เธอเอ่ยเสียงแผ่ว เสียงสั่นเล็กน้อย
“พี่เหวินเซิน เสร็จหรือยังคะ?”
นิ้วมือของฉีเหวินเซินชะงักค้าง ร่างทั้งร่างแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น ก่อนจะได้สติกลับมาอย่างฉับพลัน
เขารีบชักนิ้วออกจากริมฝีปากเธอ
เขาหลุบตาลง เก็บยาทาใส่กล่องยาแล้วปิดฝา ตลอดกระบวนการนั้นไม่ได้มองเสิ่นรั่วอีกเลย
เสียงของเขาแหบพร่า คล้ายพยายามฝืนใจให้สงบนิ่ง “เสร็จแล้ว รีบนอนเถอะ”
“เดี๋ยวฉันอุ่นอาหารเองก็ได้ค่ะ”
เสิ่นรั่วเพียงขานรับเบา ๆ ก่อนลุกขึ้นเดินไปชั้นบน
เธอผลักประตูห้อง เดินเข้าไป ปิดประตู แล้วเอนหลังพิงบานประตู
เธอยื่นนิ้วชี้ออกไปแตะริมฝีปากล่างของตัวเองเบา ๆ
ยาทายังอยู่ เย็น ๆ มีกลิ่นมิ้นต์
เสิ่นรั่วค่อย ๆ ทรุดตัวนั่งลงกับพื้น ซุกใบหน้าไว้กับหัวเข่า
ราวกับยังมีไออุ่นจากปลายนิ้วของเขาหลงเหลืออยู่บนริมฝีปาก
ราวกับความหวั่นไหวที่ยังไม่ทันจางหายยังคงค้างอยู่ในอก
เธอหลับตา สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วบอกตัวเองเงียบ ๆ ในใจว่า เสิ่นรั่ว เธอทำถูกแล้ว
แต่ทำไมพอทำถูกแล้ว ถึงยังรู้สึกเจ็บใจอยู่หน่อย ๆ?
ข้างล่าง ฉีเหวินเซินยืนอยู่ในครัว มองหม้ออาหารที่ยังอุ่นไม่เสร็จบนเตา
ตอนนี้ใจของเขาปั่นป่วนไร้ระเบียบ
เขายกมือขวาขึ้น มองนิ้วชี้ของตัวเอง
เมื่อครู่เขาทำอะไรลงไป?
ฉีเหวินเซินยืนอยู่ในครัวเนิ่นนาน
เขาอุ่นอาหารอีกครั้ง ยกชามกับตะเกียบไปนั่งที่โต๊ะอาหาร ตรงข้ามกับที่นั่งว่างเปล่า แล้วค่อย ๆ กินข้าวจนหมดทั้งชาม