เสิ่นอวี้หลันเห็นดังนั้นก็หันกลับเข้าห้องไป พอออกมาอีกครั้ง ในมือก็มีบัตรธนาคารเพิ่มมาหนึ่งใบ
เธอยัดบัตรใส่มือเสิ่นรั่ว “เอาไป ซื้อรถสักคัน”
เสิ่นรั่ว: “??”
เธอซาบซึ้งใจมาก
เสิ่นอวี้หลันเป็นแค่เพื่อนสนิทของพ่อแท้ ๆ ของเจ้าของร่างเดิม แต่กลับใจกว้างถึงขั้นให้เงินซื้อรถง่าย ๆ
เธออิจฉาเจ้าของร่างเดิมจริง ๆ
เธอมองบัตรในมือ “คุณน้าอวี้หลัน หนูรับไว้ไม่ได้ค่ะ”
เมื่อก่อนคุณน้าอวี้หลันเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัย ตอนนี้มีเงินบำนาญแล้ว
บัตรใบนี้อาจเป็นเงินเก็บไว้ใช้ยามแก่ของเธอ
เธอจะรับได้หรือ
ไม่ได้หรอก
“หนูรับเงินของคุณน้าไม่ได้ค่ะ”
“ทำไมจะรับไม่ได้ล่ะ?”
เสิ่นอวี้หลันถลึงตาใส่เธอ “ฉันกับพ่อเธอสนิทกันเหมือนพี่น้อง ซื้อรถให้เธอแล้วมันจะเป็นอะไรไป?”
“แต่ว่า…”
เสิ่นอวี้หลันทำหน้าขรึม ทว่าดวงตากลับเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “ถ้าเธอไม่รับ ก็แปลว่าดูถูกน้านะ”
เสิ่นรั่ว: “……”
แม้เธอจะขัดสนเงินมาก แต่เงินก้อนนี้เธอจะรับไปอย่างไม่รู้สึกรู้สาไม่ได้
เธอเม้มริมฝีปาก ก่อนยัดบัตรคืนใส่มือเสิ่นอวี้หลัน “หนูรับไว้ไม่ได้จริง ๆ ค่ะ”
“อีกไม่นานหนูก็เก็บเงินได้แล้ว ถึงตอนนั้นค่อยซื้อรถจิ๋วสักคันก็ได้”
“คันเล็ก ๆ นั่งได้สองคนก็พอ เอาไว้เดินทาง ไม่ต้องดีมากหรอกค่ะ”
“ยังไงโรงรถบ้านคุณน้าก็กว้าง จอดได้อยู่แล้ว”
เธอพูดอย่างมั่นอกมั่นใจ แต่ในใจกลับเจ็บปวดเหมือนเลือดไหล
รถจิ๋วหรือ?
ถูกที่สุดก็ต้องสามสี่หมื่น
เงินที่เธอมีอยู่ตอนนี้ แค่ซื้อยางรถทั้งสี่เส้นยังไม่พอ
ที่จริงเธอก็เคยคิดเรื่องนี้อยู่