เป็นนางรองก็เป็นไป ขอแย่งพระเอกก่อนแล้วกัน

ตอนที่ 12 เป็นนางรองก็เป็นไป ขอแย่งพระเอกก่อนแล้วกัน

6 นาที· 1.4K คำ

เสิ่นอวี้หลันเห็นดังนั้นก็หันกลับเข้าห้องไป พอออกมาอีกครั้ง ในมือก็มีบัตรธนาคารเพิ่มมาหนึ่งใบ

เธอยัดบัตรใส่มือเสิ่นรั่ว “เอาไป ซื้อรถสักคัน”

เสิ่นรั่ว: “??”

เธอซาบซึ้งใจมาก

เสิ่นอวี้หลันเป็นแค่เพื่อนสนิทของพ่อแท้ ๆ ของเจ้าของร่างเดิม แต่กลับใจกว้างถึงขั้นให้เงินซื้อรถง่าย ๆ

เธออิจฉาเจ้าของร่างเดิมจริง ๆ

เธอมองบัตรในมือ “คุณน้าอวี้หลัน หนูรับไว้ไม่ได้ค่ะ”

เมื่อก่อนคุณน้าอวี้หลันเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัย ตอนนี้มีเงินบำนาญแล้ว

บัตรใบนี้อาจเป็นเงินเก็บไว้ใช้ยามแก่ของเธอ

เธอจะรับได้หรือ

ไม่ได้หรอก

“หนูรับเงินของคุณน้าไม่ได้ค่ะ”

“ทำไมจะรับไม่ได้ล่ะ?”

เสิ่นอวี้หลันถลึงตาใส่เธอ “ฉันกับพ่อเธอสนิทกันเหมือนพี่น้อง ซื้อรถให้เธอแล้วมันจะเป็นอะไรไป?”

“แต่ว่า…”

เสิ่นอวี้หลันทำหน้าขรึม ทว่าดวงตากลับเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “ถ้าเธอไม่รับ ก็แปลว่าดูถูกน้านะ”

เสิ่นรั่ว: “……”

แม้เธอจะขัดสนเงินมาก แต่เงินก้อนนี้เธอจะรับไปอย่างไม่รู้สึกรู้สาไม่ได้

เธอเม้มริมฝีปาก ก่อนยัดบัตรคืนใส่มือเสิ่นอวี้หลัน “หนูรับไว้ไม่ได้จริง ๆ ค่ะ”

“อีกไม่นานหนูก็เก็บเงินได้แล้ว ถึงตอนนั้นค่อยซื้อรถจิ๋วสักคันก็ได้”

“คันเล็ก ๆ นั่งได้สองคนก็พอ เอาไว้เดินทาง ไม่ต้องดีมากหรอกค่ะ”

“ยังไงโรงรถบ้านคุณน้าก็กว้าง จอดได้อยู่แล้ว”

เธอพูดอย่างมั่นอกมั่นใจ แต่ในใจกลับเจ็บปวดเหมือนเลือดไหล

รถจิ๋วหรือ?

ถูกที่สุดก็ต้องสามสี่หมื่น

เงินที่เธอมีอยู่ตอนนี้ แค่ซื้อยางรถทั้งสี่เส้นยังไม่พอ

ที่จริงเธอก็เคยคิดเรื่องนี้อยู่

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป