่วเพียงขานรับเบา ๆ ก่อนลุกขึ้นเดินไปชั้นบน

เธอผลักประตูห้อง เดินเข้าไป ปิดประตู แล้วเอนหลังพิงบานประตู

เธอยื่นนิ้วชี้ออกไปแตะริมฝีปากล่างของตัวเองเบา ๆ

ยาทายังอยู่ เย็น ๆ มีกลิ่นมิ้นต์

เสิ่นรั่วค่อย ๆ ทรุดตัวนั่งลงกับพื้น ซุกใบหน้าไว้กับหัวเข่า

ราวกับยังมีไออุ่นจากปลายนิ้วของเขาหลงเหลืออยู่บนริมฝีปาก

ราวกับความหวั่นไหวที่ยังไม่ทันจางหายยังคงค้างอยู่ในอก

เธอหลับตา สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วบอกตัวเองเงียบ ๆ ในใจว่า เสิ่นรั่ว เธอทำถูกแล้ว

แต่ทำไมพอทำถูกแล้ว ถึงยังรู้สึกเจ็บใจอยู่หน่อย ๆ?

ข้างล่าง ฉีเหวินเซินยืนอยู่ในครัว มองหม้ออาหารที่ยังอุ่นไม่เสร็จบนเตา

ตอนนี้ใจของเขาปั่นป่วนไร้ระเบียบ

เขายกมือขวาขึ้น มองนิ้วชี้ของตัวเอง

เมื่อครู่เขาทำอะไรลงไป?

ฉีเหวินเซินยืนอยู่ในครัวเนิ่นนาน

เขาอุ่นอาหารอีกครั้ง ยกชามกับตะเกียบไปนั่งที่โต๊ะอาหาร ตรงข้ามกับที่นั่งว่างเปล่า แล้วค่อย ๆ กินข้าวจนหมดทั้งชาม

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป